🎼 دو داستان از برترین خواننده‌های الف‌ها

دائرون ترانه‌سرا و دانشمند اصلی شاه تینگول بود. او با نی‌اش برای لوتین دختر شاه موسیقی مینواخت. او کسی بود که قرارهای لوتین و معشوقش برن را نزد تینگول افشا کرد، زیرا که او نیز عاشق لوتین بود. پس از اینکه لوتین برای نجات برن از خانه گریخت، دائرون به دنبال پیدا کردنش راهی شد اما درجستجو گم گشت و در شرق به یاد لوتین کنار اب‌های تاریک مدت‌ها مویه خواند

در خویشاوندکشی سوم ماگلور، الروند و الروس را نجات داد و سپس کنار دریا نشست و با قلبی توبه‌کار سوگواری خواند. بزودی عشق میان دوقلوها و پدرخوانده‌اشان پرورش یافت. آن‌ها در تپه‌ی تنها پنهان شدند، اما آنگاه که پناهگاهشان کشف گردید و مورد هجوم اورک‌ها قرار گرفت، مجبور شدند که عازم جزیره بالار شوند

پس از دائرون خنیاگر
نبوده هیچ نوازنده دگر
و به خود هرگز ندیده دنیا
لب و انگشت هماوردی توانا
دانش-الفی چنین شده مذکور
مگر که آن باشد ماگلور پسر فئانور
چنگ‌نواز از یاد رفته، خواننده نفرین گشته
گاهِ شکفتن لائولرین نوجوانی بود نورسته
سوگواری بی‌پایان گرفتارش ساخت
و در دریای بی‌مزار خود را انداخت

🧝🏻‍♂ | #Maglor & #Daeron
🗺 | Middle Earth

🧙🏻‍♂ معنای سخنرانی گندالف درمقابل بالروگ

💬 « تو نمی‌توانی بگذری. من خادم آتش پنهانم، شعله‌ی آنور را دارنده‌ام. تو نمی‌توانی بگذری. آتش تاریک تو را یارا نیست، ای شعله‌ی اودون. به سایه بازگرد! تو نمی‌توانی بگذری.»

🔥 آتش پنهان نیروی حیات بخشی است که فقط ارو (خداوند) به آن دسترسی دارد و او با آن انسان‌ها و الف‌ها را خلق کرد. به عبارتی گاندالف می‌گوید «من خادم ارو هستم.»

☀️ آنور به زبان الفی به معنای خورشید می‌باشد. خورشید از اخرین ثمره‌ی درخت طلایی بوجود آمد، احتمالا گاندالف در شکل‌دهی به خورشید به والار کمک کرده باشد. اما او همچنین صاحب حلقه‌ی آتش است که بنظر می‌رسد حاوی نیروی تابش خورشید می‌باشد.

🧟 اودون نیز واژه‌ای الفی است، که به معنای «جهنم» می‌باشد. ملکور فرمانروای تاریکی این نام را به دژ زیرزمینی خود داد، و بالروگ‌های آتشین ملقب به شعله‌های آن دژ شدند.

💡 گاندالف در اینجا به بالروگ هشدار می‌دهد که عقب نشینی کند، با گفتن این مفهوم که شعله‌ی پاک الهی بر شعله‌ای که ملکور خدشه‌آور با ناسازگاری‌اش فاسد گردانده چیره است.

♨️ | #Analysis
✍️ | #Dialogue | #Quote — FotR
👥 | #Gandalf & #DurinsBane
🗺️ | Middle Earth

🌊 در کرانه‌هایی که روزگاری بلریاند پهناور در همسایگی‌اشان قرار داشت، جریان رودخانه صدایی کهن که از دریا نشر می‌یابد را حمل می‌کند، صدایی که مدت‌ها پیش بهمراه درخشش گوهری تابناک در آب‌های ژرفناک مفقود شد. همان آوا که به هنگام به نوا درآمدن نغمه‌هایش دل‌های آدمیانِ گوش‌سپار، الف‌های آزاده، ددان زمین و مرغکان آسمان به تاثر می‌افتاد و با کلمات آهنگینش اندیشه‌ی شنوندگان، دانایی و خردمندی درمی‌یافت. اما برای خودش هیچ نغمه‌ای، هیچ وِرد یا جادویی، و هیچ معجزه‌ای وجود نداشت که نجاتش دهد از اشتباه لحظه‌ایی که در ساعت جنونِ غم مرتکب شد؛ و زنجیره‌ی رویدادهایی که طعم عذاب ابدی می‌دادند او را به زنجیر کشید.

خسته از قرن‌ها جنگیدن، کلافه از عهده‌ای که بر دوشش بستند، طرد شده توسط وفا به عهدش، مجروح و فگار از موفقیتش، عاجز از زندگی‌ای که محکوم شده به حفاظت از پیروزی‌ دردمندش، ترانه‌سرای نگون‌بخت ما خود را بهمراه جواهرش در دهان بلعنده‌ی دریا افکند.