و اتفاقا به نظرم مهمه که از ترس «افراطی بودن Cancel Culture» از اون طرف بوم هم نیفتیم. اینکه بعضی آدم‌ها بدون دلیل کافی دیگران رو کنسل می‌کنن، نباید باعث بشه وقتی یه رفتار واقعا آسیب‌زا رو می‌بینیم، سکوت کنیم و بگیم «ولش کن، نمی‌خوایم Cancel Culture راه بندازیم».

جامعه بدون پیامد نمی‌تونه انتظار داشته باشه رفتارهای آسیب‌زا متوقف بشن. آدم‌ها باید بتونن بگن «این کار قابل قبول نیست» و اگر لازم بود حمایت‌شون رو پس بگیرن. اعتراض همیشه قرار نیست آروم و بی‌حاشیه باشه و قرار نیست برای اینکه واکنشمون موجه باشه، حتما همه از ما خوششون بیاد.

مسئله اینه که باید یاد بگیریم بین خشم موجه و هیجان جمعی فرق بذاریم. بین حمایت از قربانی و استفاده از قربانی برای حمله به یک نفر. بین نقد کردن یک رفتار و نابود کردن تموم هویت یک انسان. بین تحریم آگاهانه و موجی که فقط چون همه درش هستن، ما هم واردش شدیم.

چون شاید ترسناک‌ترین قسمت Cancel Culture این نباشه که مردم گاهی یک نفر رو کنسل می‌کنن. بعضی آدم‌ها واقعاً باید با پیامد رفتارهاشون روبه‌رو بشن. ترسناک‌تر اینه که گاهی خودمون دیگه نمی‌فهمیم چرا داریم این کار رو می‌کنیم. ممکنه با خودمون فکر کنیم داریم عدالت اجرا می‌کنیم، در حالی که فقط عصبانی‌ایم.

ممکنه فکر کنیم داریم از یک ارزش دفاع می‌کنیم، در حالی که فقط نمی‌خوایم از گروه عقب بمونیم. و ممکنه حتی اطلاعات کافی داشته باشیم و تصمیم درستی هم گرفته باشیم؛ اما اگه دلیلش رو ندونیم، دفعه‌ی بعد ممکنه همین قدرت جمعی ما رو به سمت آدم اشتباهی ببره.

برای همین شاید لازم نباشه سؤال اصلی این باشه که «Cancel Culture خوبه یا بده؟» سؤال سخت‌تر اینه که وقتی یک موج راه می‌افته، ما چقدر حاضریم قبل از پیوستن بهش مکث کنیم. آیا داریم کسی رو به خاطر کاری که واقعا انجام داده پاسخگو می‌کنیم، یا فقط چون ازش خوشمون نمیاد؟ آیا اگه همین آدم محبوب خودمون بود، باز هم همین‌قدر محکم قضاوتش می‌کردیم؟ و اگر فردا معلوم بشه بخشی از چیزی که شنیدیم اشتباه بوده، حاضریم نظر خودمون رو اصلاح کنیم؟

شاید بالغ‌ترین شکل واکنش اجتماعی همین باشه؛ نه اینکه همیشه طرف متهم رو بگیریم و نه اینکه همیشه طرف جمع رو. بلکه قبل از اینکه صدای خودمون رو به هزاران صدای دیگه اضافه کنیم، مطمئن بشیم چیزی که داریم بهش اضافه می‌کنیم واقعا صدای خودمونه...

خب اول اینکه مرسی از همگیتون توی کامنتا.
امیدوارم وقتی برگشتم هنوزم پیشم باشین و خیلی‌ کم نشیم.
و امیدوارم ورژنی که ازم برمیگرده شباهتی به چیزی که الان هستم نداشته باشه.
مراقب خودتون باشین نیلوفرای آبی.
و پیشاپیش بابت سین نخوردن پیوی‌ها و بی‌جواب موندن کامنتا و پیامای بات عذرخواهم.
برگردم همه رو جواب میدم.🫰🏻

در آخر

Good morning, oh and in case I don't see ya, good afternoon, good evening, and good night! :)🩶

خداحافظ همگی :))

Guess who's back?

خیلی دلم براتون تنگ شد واقعا.
ولی خب الان خیلی حالم بهتره و توی خلوت تونستم خیلی چیزا رو با خودم حل کنم.
برای همین قراره اینجا یه سری تغییرات اساسی بکنه.
به عنوان مثال یکیش اینه که احتمالا کمتر از قبل تحلیل و نردی‌شت داشته باشیم. چون حس میکنم به اندازه کافی توی چنلای مختلف میتونین این موضوعات رو دیگه دنبال کنین ولی اینطوری هم نیست که کلا دیگه هیچ پستی از چیزایی که بلدم نذارم.
دوم اینکه اسم اینجا هم یه تغییر ریز میکنه چون مهم ترین چیزی که این مدت یاد گرفتم این بود که بدون توجه به انتظارات بقیه خودمو اولویت بذارم.
خلاصه عمو ادوارد عاشقتونه، اگه با این تفاسیر همچنان اینجا موندین خوش به حال من. اگه هم تصمیم‌تون بر رفتن بود خدا به همراهتون.✌️🏻🩶

.
Check
جوابا داخل چنل گذاشته شد🫰🏻

سولجربوی چهارصد و چهار زیبام‌ رو خراب کرد

امیدوارم دوباره بیفتی تو یخچال🫶🏻