«دورف‌های برودبیم و فایربِردها، قبل از ورود الف‌ها به بلریاند، شهرهای خودشون یعنی نوگرود و بله‌گوست رو می‌سازن… از آواری اطلاعات زیادی در دسترس نیست، اما در زمان کوچ بزرگ توسط دو الف به نام های مُوروِه و نُوروِه رهبری می‌شدن، نیمی از اونها از تاتیار و نیمی دیگه از نِلیار بودن…تین‌گول رهبری قومشو به‌دست می‌گیره، و اونجا با ملیان و مردمش مشغول زندگی می‌شه. حاصل این ازدواج توی سال 1200 نتیجه می‌ده و لوتین، در جنگل‌های نلدورث در شمال غربی دوریات به دنیا میاد…»

🗣️ «به راستی جمله کسانی که از کوئندی پیش از شکستن اوتومنو بر دست ملکور گرفتار آمدند، آنجا زندانی شدند، و با ترفندهای بی‌رحمانه آهسته‌آهسته فاسد گشتند و تن به بندگی دادند؛ و بدین‌گونه ملکور، نژاد زشت‌سیمای اورک‌ها را در رشک ورزی به الف‌ها و تقلید خام از ایشان، پرورد. کسانی که بعدها به بدترین خصم الف‌ها بدل گشتند. زیرا اورک‌ها جان داشتند و به شیوه فرزندان ایلوواتار زاد و ولد می‌کردند؛ و ملکور را از هنگام طغیان در آینولینداله پیش آغاز، توان آفریدن هیچ آفرینه‌ای نبود که او را از خود جان باشد، یا چیزی شبیه به جان: چنین است سخن دانایان. و در ژرفای تاریکی دل‌هاشان اورک‌ها از خداوندگاری که بیم‌ناک خدمت‌اش می‌کردند، و تنها آفریدگار شوربختی‌شان بود، متنفر بودند. این شاید که رذیلانه‌ترین کار ملکور بود، و در نزد ایلوواتار نفرت‌انگیزترین.»
–سیلماریلیون، حدیث آمدن الف‌ها و بندی شدن ملکور

🗣️ «الروند نيم الف نیز با او بود که الف بودن را برگزید و آرزویش برای آن‌که یکی از الدار شمرده شود، برآورده گشت؛ اما برادرش الروس خواست که از زمره آدمیان باشد.»
–سیلماریلیون، حدیث ائارندیل و جنگ خشم

«تالار را نور ملایمی پر کرده بود؛ دیوارهایش سبز و نقره‌ای بودند و سقف به رنگ طلا بود. تعداد زیادی از الف‌ها آنجا نشسته بودند. روی دو صندلی در زیر تنه درخت و زیر چتری از شاخه‌های زنده، کلبورن و گالادریل کنار هم نشسته بودند. هر چند گفته میشد که فرمانروایانی بسیار قدرتمند هستند اما به شیوه الف‌ها از جا برخاستند تا به میهمانانشان خوشامد بگویند. بسیار بلند قامت بودند و بانو قامتش کوتاه‌تر از فرمانروا نبود؛ موقر و زیبا بودند لباس‌هایی یکپارچه به رنگ سفید به تن داشتند. موهای بانو به رنگ طلایی سیر بود؛ و موهای فرمانروا کلبورن نقره‌ای رنگ و بلند و درخشان بود؛ اما نشانی از سالخوردگی در ایشان به چشم نمی‌خورد مگر در ژرفای نگاهشان؛ چرا که این نگاه‌ها در روشنایی ستارگان به برندگی زوبین و در عین حال ژرف بودند: انبانی از خاطرات عمیق.» —یاران حلقه، آینه گالادریل

فکر می‌کنم یک سپر را روی لبم کوبیدم و آن را فشردم و دهانم پر از خون شد و لب بزرگ و شکسته‌ای داشتم. پیتر [جکسون] گفت: «خب، می‌خوای حالت به صحنه‌ی دیگه بگیریم؟» من با دهان پر از خون گفتم: «آره، خوبه.» اما بعد نظرم عوض شد زیرا در تصویر عالی به‌نظر می‌رسید، چون دندان‌هایم خونی است و از صورتم ریخته می‌شود.
–مصاحبه ریچارد آرمیتاژ با Collider در سال 2012