«تالار را نور ملایمی پر کرده بود؛ دیوارهایش سبز و نقره‌ای بودند و سقف به رنگ طلا بود. تعداد زیادی از الف‌ها آنجا نشسته بودند. روی دو صندلی در زیر تنه درخت و زیر چتری از شاخه‌های زنده، کلبورن و گالادریل کنار هم نشسته بودند. هر چند گفته میشد که فرمانروایانی بسیار قدرتمند هستند اما به شیوه الف‌ها از جا برخاستند تا به میهمانانشان خوشامد بگویند. بسیار بلند قامت بودند و بانو قامتش کوتاه‌تر از فرمانروا نبود؛ موقر و زیبا بودند لباس‌هایی یکپارچه به رنگ سفید به تن داشتند. موهای بانو به رنگ طلایی سیر بود؛ و موهای فرمانروا کلبورن نقره‌ای رنگ و بلند و درخشان بود؛ اما نشانی از سالخوردگی در ایشان به چشم نمی‌خورد مگر در ژرفای نگاهشان؛ چرا که این نگاه‌ها در روشنایی ستارگان به برندگی زوبین و در عین حال ژرف بودند: انبانی از خاطرات عمیق.» —یاران حلقه، آینه گالادریل

فکر می‌کنم یک سپر را روی لبم کوبیدم و آن را فشردم و دهانم پر از خون شد و لب بزرگ و شکسته‌ای داشتم. پیتر [جکسون] گفت: «خب، می‌خوای حالت به صحنه‌ی دیگه بگیریم؟» من با دهان پر از خون گفتم: «آره، خوبه.» اما بعد نظرم عوض شد زیرا در تصویر عالی به‌نظر می‌رسید، چون دندان‌هایم خونی است و از صورتم ریخته می‌شود.
–مصاحبه ریچارد آرمیتاژ با Collider در سال 2012

«اولین سفارشی از زره‌ی دهان سائورون. مت اپلتون مسئول زره‌ی اسب بود و با دقت همه چیز را با پارچه‌ی چمی پوشاند تا راحت بنشیند. شگفت‌انگیز است که این حیوان با وجود این‌همه لایه زره که رویش می‌ذاشتیم، آرام بود، که این نشان از توانایی دپارتمان اسب است.» –صفحه رسمی وتا ورک‌شاپ

آنگاه کوششی دراز و پنهانی را آغاز کرد و هرچه از معرفت و نیرو و چیره‌دستی و ظرافت در چنته داشت به.کار گرفت؛ و سرانجام سیلماریل‌ها را پدید آورد…به شکل و صورت به‌سان سه گوهر بزرگ بودند. اما تا روز بازپسین، معلوم نخواهد گشت که از کدام جوهر بوده‌اند. همانند بلورهای الماس می‌نمودند، و باز سخت‌تر از سنگ خاره، چنان که هیچ آسیبی در محدوده‌ی قلمرو آردا نابودشان نمی‌توانست کرد، یا نمی‌توانست‌شان شکست. –سیلماریلیون، حدیث سیلماریل‌ها و ناآرامی نولدور

«کارل اوربان در نقش ائومر سعی می‌کند استراحتی بین صحنه‌ها بکند و افتاب بگیرد. کارل در زیر لباس‌های زنجیره‌ای و پارچه‌های سنگین پوشیده شده تا شبیه یک سواره ریدرمارک باشد.» –صفحه رسمی وتا ورک‌شاپ