چاهی بِکَن وُ روی دلم جامه بشور.

تنهایی سنگین آدمی در مواجهه با موقعیتهای اساسی زندگی غم‌انگیز است. اینکه در آن پیچیده‌ترین وقت، تنهایی دور گلویت می‌پیچد و می‌خواهد راه نفست را ببندد. حتی حالا که فکرش را می‌کنم، احساس خفگی می‌کنم.

گاهی حس می‌کنم روی تخته‌چوبی تنها بر آبهایم. دریا آرام است، اما ساحلی هم نیست.

زحمتِ توصیف «حال امروزم» رو به این آهنگ میسپارم.
توضیحات بیشتر گزافه‌گویی‌ست.

چجوریه که میشه نگاه انداخت ولی «گوش» یا «بو» رو نمیشه انداخت؟