Vertigo

توی فیلم‌نامه‌ی سریال جدیدی که دارم برای شبکه‌ی ۲ کار میکنم، یه سکانس از سریال، نقش اول میره تو بیمارستان و از پرستاری که پشت کامپیوتر نشسته میپرسه: «طیبه کج‌کلاه تو کدوم اتاق بستریه؟» و پرستار میگه: «انتهای راهرو سمت چپ».

یکی از حالتایی که هنوز هم شیوه‌ی برخورد صحیح و مشخصی براش بیرون نیومده، وقتاییه که از ۲۰ متری تو و یک دوست معمولیت همدیگه رو می‌بینید و تا بخوای برسی بهش، نمی‌دونی باید چشم تو چشم لبخند بزنی، ادای بی‌توجهی دربیاری، خودت رو مشغول چیزی کنی یا خودت رو با چاقو پاره کنی.

این دو قسمت از انیمه رو حتما ـِ حتما ببینید، اسپویل نیست و میشه کاملا جدا نگاشون کرد، انگار به انیمه دو قسمتیِ جداست:


🍃 goo.gl/Qh5i8V | 1

🍃 goo.gl/JqAVzt | 2

زیرنویساش رو هم پایین واستون میذارم:

زیرنویس فایل اول

زیرنویس فایل دوم

The bad thing is that i never really showed anyone that i'm not feeling good whenever i was upset and fucked up.

آدما خیلی دو رو ان و خیلی هی میخوان چیزایی رو به بقیه نشون بدن یا بنویسن که بگن چقد خوبن در حالی که اکثراً نیستن و اصن اینکه بخوای بگی من خوبم خیلی کار چیپیه و همین که من دارم به این رفتار گیر میدم هم چیپه حتی، شاید هم سانتر یا شوته؛ بی‌مزه هم منم، خودت نیستی.

همه‌ی ملت هم دارن از مهمونی‌های عید مینالن، خیلی هایپش کردن دیگه، اذیتم میکنه. نمیدونم چرا خیلی از چیزایی که میبینم واسم کلیشه‌ست و اذیتم میکنه، معمولا به زبون نمیارمشون ولی اذیتم میکنه، شایدم اذیتم نمیکنه ولی حس بدی بهم میده، شایدم نمیده و من دیوونه‌م. شایدم نه، شاید من مال این دنیا نیستم، مال یه دنیایِ پایین‌تر از این دنیام، چیپ‌تر، بی‌عقل‌تر و بی‌فهم‌تر. یکی هم منو از برق نکشه، برو خودتو از برق بکش مرتیکه، مگه خودت برادر پدر نداری؟ داری فک میکنی که من دیوونه‌م؟ هستم ولی خستم.
بای.

آدما حقشون این نیست که باهاشون بدرفتاری بشه.

The Assassin of Jesse James by the Coward Robert Ford 2007