🖊 ما مى‌بینیم که على (ع) به خرابه‌ها و بيغوله‌ها مى‌رود. دلى كه تواضع را ننوشيده باشد، مگر مى‌تواند اين‌طور تحمل كند؟ مگر مى‌تواند اين قدر مهربان باشد؟! مهربانى بازى نيست كه بتوانى تظاهر كنى!

🖊 دلى كه هنوز ذلّت محبت و خشوع عشق را نچشيده، اندامى كه هنوز ذلت طاعت و محبت و انكسار را نديده، لباسى كه هنوز رنگ خضوع و خشوع را نديده است، مگر مى‌تواند بازى در آورد؟! مگر مى‌توان با كسانى كه چيزى برايشان باقى نمانده است، هم‌دل شد؟
چنين دلى اگر بخواهد در خرابه‌اى به فقيرى سر بزند، آيا مى‌تواند؟ مثلاً تصور كنيد كه صدام يا هيتلر بخواهند نيمه شب به بيغوله‌اى سر بزنند. آيا مى‌توانند؟!

🖊 اين‌چيزها زمينه مى‌خواهد. تا اِخبات و تواضع در دل نيايد، پذيرش و نرمش در رفتار، محبت و تواضع در معاشرت و خوراك و لباس و تواضع در مشى، امكانِ تحقق ندارد.اين‌گونه نيست كه انسان بتواند ادا در بياورد؛ آن هم اداى كسانى را كه در اين عالم محبت كرده‌اند!

🖊 آنجاكه كودك بر اساس درگيرى‌ها و درس‌‌هاى به دست‌آمده از اين درگيرى‌ها، پيچيده مى‌شود ديگر تربيت او ساده نيست. اين كودك همراه عقده ‌ها و آموزش‌هايى كه در كنار حادثه‌ها داشته، بزرگ و بزرگ‌تر مى‌‌شود و با تجربه‌هاى ديگران و راه‌هاى ديگران هم آشنا مى‌گردد و از هزار حيله و مكر، بهره برمى‌دارد...

🖊 در اين سطح، حركت‌هاى او همراه است با هزار عامل و هزارگونه رنگ و چهره شيطنت و بازيگرى.و اين‌است‌كه چنين روحيه‌اى رام نمى‌‌شود. اين روحيه همانند دشت نيست، كه كوه‌هايى در درون او سركشيده‌اند و جلوگير ديدگاه تو هستند.

🖊 اين روحيه، روحيه دشت نيست، خونگرم و مهربان و باز نيست، كه روحيه كوير است، با هزار فريب و كوه، با هزار چهره و بُعد.در اين روحيه‌ها، تجربه‌ها و آموزش‌هاى علمى و عملى كه از تجزيه ‌ها و تحليل‌ها مايه مى‌گيرند كارگشا نیستند.

🖊 براى رسيدن به اين قله‌ها و احاطه بر اين روحيه‌ها بايد از بالا نظاره كنى و با احاطه بر هر روحيه، آن را تحليل كنى و اين چنين احاطه‌اى، فقط نتيجه حركت روحى توست.

🔚 آدم‌ها یا اصلاً به مرگ فکر نمی‌کنند و یا به آن فکر می‌کنند.
دسته اول یا به‌خاطر اینکه از مرگ می‌ترسند خودشان را با فکر نکردن به آن راحت کرده‌اند و یا اصلاً به یک دنیا، بیشتر اعتقاد ندارند و آن هم همین دنیای سنگ‌ها، ساختمان‌ها، ماشین‌ها، جنگل‌ها و گوشت و استخوان‌هاست.

🛣 دسته دوم که به مرگ فکر می‌کنند یا از مشکلات زندگی در این دنیا خسته‌اند و مرگ را درمان خستگی خود می‌دانند و یا واقعاً مشتاق مرگ‌اند و آن را مونس خودشان کرده‌اند. چون مرگ را، راه می‌دانند نه چاه...

💠 در این پادکست، استادصفایی، درباره نوع نگاه به مسئله‌ی مرگ، توضیح داده است.
بشنویم...

🖊 نگوييد ما همۀ گناهان را نداريم كه هركس گناهى دارد و همان براى توقف و ماندن او كافى است.
لازم نيست كه ذنوب همۀ عوالم را داشته باشد. يك ماشين لازم نيست همه جايش خراب شود تا بايستد. ممكن است يك سيم از آن قطع شود و بايستد، يا باد چرخش كم شود و بايستد؛ همان‌طور كه شيطان با يك كبر زمين خورد آدم با يك حرص زمين خورد، پسر آدم با يك بخل ذليل شد، يونس با يك شتاب ذليل شد. ما كه الحمدللّه همۀ اينها را با هم داريم و احساس ندامتى هم نداريم!

🖊پس هديه و حرفى كه من براى شما دارم، همين است و كارى هم كه شما مى‌توانيد بكنيد، همان اِنابه است. انكسار و دلِ شكسته را فراموش نكنيد!

🖊به خدا قسم! خدا آن قدر غنى و حميد است كه وقتى فقر و انكسار تو را بيند، سرشارت مى‌كند و اصلاً نگاه هم نمى‌كند كه عذر بخواهى. توبيخت هم نمى‌كند كه بسوزى!
كرامت او در حدى است كه اصلاً نگاه نمى‌كند تا از او عذر بخواهى!

🖊 اگر تعلقی در دلت باشد به اندازه‌ای که به این دنیا تعلق داری، به اندازه‌ای که غرق در این دنیا هستی از مرگ، فاصله خواهی گرفت!