بحرطویل در رثای قمر بنی هاشم علیه السلام
.
می زنم دم زعلمدار رشید حرم عشق، شه با کرم عشق، مه محترم عشق، صفای قدم عشق، همان یار که گشته صنم عشق، چکد از لب او بر لب پیمانه لب عشق، همان شاه که باشد سر دوشش علم عشق، نگار دل زارم، صفا بخش مزارم، به جز عشق جمالش به دل خویش ندارم، قرارم بهارم، شعارم، همه دارو ندارم، که باشد، شبِ اولِ قبرم به کنارم، دلم عاشق رویش، شدم بنده کویش، دلم بسته به مویش، قدح نوش سبویش، شتابان دل زارم، همه شب جانب کویش، چنان برگ خزانی است روان در دل جویش، ندارم به خدا جز هوس دیدن رویش، مرا کشته به و الله علی واری خویش، ابالفضل امیرم، امیر بی نظیرم، صفا بخش ضمیرم، که جز عشق رخش در دل خسته نپذیرم، چه خوش باشد اگر باز زند با دو سه تیرم، که صیدش شوم و زیر قدم هاش بمیرم، ز غیرش همه سیرم، دل از مهر خدایی ابالفضل نگیرم، علمدار ابالفضل، سپه دار ابالفضل، جهانگیر و جهاندار ابالفضل، بود دلبر و دلدار ابالفضل، مرا یار ابالفضل، تپش های دل حیدر کرار ابالفضل، شده در حرم فاطمه پرگار ابالفضل، زنم جار ابالفضل، بود عشق شرر بار ابالفضل، بگوید دل دیوانه سر دار ابالفضل، سرم پر زهوایش، دلم جای ولایش، غلامم به سرایش، همه هستی و دینم به فدایش، بود محور عرش ازلی دست جدایش، حسین بن علی سوره توحید بخواند ز برایش، کسی نیست به پایش، به قربان قبایش، به قربان دعایش، دلم گشته خریدار بلایش، به قربان گره بند قبایش، بود چادر زهرا به دم حشر دوایش، لقب باب حوائج، نسب باب حوائج، خداوند نجیبی و ادب باب حوائج، دلم غرق کمالش، پریشان وصالش، دو ابروی هلالش، نگاه پرجلالش، حق داده طعامش، رخ خورشیدی و اما بی زوالش، چنین داده مدالش، بود زینب کبری همه جا محو جمالش، دلم بنده ی نامش، گرفتار مرامش، که افتاده به دامش، نه حاتم نه سلیمان و نه لقمان که موسی است غلامش، حسین است کلامش، به زهراس سلامش، قیامت متجلی شود از وقت قیامش،
تمامی بهشت است به نامش...
.
می زنم دم زعلمدار رشید حرم عشق، شه با کرم عشق، مه محترم عشق، صفای قدم عشق، همان یار که گشته صنم عشق، چکد از لب او بر لب پیمانه لب عشق، همان شاه که باشد سر دوشش علم عشق، نگار دل زارم، صفا بخش مزارم، به جز عشق جمالش به دل خویش ندارم، قرارم بهارم، شعارم، همه دارو ندارم، که باشد، شبِ اولِ قبرم به کنارم، دلم عاشق رویش، شدم بنده کویش، دلم بسته به مویش، قدح نوش سبویش، شتابان دل زارم، همه شب جانب کویش، چنان برگ خزانی است روان در دل جویش، ندارم به خدا جز هوس دیدن رویش، مرا کشته به و الله علی واری خویش، ابالفضل امیرم، امیر بی نظیرم، صفا بخش ضمیرم، که جز عشق رخش در دل خسته نپذیرم، چه خوش باشد اگر باز زند با دو سه تیرم، که صیدش شوم و زیر قدم هاش بمیرم، ز غیرش همه سیرم، دل از مهر خدایی ابالفضل نگیرم، علمدار ابالفضل، سپه دار ابالفضل، جهانگیر و جهاندار ابالفضل، بود دلبر و دلدار ابالفضل، مرا یار ابالفضل، تپش های دل حیدر کرار ابالفضل، شده در حرم فاطمه پرگار ابالفضل، زنم جار ابالفضل، بود عشق شرر بار ابالفضل، بگوید دل دیوانه سر دار ابالفضل، سرم پر زهوایش، دلم جای ولایش، غلامم به سرایش، همه هستی و دینم به فدایش، بود محور عرش ازلی دست جدایش، حسین بن علی سوره توحید بخواند ز برایش، کسی نیست به پایش، به قربان قبایش، به قربان دعایش، دلم گشته خریدار بلایش، به قربان گره بند قبایش، بود چادر زهرا به دم حشر دوایش، لقب باب حوائج، نسب باب حوائج، خداوند نجیبی و ادب باب حوائج، دلم غرق کمالش، پریشان وصالش، دو ابروی هلالش، نگاه پرجلالش، حق داده طعامش، رخ خورشیدی و اما بی زوالش، چنین داده مدالش، بود زینب کبری همه جا محو جمالش، دلم بنده ی نامش، گرفتار مرامش، که افتاده به دامش، نه حاتم نه سلیمان و نه لقمان که موسی است غلامش، حسین است کلامش، به زهراس سلامش، قیامت متجلی شود از وقت قیامش،
تمامی بهشت است به نامش...
« ترس ما از مرگ
همان فاصله ماست تا کربلا...»
فاصله ما تا کربلا
همان دوریِ ماست از شهادت...
@moujahedcy سیداحسان
همان فاصله ماست تا کربلا...»
فاصله ما تا کربلا
همان دوریِ ماست از شهادت...
@moujahedcy سیداحسان
برای جامونده ها...
اشکـ و نگاهـِ حسرتــ و تصویر کربلا
این است روزگار زیـــــارت نرفته ها
@moujahedcy | سیداحسان
اشکـ و نگاهـِ حسرتــ و تصویر کربلا
این است روزگار زیـــــارت نرفته ها
@moujahedcy | سیداحسان