خورشید که درمیاد، میزنم به دل کوه و کمر
به قله که میرسم، دلم میخواد آواز بخونم
تا صدام بپیچه و برسه به گوش یارم
صدامو که میشنوه، نیشم باز میشه و میخندم

توی بهار که گلا تازه و خوشگلن
من و یارم دست تو دست‌همیم
دوباره به نوک قله میرم
میبینم کوه پر شده از گلای سرخ وحشی

رو لبام خنده‌ست و بشکن میزنم
تو دلم قند آب میشه و کیف میکنم
یارم هیچی نمیگه، فقط نگام میکنه و میخنده
میدونم منتظره با کجاوه عروسی بیام دنبالش

رو لبام خنده‌ست و بشکن میزنم
تو دلم قند آب میشه و کیف میکنم
یارم هیچی نمیگه، فقط نگام میکنه و میخنده
میدونم منتظره که یه بار بغلش کنم

یه بغل، آره یه بغل محکم
جوری که ماه هم از خنده ریسه بره
یه بغل، آره یه بغل محکم
یارمو بغل کنم و سوار کجاوه عروسش کنم

یه بغل، آره یه بغل محکم
جوری که ماه هم از خنده ریسه بره
یه بغل، آره یه بغل محکم
یارمو بغل کنم و سوار کجاوه عروسش کنم

تکرار کورس