Sizlarga ozroq yordam beraman mayli yozuvlarga emas suratlarga ham etbor bering ozroq

Mayli bu mavzuni boshqa safar gaplashamiz

Ba’zi odamlar hayotingizga baxt olib kiradi.

Ba’zilari esa…
Kimni hayotingizga kiritmaslik kerakligini o’rgatadi.

Har bir uchrashuv — sovg’a emas.
Ba’zisi sinov.

Har bir ketgan inson — yo’qotish emas.
Ba’zisi qutulish.

Biz ko’pincha ketganlarni sog’inamiz.
Aslida esa…
Ular bilan ketgan xotiralarni sog’inamiz.

Vaqt o’tadi.
Bir kuni ortga qarab kulasiz.

“Yaxshiyam ketgan ekan…”
degan jumla,
ba’zan eng katta xotirjamlik bo’ladi.

Nega sizlardan buni soraganim qiziqmi???

Menimcha, bu post ayollar huquqlari haqida emas, ko’proq ma’lum bir obraz orqali fikr shakllantirishga urinayotgan propaganda elementlariga ega.

Agar maqsad haqiqatan ham ayollar duch kelayotgan muammolarni ko’rsatish bo’lganida, nega faqat burqa kiygan ayollar tanlandi?

Nega urush tufayli azob chekayotgan Sudan ayollari emas?

Nega qashshoqlik va zo’ravonlikdan aziyat chekayotgan Kongo Demokratik Respublikasi ayollari emas?

Nega kartellar sabab qo’rquvda yashayotgan Meksika ayollari emas?

Nega majburiy nikoh yoki inson savdosidan aziyat chekayotgan boshqa mamlakatlardagi ayollar emas?

Ammo aynan burqa kiygan ayol tanlanadi. Natijada tomoshabinda muammo inson huquqlarida emas, balki burqa yoki Islomning o’zida degan tasavvur paydo bo’lishi mumkin.

Vaholanki, dunyoda millionlab ayollar hijob yoki burqani o’z e’tiqodi va shaxsiy tanlovi bilan kiyadi. Insonning erkinligini uning kiyimiga qarab o’lchab bo’lmaydi.

Yana bir tavsiya. “Halqa” kitobini o’qib ko’ring. Bu kitob faqat shu mavzu haqida emas. Unda tarix, siyosat, mafkura va jamiyat qanday qilib asta-sekin o’zgarishi, voqealarning ortidagi sabablarni tushunishga yordam beradigan ko’plab fikrlar bor. Shuning uchun har qanday rasm yoki postga faqat hissiyot bilan emas, balki tarixiy va ijtimoiy kontekstni ham hisobga olib qarash foydali.

Ba’zan bitta surat mingta hissiyot uyg’otadi. Ammo bitta kitob mingta surat yashirgan haqiqatni ochib beradi.

“ Halqa “ bir ayolning kichik hikoyasi haqida aytiladi uning shunday erkinlik haqidagi hayollari bor aynan shu hayollari real hayotdagi haqiqatlari yozilgan va sizlar bilan o’sha Afg’oniston qanday qilib bugunngi kunga yetib kelgani haqida ham kichik malumotlar berilgan…

Bir kuni shunday savol berdim o’zimga:

— Men aslida nimadan charchadim?

Ishdanmi?

Yo’q.

Odamlardanmi?

Yo’q.

Unda nimadan?

Har narsani ichimda saqlashdan.

“Mayli…” deb o’tib ketgan gaplarimdan.

“Hech narsa bo’lmadi…” deb yashirgan og’riqlarimdan.

Ba’zan insonni hayot emas…

Gapirmagan gaplari charchatadi.

Yoki yana bitta:

Hayot qiziq.

Siz kimnidir yo’qotmaslik uchun qo’lingizdan kelganini qilasiz.

U esa sizni yo’qotishdan umuman qo’rqmaydi.

Ana shunda tushunasiz…

Ba’zi munosabatlar tugamaydi.

Ular faqat bir tomonlama davom etadi.

Men bitta narsani tushundim.

Bu hayotda oldinga yurish uchun faqat maqsadning o’zi yetmas ekan.

Senga quvvat manbai ham kerak.

Chunki insonni yiqitadigan narsa ko’p:
charchoq,
hafsalasizlik,
xiyonat,
muvaffaqiyatsizlik,
yolg’izlik…

Shunday paytlarda seni yana oyoqqa turg’azadigan bir narsa bo’lishi kerak.

Kim uchundir bu — ota-onasining duosi.
Kim uchundir — farzandi.
Kim uchundir — orzusi.
Kim uchundir esa — Allohga bo’lgan ishonchi.

Quvvat manbai bo’lmagan odam…
Bir kuni albatta to’xtab qoladi.

Shuning uchun o’zingizdan vaqti-vaqti bilan so’rang:

“Meni har safar yana oldinga yurishga majbur qilayotgan narsa nima?”

Agar bu savolga javobingiz bo’lsa,
demak siz hali uzoq yo’l bosasiz.

Bugun uchun kichik lekin muhim o’zlashtirish

“Bu dunyo imtihonli dunyo”, deyishlari bekorga emas.

Tasavvur qiling…

Siz imtihon xonasidasiz. Qo’lingizda esa ism-familiyangiz yozilgan test varaqasi.

Uni olishingiz bilan:
“Nega menga aynan shu savol tushdi?”
“Nega boshqalarniki osonroq?”
“Men bu savolni ishlamayman.”

…deb o’tirib qolmaysiz.

Chunki bilasiz: vaqt nolishga emas, yechim topishga berilgan.

Hayot ham xuddi shunday.

Har kimning qo’lida o’ziga berilgan “savollar” bor. Kimningdir sinovi kambag’allik, kimnikidir kasallik, yana kimnikidir yaqinidan ayrilish, yolg’izlik yoki xiyonat.

Lekin bitta narsa hammamiz uchun bir xil:

Bu — sizning varaqangiz.

Uni boshqaniki bilan almashtirib bo’lmaydi.

Shuning uchun hayotdan:
“Nega aynan men?” deb so’rashdan ko’ra,
“Bu sinovdan qanday o’taman?” deb harakat qilish foydaliroq.

Chunki bu dunyoda mukofot shikoyat qilganlarga emas, sinoviga sabr va harakat bilan javob berganlarga beriladi.

Tez orada kanalimizda konkurs bo’ladi. 🎉

Balki shu sabab safimizga ko’plab yangi insonlar qo’shilar.

Rostini aytsam, ularning qanchasi konkurs tugagach ham biz bilan qolishini bilmayman.

Lekin bir narsaga ishonaman.

Bu yerda qolgan inson hech narsa yo’qotmaydi.

Chunki bu kanal faqat postlar ulashish uchun emas.
Bu yerda ba’zan bir fikr dunyoqarashingizni o’zgartiradi.
Ba’zan esa bitta jumla kun bo’yi xayolingizdan chiqmaydi.

Shunday ekan, konkurs sovg’a uchun kelishingizga sabab bo’lishi mumkin.

Ammo qolishingizga sabab — mazmun bo’lsa, bundan xursand bo’laman.

Bir narsani tan olaman. 😄

Kanal postlarini ko’radiganlar ancha ko’p.
Lekin fikr qoldiradigan, reaksiya bosadigan yoki izoh yozadiganlar… unchalik emas.

Shu holatdan xafa bo’lamanmi?

Yo’q. Chunki o’zim ham xuddi shunday odamlardanman. 😅

Ijtimoiy tarmoqlarda menga juda yoqqan kontentni ham ba’zida indamay ko’rib ketaman.
Layk bosishni, izoh yozishni unutaman.

Shuning uchun sizlarni ham tushunaman. 😄

Lekin ba’zan bitta ❤️, bitta 👍 yoki bitta izoh ham post yozayotgan insonga:
“Demak, bekorga yozmayapman ekan,” degan hissni beradi.

Xullas, o’zingizni aybdor his qilmang…

Faqat menga o’xshamaslikka harakat qiling. 😂

Ba’zi odamlar kuchni pulda ko‘radi.
Ba’zilari lavozimda.
Ba’zilari esa boshqalarning taqdirini hal qila olishda.

Raskolnikovning nazariyasi ham aslida shu savoldan tug‘ilgan edi:

Agar maqsad buyuk bo‘lsa, vosita harom bo‘lishi mumkinmi?

U odamlarni ikki turga bo‘ldi.

Birinchisi — tartib ichida yashaydiganlar.
Ikkinchisi — tartibni o‘zgartirishga haqli bo‘lganlar.

Va eng xavfli joy ham shu yerda boshlanadi.

Chunki inson o‘zini ikkinchi toifaga qo‘shgan zahoti, boshqalarning hayoti uning nazarida raqamga aylanadi.

Bir inson — to‘siq.
Bir yolg‘on — zarurat.
Bir zulm — katta maqsad yo‘lida qurbonlik.

Tarixdagi ko‘plab fojealar ham shunday boshlangan.

Hech kim “men yomonman” deb yo‘lga chiqmagan.
Aksincha, deyarli hamma o‘zini haq deb bilgan.

Eng qo‘rqinchlisi ham shu.

Yovuzlik ko‘pincha “men yaxshilik qilyapman” degan ishonch bilan kirib keladi.

“Jinoyat va jazo” bizga qotillikdan ham dahshatliroq narsani ko‘rsatadi — insonning o‘zini hukm chiqaruvchi darajasiga ko‘tarishi.

Kim yashashi kerakligini, kim qadrsiz ekanini, kim qurbon bo‘lishi mumkinligini o‘zi belgilashga urinishini.

Lekin asar oxirida bitta haqiqat qoladi:

Inson qonundan qochishi mumkin.
Odamlarni aldashi mumkin.
Tarixni ham vaqtincha ishontirishi mumkin.

Ammo vijdon — eng uzoq davom etadigan suddir.

Shuning uchun haqiqiy buyuklik boshqalarning ustidan hukmronlik qilishda emas.

Haqiqiy buyuklik — kuching yetib turgan paytda ham adolatni tanlay olishda.
Maqsading buyuk bo‘lsa ham, insoniylikni qurbon qilmaslikda.

Chunki ba’zan dunyoni o‘zgartirishdan ham qiyinroq narsa bor:

O‘z vijdoningni yo‘qotmay yashab qolish.