Vertigo

توی فیلم‌نامه‌ی سریال جدیدی که دارم برای شبکه‌ی ۲ کار میکنم، یه سکانس از سریال، نقش اول میره تو بیمارستان و از پرستاری که پشت کامپیوتر نشسته میپرسه: «طیبه کج‌کلاه تو کدوم اتاق بستریه؟» و پرستار میگه: «انتهای راهرو سمت چپ».

یکی از حالتایی که هنوز هم شیوه‌ی برخورد صحیح و مشخصی براش بیرون نیومده، وقتاییه که از ۲۰ متری تو و یک دوست معمولیت همدیگه رو می‌بینید و تا بخوای برسی بهش، نمی‌دونی باید چشم تو چشم لبخند بزنی، ادای بی‌توجهی دربیاری، خودت رو مشغول چیزی کنی یا خودت رو با چاقو پاره کنی.

این دو قسمت از انیمه رو حتما ـِ حتما ببینید، اسپویل نیست و میشه کاملا جدا نگاشون کرد، انگار به انیمه دو قسمتیِ جداست:


🍃 goo.gl/Qh5i8V | 1

🍃 goo.gl/JqAVzt | 2

زیرنویساش رو هم پایین واستون میذارم:

زیرنویس فایل اول

زیرنویس فایل دوم

The bad thing is that i never really showed anyone that i'm not feeling good whenever i was upset and fucked up.

آدما خیلی دو رو ان و خیلی هی میخوان چیزایی رو به بقیه نشون بدن یا بنویسن که بگن چقد خوبن در حالی که اکثراً نیستن و اصن اینکه بخوای بگی من خوبم خیلی کار چیپیه و همین که من دارم به این رفتار گیر میدم هم چیپه حتی، شاید هم سانتر یا شوته؛ بی‌مزه هم منم، خودت نیستی.

همه‌ی ملت هم دارن از مهمونی‌های عید مینالن، خیلی هایپش کردن دیگه، اذیتم میکنه. نمیدونم چرا خیلی از چیزایی که میبینم واسم کلیشه‌ست و اذیتم میکنه، معمولا به زبون نمیارمشون ولی اذیتم میکنه، شایدم اذیتم نمیکنه ولی حس بدی بهم میده، شایدم نمیده و من دیوونه‌م. شایدم نه، شاید من مال این دنیا نیستم، مال یه دنیایِ پایین‌تر از این دنیام، چیپ‌تر، بی‌عقل‌تر و بی‌فهم‌تر. یکی هم منو از برق نکشه، برو خودتو از برق بکش مرتیکه، مگه خودت برادر پدر نداری؟ داری فک میکنی که من دیوونه‌م؟ هستم ولی خستم.
بای.

آدما حقشون این نیست که باهاشون بدرفتاری بشه.

The Assassin of Jesse James by the Coward Robert Ford 2007

“اون همیشه چیزایی بالاتر از اون چیزایی که می‌تونه درست می‌کنه. وقتی اون تو خونه‌ست اتاق‌ها گرم به نظر می‌رسن. بارون قوی تر می‌باره. ساعت‌ها می‌ایستن و صداها قوی‌تر به گوش می‌رسن.”

«قتل جسی جیمز توسط رابرت فورد بزدل» فیلمیه در قالب وسترن اما نه شبیه وسترن‌های جان فورد، یه وسترن شاعرانه و نو آور در تصویر و صدا و دیالوگه. برش‌های تصویری که تو فیلم می‌بینیم همه گویای شخصیت درونی جسی جیمز هستن: گندم زار، صحنه‌ی کوهستان، برف، حرکت تند ابرها با برجستگی زیاد، بارون، بازی نور خورشید تو اتاق نیمه تاریک، آب یخ زده زیر پای جسی جیمز، محو شدگی کناره‌های تصویر و… همه و همه مثل چهار فصل سال، فصل‌هایی از روح و جسم جسی جیمز، این اسطوره و قهرمان و یاغی کشور امریکا رو به بیننده نشان می‌دن. البته نباید از موزیک فیلم و صدای خنده‌هایی که یکدفعه به یه سکوت آزار دهنده تبدیل می‌شن و همینطور موسیقی‌ای که شلیک گلوله ایجاد می‌کنه غافل موند. این فیلم یک کلاس آموزشیه درباره‌ی نورپردازی، ترکیب تصویری و صدا، حرکت، دیالوگ و حتی حالت چهره‌ها تو موقعیت‌های مختلف که شاید برای اولین بار تو یک فیلم، به این شکل موفق عمل کرده. در واقع هر تصویر یک تابلوی نقاشیه جلوی چشم بیننده.

جسی جیمز یک اسطوره نزدیک به زندگی تک تک ملت آمریکاست. برخلاف اسطوره‌های ما (رستم و سهراب و آرش کمانگیر … ) که حتی در باور نیمه‌ی واقعی اون‌ها هم شک داریم، چه برسه به نیمه ی خیالی‌شون. این قهرمان برخاسته از دل مردمی‌‍ـه که وجود خارجی دارن، مثل خود جسی جیمز!

فیلم اقتباسیه از یک رمان نوشته‌ی ران ‌هانسن. «آندرو دومنیک»، کارگردان فیلم، با نشون دادن روابط جسی جیمز با همسر، فرزند‌ها و گروهش به خوبی تونسته زندگی این قهرمان رو به تصویر بکشه.
موسیقی متن فیلم بی نظیره.
8/10

🍃 #Movies