بیاین چندتا ترک دردناک معرفی کنم

این آهنگ رو Layne Staley توی دوره‌ای نوشت که با اعتیاد، انزوا و فشار شهرت دست‌وپنجه نرم می‌کرد؛ یه جور اعتراف خیلی شخصیه از آدمی که حس می‌کنه داره همه‌چیز رو تنهایی تحمل می‌کنه و حتی حریم شخصی و هویتش هم دیگه مال خودش نیست. چیزی که برای من دردناکش می‌کنه اینه که وقتی به صدای Layne گوش می‌دم، انگار دارم حرف‌های کسی رو می‌شنوم که واقعا داشت از درون فرو می‌ریخت، نه کسی که فقط درباره‌ی غم یه آهنگ نوشته؛ مخصوصا وقتی می‌دونم چند سال بعد واقعا بر اثر اوردوز از دنیا رفت.

این آهنگ برای Corey Taylor یکی از شخصی‌ترین و دردناک‌ترین آهنگ‌هاییه که نوشته؛ درباره‌ی یکی از سنگین‌ترین heartbreakهای زندگیش و رابطه‌ایه که با کسی داشت که توی یه دوره‌ی خیلی تاریک کنارش بود، اما در نهایت به‌شدت ناامیدش کرد. چیزی که برای من دردناکش می‌کنه اینه که داستانش فقط درباره‌ی از دست دادن یه رابطه نیست؛ درباره‌ی اینه که گاهی کسی که فکر می‌کردی نجاتت داده، آخرش تبدیل می‌شه به یکی از عمیق‌ترین زخم‌هات. و بعد از مرگ Paul Gray، آهنگ برای Corey یه درد دیگه هم پیدا کرد؛ خودش گفته که دیگه موقع خوندنش بیشتر از اون رابطه، یاد Paul می‌افته و دلتنگش می‌شه...

این آهنگ برای Adele وسط جدایی و طلاقش از Simon Konecki نوشته شد، اما بیشتر از اینکه خطاب به همسر سابقش باشه، یه جور نامه به پسرشه؛ چون Angelo بعد از جدایی مدام ازش می‌پرسید چرا دیگه با پدرش زندگی نمی‌کنن و Adele خودش رو بابت آسیبی که این تصمیم به پسرش زده بود سرزنش می‌کرد. چیزی که برای من دردناکش می‌کنه اینه که اینجا با یه آدمی طرفیم که می‌دونه انتخابش برای خوشحال شدن، یه نفر دیگه رو هم زخمی کرده؛ و با این حال باید انتخابش رو بپذیره و از خودش بخواد که کمی هم با خودش مهربون‌تر باشه.

این آهنگ رو Tom Odell توی تولد ۳۲ سالگیش، در ۲۴ نوامبر ۲۰۲۲، نوشت؛ خودش گفته اون موقع وسط یه دوره‌ی خیلی سخت و افسرده‌کننده بوده و آهنگ از عشق و تحسینش نسبت به آدم‌های زندگیش میاد، در کنار اینکه خودش خیلی با خودش نامهربونه. چیزی که برام دردناکش می‌کنه اینه که طرف مقابل توی آهنگ نور رو می‌بینه، ولی خودش فقط تاریکی رو می‌بینه؛ انگار حتی وقتی کسی دوستت داره، باز هم ذهنت می‌تونه کاری کنه که خودت رو کافی، زیبا یا لایق خوشحال بودن ندونی. برای من «Black Friday» بیشتر از یه آهنگ عاشقانه‌ست؛ اعترافیه از طرف کسی که وسط دوست داشته شدن توسط بقیه، هنوز داره با خودش می‌جنگه.

دلتون نخواد
باغ بغلی‌مون رده سنی ۱۹ به پایین پارتی دارن.

بعد رندوم هر آهنگی فقط سی ثانیه پخش میشه.

مثلا الان از «بغض توی سینه خداحافظ» سوییچ کردن روی «بم میگه آمیا میمیریا چی زاییده مامامیا».

از آدمایی که با بقیه عین ترند رفتار میکنن خوشم نمیاد. کسایی که منتظرن ببینن اطرافیانشون از کی خوششون میاد تا اونا هم از طرف تعریف کنن و بعد دو هفته برن سراغ نفر بعدی.

میشا یاد گرفته غذاشو قایم کنه. بعد الان هر دفعه بهش غذا میدم توی حیاط وقتی برمیگردم ظرف غذا در زیر خرواری از سنگ دفن شده.