حالا برگردیم عقب‌تر. Bessie Smith یکی از مهم‌ترین خواننده‌های دوره‌ی کلاسیک بلوزه و این آهنگ کمک می‌کنه بفهمیم بلوز قبل از گیتارهای الکتریک و صدای راک چه شکلی بوده. چیزی که اینجا مهمه فقط قدیمی بودن آهنگ نیست؛ نحوه‌ی خوندن، تأکید روی بعضی کلمات و اون حالت روایی باعث می‌شه حس کنیم خواننده داره یه اتفاق واقعی رو برامون تعریف می‌کنه، نه اینکه صرفا یه ملودی رو اجرا کنه.

اینجا فضا یه‌دفعه عوض می‌شه. Koko Taylor از مهم‌ترین صداهای زن توی بلوز شیکاگو بود و این آهنگ دقیقا اون روی دیگه‌ی بلوز رو نشون می‌ده؛ بلوز همیشه قرار نیست غمگین و آروم باشه. اینجا انرژی، شوخی، سرزندگی و حتی یه جور شیطنت توی اجرا وجود داره. برای همین انتخاب خوبیه که اون تصور کلیشه‌ای «بلوز یعنی یه آدم غمگین با گیتار» رو هم خراب کنیم.

و در نهایت می‌رسیم به چیزی که شاید از نظر ظاهری اصلا شبیه بلوز کلاسیک به نظر نرسه، ولی ریشه‌هاش کاملا اونجاست. صدای گیتار، ریتم تکرارشونده، فضای بداهه‌وار و اون حس خام و بدون‌پیرایه‌ی اجرا، همه نشون می‌دن بلوز چطور می‌تونه وارد موسیقی آلترناتیو و راک بشه و شکل تازه‌ای پیدا کنه. یعنی بعد از اینکه این پنج آهنگ رو کنار هم می‌ذارید، دیگه بلوز رو فقط به عنوان «یه سبک قدیمی» نمی‌بینین؛ بیشتر شبیه یه زبان موسیقاییه که هر نسل یه جور جدید باهاش حرف زده.

خب اینم از این لطفا مثل همیشه با ری‌اکشنا و کامنتاتون توی بات پست‌ها ر‌و خوشگل کنین نیلوفرای من :))🩶

نتیجه همکاری Ronnie / serj / corey:🛐🛐🛐🛐