Feels like #Heaven 🍃

اگر قرار باشد یک چیزی یک جایم تغییر کند، آدم‌های آنجایم تغییر کند. کاش به جای اینکه پنج سال دراز و طولانی به هر انسانی بپرم که بیا برو توی ماتحتم بابا، بلد بودم بگویم دوستت دارم. یا بگویم اگر دوستت ندارم کاری هم با تو ندارم. یا چه اصراری به حتما چیزی گفتن است.
•
کاش ساکت مانده بودم و یک گوشه نظاره‌گر. مثل سنگی که ساکت مانده تا قطره‌های آب ذره ذره سوراخش کنند و از آن طرفش بزنند بیرون. اشتباه نکنید این یک داستان عاشقانه است. سنگ خاصیتش سنگ بودن است اما قطره می‌تواند با پشتکار در دل سنگ رسوخ کند. چون قطره هم خاصیتش این است که در دل سنگ نفوذ کند+ پشتکار. به شرطی که سنگ زیادی زر زر نکند تا قطره از بغلش بلغزد توی بغل یک سنگ دیگر و به سنگ اولی بگوید گه خوردی بابا. چون بلخره صبر قطره هم حدی دارد+ موجود بودن کیس‌های مناسب دیگر.
•
سکوت طلاست. انفعال حتا طلاست. واحد پول شما طلاست. همگی بستگی به این دارند که کجا باشی. حالا از خودم میپرسم چرا تمام مدت همه را خراشیدم؟ چون ناامن بودم؟ این هم یک ایده است که می‌شود به آن پرداخت. این ایده می‌گوید سال‌های نوجوانی و سرجوانی من که در آن زمان می‌شود تخم محبت بپاشی و نهال دوستی بکاشی و مدتی بعد آدم‌های خودت را برداشت کنی به طور کامل صرف خراشیدن این و آن شد. چون فکر می‌کردم اینجا جنگل است بخور تا خورده نشوی/ اینجا نصف عقده‌ای هستند نصف وحشی. که شاید همینطور هم باشد. اما مگر بنده خود چه هستم؟ که هستم؟ جز تاجر و خلبان و رقصنده و گل‌فروش و مهندس و مترجم جدید دردهای شما.

آهنگا تا وقتی خیلی سخت دنبالشونی که پیداشون کنی ولی پیدا نمیشن قشنگن؛ وقتی پیدا بشن دیگه اون قشنگی سابق رو ندارن!

The smart money's on Harlow
And the moon is in the street
And the shadow boys
Are breakin' all the laws
Oh and it's east of East St. Louis
And the wind is making speeches
And the rain sounds
Like a round of applause

And Napoleon is weeping
In a carnival saloon
His invisible fiancée
Is in the mirror
And the band is goin' home
It's raining hammers
It's raining nails
It's true there's nothing
Left for him down here

And it's time time time
And it is time
And it's time
And it's time time
That you love
And it's time time time

Here

ولی این انصاف نیست که برای یادآوری همه‌چی حافظه داریم، ولی برای فراموشی هیچی نداریم.

رفتیم پیشش نشستیم گفتیم عمو جان چرا هیشکی ما رو نمیفهمه؟ گفت شر نگو بابا بذار کلیپای اینستاگراممونو ببینیم و رفت،
میبینی ما چقد خار داریم؟
بخوایم یکی ازین دیالوگ قشنگا که هی با دوستاتون دارید و میذارید کپشن اینستاگرام هم بسازیم نمیشه؛ نمیتونیم.

یه بارم گوشیمونو دادیم دستش گفتیم ازمون یه عکس بگیره، انتظار داشتیم فیلم بگیره مام ژست بگیریم بعد چند ثانیه هرهر بخندیم بگیم "عه فیلمه؟" و یکم لذت ببریم از این زندگی؛ ولی گوشی رو ورداشت عکس رو گرفت و رفت.
مال ما خار داره لابد؛ نمیتونیم، نمیشه.

ما به «هست» آلوده‌ایم.