«در نهایت دو درخت زیبای والینور که منبع نور و شکوه اونجا بودن، می‌میرن و تاریکی والینور رو فرا می‌گیره…بعد از کشتن فینوه ملکور سیلماریل‌ها و جواهرات فئانور رو برمی‌داره و به‌همراه اونگولیانت از والینور فرار می‌کنه…و اینجاست که فئانور سوگند معروفشو در سال 1495 می‌گه: قسم می‌خورم که سیلماریل‌ها رو پس بگیرم…»

«دورف‌های برودبیم و فایربِردها، قبل از ورود الف‌ها به بلریاند، شهرهای خودشون یعنی نوگرود و بله‌گوست رو می‌سازن… از آواری اطلاعات زیادی در دسترس نیست، اما در زمان کوچ بزرگ توسط دو الف به نام های مُوروِه و نُوروِه رهبری می‌شدن، نیمی از اونها از تاتیار و نیمی دیگه از نِلیار بودن…تین‌گول رهبری قومشو به‌دست می‌گیره، و اونجا با ملیان و مردمش مشغول زندگی می‌شه. حاصل این ازدواج توی سال 1200 نتیجه می‌ده و لوتین، در جنگل‌های نلدورث در شمال غربی دوریات به دنیا میاد…»

🗣️ «به راستی جمله کسانی که از کوئندی پیش از شکستن اوتومنو بر دست ملکور گرفتار آمدند، آنجا زندانی شدند، و با ترفندهای بی‌رحمانه آهسته‌آهسته فاسد گشتند و تن به بندگی دادند؛ و بدین‌گونه ملکور، نژاد زشت‌سیمای اورک‌ها را در رشک ورزی به الف‌ها و تقلید خام از ایشان، پرورد. کسانی که بعدها به بدترین خصم الف‌ها بدل گشتند. زیرا اورک‌ها جان داشتند و به شیوه فرزندان ایلوواتار زاد و ولد می‌کردند؛ و ملکور را از هنگام طغیان در آینولینداله پیش آغاز، توان آفریدن هیچ آفرینه‌ای نبود که او را از خود جان باشد، یا چیزی شبیه به جان: چنین است سخن دانایان. و در ژرفای تاریکی دل‌هاشان اورک‌ها از خداوندگاری که بیم‌ناک خدمت‌اش می‌کردند، و تنها آفریدگار شوربختی‌شان بود، متنفر بودند. این شاید که رذیلانه‌ترین کار ملکور بود، و در نزد ایلوواتار نفرت‌انگیزترین.»
–سیلماریلیون، حدیث آمدن الف‌ها و بندی شدن ملکور

🗣️ «الروند نيم الف نیز با او بود که الف بودن را برگزید و آرزویش برای آن‌که یکی از الدار شمرده شود، برآورده گشت؛ اما برادرش الروس خواست که از زمره آدمیان باشد.»
–سیلماریلیون، حدیث ائارندیل و جنگ خشم