🌀 Report

On November 10, 2025 (Aban 19, 1404), a session titled “Engineers’ Park, November 10, 7 PM: The Speculative Ectopus” was held alongside the 18th Harekat Intra-University Festival, featuring a lecture by Dr. Hamed Habibzadeh.

Dr. Habibzadeh opened his talk by highlighting the idea of each person’s "unique time–space position", the notion that every individual occupies a specific moment and place only once, and that giving meaning to that moment through language, narrative, and imagination is a human responsibility. He then introduced the concept of "speculation", a mode of thinking in which established history and accepted reality are revisited from a new angle, asking “What if things had turned out differently?” With examples from history, literature, language, and even small variations in pronunciation, he illustrated how the smallest differences can spark a new perspective and bring individuals closer to their own personal voice.

He pointed to the role of language in shaping identity, arguing that every speaker is able to develop a personal version of the language, as these subtle differences separate personal narratives from official ones. He described speculative literature as a method of re-interpreting the world, shaped not by distant fantasy but by everyday reality and the hidden possibilities within it. Drawing on historical examples, from Martin Luther to the fall of the Berlin Wall, and references to the works of Margaret Atwood, he showed how speculation can be used to envision plausible futures based on the present. The lecture concluded with an emphasis on the idea that storytelling and linguistic creativity, especially when rooted in one’s own time and place, serve as tools for survival, visibility, and the preservation of one’s individual voice in the world.

🌀 گزارش

در تاریخ ۱۹ آبان‌ماه ۱۴۰۴، نشست علمی با عنوان «پارک مهندس‌ها، ۱۹ آبان، ساعت ۷ عصر: اِختاپوسِ گمانه‌زن»، همزمان با هجدهمین جشنواره‌ی درون‌دانشگاهی حرکت، با سخنرانی جناب آقای دکتر حامد حبیب‌زاده برگزار شد.

در ابتدای سخنرانی آقای دکتر حبیب‌زاده از مفهوم «زمان و مکانِ منحصربه‌فرد هر شخص» به‌عنوان نقطه‌‌ی آغاز بحث یاد کردند؛ اینکه هر شخص تنها یک‌بار، یک لحظه و یک موقعیت را اِشغال می‌کند، و معنا بخشیدن به آن لحظه از طریق زبان، روایت و تخیل، وظیفه‌‌ی هر انسان است. ایشان سپس مفهوم «گمانه‌زنی» را توضیح دادند؛ رویکردی که در آن تاریخ و واقعیت پذیرفته‌شده دوباره از زاویه‌ای تازه خوانده می‌شود و این پرسش مطرح می‌شود که «اگر این‌گونه نمی‌شد، چه می‌شد؟». ایشان با ارائه‌ی نمونه‌هایی از تاریخ، ادبیات، زبان، و حتی تلفظ واژه‌ها نشان دادند که چگونه کوچک‌ترین تفاوت‌ها می‌تواند سرآغاز شکل‌گیری زاویه‌‌ی دید تازه باشد و فرد را به صدای شخصی‌اش نزدیک‌تر کند.

در ادامه، آقای دکتر حبیب‌زاده با اشاره به نقش زبان در ساختن هویت توضیح دادند که فرد فارسی‌زبان، حتی هنگام سخن گفتن به زبان انگلیسی، می‌تواند و باید «نسخه‌ی شخصی» زبان را بسازد؛ زیرا همین تفاوت‌هاست که روایت فردی او را از روایت رسمی یا جمعی جدا می‌کند. ایشان ادبیات گمانه‌زن را شیوه‌ای دانستند برای معنا‌بخشی دوباره به جهان؛ روایتی که نه از دل تخیل دوردست، بلکه از دل همین واقعیت روزمره و امکان‌های پنهان در آن شکل می‌گیرد. همچنین با مثال‌هایی از تاریخ، از مارتین لوتر تا فروپاشی دیوار برلین، و با اشاره به آثار مارگارت اتوود، نشان دادند که چگونه گمانه‌زنی می‌تواند آینده‌‌ی محتمل را بر اساس امروز تصویر کند. سخنرانی با تأکید بر این نکته پایان یافت که روایت‌گری و زبان‌ورزی، به‌ویژه وقتی از دل زمان و مکان شخصی ما می‌آید، ابزاری برای «بقا» و شنیده شدن صدای فردی در گفت‌وگوهای جاری جهان است.

@ESA_UK✨