برای همین شاید لازم نباشه سؤال اصلی این باشه که «Cancel Culture خوبه یا بده؟» سؤال سخت‌تر اینه که وقتی یک موج راه می‌افته، ما چقدر حاضریم قبل از پیوستن بهش مکث کنیم. آیا داریم کسی رو به خاطر کاری که واقعا انجام داده پاسخگو می‌کنیم، یا فقط چون ازش خوشمون نمیاد؟ آیا اگه همین آدم محبوب خودمون بود، باز هم همین‌قدر محکم قضاوتش می‌کردیم؟ و اگر فردا معلوم بشه بخشی از چیزی که شنیدیم اشتباه بوده، حاضریم نظر خودمون رو اصلاح کنیم؟

شاید بالغ‌ترین شکل واکنش اجتماعی همین باشه؛ نه اینکه همیشه طرف متهم رو بگیریم و نه اینکه همیشه طرف جمع رو. بلکه قبل از اینکه صدای خودمون رو به هزاران صدای دیگه اضافه کنیم، مطمئن بشیم چیزی که داریم بهش اضافه می‌کنیم واقعا صدای خودمونه...

خب اول اینکه مرسی از همگیتون توی کامنتا.
امیدوارم وقتی برگشتم هنوزم پیشم باشین و خیلی‌ کم نشیم.
و امیدوارم ورژنی که ازم برمیگرده شباهتی به چیزی که الان هستم نداشته باشه.
مراقب خودتون باشین نیلوفرای آبی.
و پیشاپیش بابت سین نخوردن پیوی‌ها و بی‌جواب موندن کامنتا و پیامای بات عذرخواهم.
برگردم همه رو جواب میدم.🫰🏻

در آخر

Good morning, oh and in case I don't see ya, good afternoon, good evening, and good night! :)🩶

خداحافظ همگی :))

Guess who's back?

خیلی دلم براتون تنگ شد واقعا.
ولی خب الان خیلی حالم بهتره و توی خلوت تونستم خیلی چیزا رو با خودم حل کنم.
برای همین قراره اینجا یه سری تغییرات اساسی بکنه.
به عنوان مثال یکیش اینه که احتمالا کمتر از قبل تحلیل و نردی‌شت داشته باشیم. چون حس میکنم به اندازه کافی توی چنلای مختلف میتونین این موضوعات رو دیگه دنبال کنین ولی اینطوری هم نیست که کلا دیگه هیچ پستی از چیزایی که بلدم نذارم.
دوم اینکه اسم اینجا هم یه تغییر ریز میکنه چون مهم ترین چیزی که این مدت یاد گرفتم این بود که بدون توجه به انتظارات بقیه خودمو اولویت بذارم.
خلاصه عمو ادوارد عاشقتونه، اگه با این تفاسیر همچنان اینجا موندین خوش به حال من. اگه هم تصمیم‌تون بر رفتن بود خدا به همراهتون.✌️🏻🩶

.
Check
جوابا داخل چنل گذاشته شد🫰🏻

سولجربوی چهارصد و چهار زیبام‌ رو خراب کرد

امیدوارم دوباره بیفتی تو یخچال🫶🏻

بیاین چندتا ترک دردناک معرفی کنم

این آهنگ رو Layne Staley توی دوره‌ای نوشت که با اعتیاد، انزوا و فشار شهرت دست‌وپنجه نرم می‌کرد؛ یه جور اعتراف خیلی شخصیه از آدمی که حس می‌کنه داره همه‌چیز رو تنهایی تحمل می‌کنه و حتی حریم شخصی و هویتش هم دیگه مال خودش نیست. چیزی که برای من دردناکش می‌کنه اینه که وقتی به صدای Layne گوش می‌دم، انگار دارم حرف‌های کسی رو می‌شنوم که واقعا داشت از درون فرو می‌ریخت، نه کسی که فقط درباره‌ی غم یه آهنگ نوشته؛ مخصوصا وقتی می‌دونم چند سال بعد واقعا بر اثر اوردوز از دنیا رفت.