‍ 🔥 اکنون فینگولفین، پادشاه نولدور، (همانا که نزدش بنظر می‌رسید) به تباه رفتن مطلق مردمش را نظاره کرد، و شکستی مافوق ازنوالتیام‌سازی تمامی منزل‌هایشان، و او مملو از خشم و یأس گشت. بدین روی او بازوبندهای نقره‌ای خود را پوشید، و کلاهخود سپیدش را برداشت، و شمشیرش رینگیل را، و سپر آبیش که ستاره‌ای کریستالی رویش نگاره شده بود، و با سوار شدن بر روی اسب بزرگش روخلور او یکه و تنها به پیش تاخت و کسی را توان مهار او نبود. و او چو بادی میان غبار بر فراز [ویرانه] انفائگلیث گذشت، و هرکه تاخت و تاز او را دید در حیرت گریخت، یقین داشتند که خود اورومه [خدای شکارچیان] آمده است، چرا که غضب جنون‌آمیزی بر او وارد گشته بود، چنان‌که چشمانش چو چشمان والار می‌درخشیدند. این‌گونه بود که به تنهایی به دروازه انگبند رسید و دگر باره بر آن ضربه زد، و با به صدا در آوردن یک چالش بر روی شاخ نقره‌ایش او خود مورگوث را به مبارزه طلبید...

📯 فریاد سر کشید: ٬درآی، ای سیه‌شاه،
دروازه‌های وقیح ژیانت را بگشا!
به پیش‌آی، آنکه مایه نفرت زمین و آسمان است!
به پیش‌آی، ای شاه هیولاصفتی که بزدل است،
و با دست و شمشیر خود باش یک رزمنده،
ای تو چرخاننده خیل بندی‌های برده،
ای تو ظالم محصور شده با دیوارهای استوار،
ای تو خصم خدایان و نژاد الدار!
این‌جا تو را هستم در انتظار.
درآی! چهره از خود عیان آر!'

‍ ⚔️ سپس مورگوث به در آمد. چرا که نمی‌توانست پیشِ روی فرمانده‌هایش چنین چالشی را پذیرا نشود. اما فینگولفین برعلیه او استقامت ورزید، گرچه او بالای‌سر شاه-الفی چو یک طوفان برفراز درختی تنها و بی‌کس اوج گرفته بود، و سپر سیه وسیع ناآراسته او چو یک ابر تندری ستاره فینگولفین را بر زیر سایه افکند. مورگوث با یک پتک بزرگ می‌جنگید، گراند، که آن را به‌سان یک گرز به‌کار می‌برد، و فینگولفین با رینگیل مبارزه می‌کرد. تیزپا بود فینگولفین، و از ضربات گراند اجتناب می‌کرد، چنان‌که مورگوث فقط زمین را می‌کوباند (و با هر ضربه چاله‌ای بزرگ ساخته می‌شد)، او با شمشیرش مورگوث را هفت بار زخمی کرد؛ و ضجه‌های مورگوث در سرزمین‌های-شمالی انعکاس یافت. اما سرانجام نفس از فینگولفین برید و سقوط کرد، توسط پتک انگبند بر روی زمین کوبیده شد، و مورگوث پایش را روی گردنش قرار داد و او را خرد کرد.

🥀 در آخرین کشاکش پیش از مرگش فینگولفین پای دشمن خود را با رینگیل به زمین میخ‌کوب کرد، و خون سیاه بیرون فواره زد و چاله‌های گراند را پر کرد. مورگوث از آن پس همواره لنگ‌لنگان حرکت می‌کرد. حالا با بلند کردن جسد پادشاهِ سقوط کرده او می‌خواست آن را درهم بشکند و جلوی گرگ‌هایش بیندازد، اما ثوروندور [شاه عقابان] که به ناگه آمد به او هجوم آورد و چهره‌اش را مخدوش کرد، و آنگاه که جسد فینگولفین را ربود او را در هوا به سوی کوه‌های دوردست حمل نمود و بر مکان مرتفعی در شمال دره گاندولین قرارش داد؛ آن‌جا عقاب‌ها سنگ‌چین بزرگی پایه گذاردند. سوگواری در گاندولین درگرفت آنگاه که ثوروندور اخبار را آورد.... اکنون روخلور کنار شاه مانده بود تا آنکه ماجرا به ختم رسید، اما گرگ‌های انگبند به او هجوم آوردند، و او از چنگشان گریخت بخاطر تیزپایی بزرگش، و سرانجام به هیتلوم روانه شد، و قلب خود را شکاند و مرد.

📚 جنگ جواهرات، سال‌شمار خاکستری