جنگل زدایی در افریقا: علل، عوارض و راه حل ها
نوشته شهره صدری
مجله رشد علوم زمین
شماره پاییز ۱۴۰۴

استاد جواد صفی‌نژاد، پژوهشگر برجسته و چهره‌ی ماندگار علوم انسانی و اجتماعی، و معروف به پدر قنات ایران، دار فانی را وداع گفتند.

ایشان با سال‌ها تلاش علمی، پژوهش‌های ماندگار و نقش بی‌بدیل در شناخت، ثبت و پاسداشت دانش بومی قنات، خدماتی ارزشمند به میراث فرهنگی و علمی این سرزمین ارائه کردند. فقدان این استاد فرهیخته، ضایعه‌ای بزرگ برای جامعه‌ی علمی، دانشگاهی و علاقه‌مندان به فرهنگ و تاریخ ایران است.

درگذشت این اندیشمند گران‌قدر را به خانواده‌ی محترم ایشان، شاگردان، همکاران و جامعه‌ی علمی کشور تسلیت عرض می‌کنیم و برای روحشان آرامش و رحمت الهی آرزومندیم.

♦️♦️♦️کاهش سطح پسماندهای جامد هنگ کنگ برای سومین سال پیاپی، و نگرانی گروه‌های محیط زیستی
@ENVNEW

با وجود کاهش پسماندهای جامد در هنگ کنگ هنوز هم گروه‌های محیط زیستی نگران هستند. آنها می‌گویند این روند آنقدرها هم قطعی نیست و به تأثیر همه‌گیری و افزایش آگاهی عمومی ناشی از طرح لغو شده شارژ پسماند اشاره می‌کنند.

سطح پسماندهای جامد شهری هنگ کنگ در سال ۲۰۲۴ به ۳.۸۵ میلیون تن کاهش یافت که نشان‌دهنده سه سال کاهش متوالی است، اما گروه‌های محیط زیستی هشدار داده‌اند که با توجه به لغو طرح بحث‌برانگیز شارژ پسماند در سال گذشته، این روند ممکن است کوتاه‌مدت باشد.
@ENVNEW

جدیدترین آمار منتشر شده توسط مقامات در روز دوشنبه همچنین نشان داد که میانگین روزانه پسماند ارسالی به محل‌های دفن زباله ۱۰,۵۱۰ تن بوده که نشان‌دهنده کاهش ۳.۴ درصدی نسبت به ۱۰,۸۸۴ تن در سال ۲۰۲۳ است.
بر اساس گزارش دولت، میزان پسماندهای پلاستیکی نسبت به سال قبل ۱۱.۱ درصد کاهش یافته است.
نرخ بازیافت پسماندهای جامد شهری نیز از ۳۳ درصد در سال ۲۰۲۳ به ۳۴ درصد در سال گذشته افزایش یافت که مقامات این امر را به «تلاش مستمر در ترویج کاهش و بازیافت پسماند» نسبت دادند.

گزارش کامل در لینک زیر :

https://www.envnew.ir/?p=3161

در بودجه ۱۴۰۵ مملکت فروپاشیده اقتصادی

افزایش نرخ مالیات بر ارزش افزوده به ۱۲ درصد یعنی دولت نتوانسته خودش و سازمان‌های ناکارآمد و اضافی را کوچک کند و دست در جیب مردم کرده است!


یعنی پول اختلاس آقایان و دزدی های کلان شان از جیب ملت پرداخت شود

تفاوت «فرونشست»، «فروریزش» و «فروچاله»؛ تشریح سه پدیده زمین‌شناختی با منشأهای متفاوت

به گزارش پایگاه اطلاع‌رسانی وزارت نیرو(پاون)، در میانه نگرانی‌ها از تغییرات سطح زمین، معاون دفتر توسعه نظام‌های فنی، بهره‌برداری و دیسپاچینگ برقابی شرکت مدیریت منابع آب ایران تأکید کرد: منشأ ایجاد، گستره وقوع و نحوه بروز این پدیده‌ها با یکدیگر متفاوت است و تفکیک دقیق آن‌ها برای تحلیل و مدیریت مخاطرات زمین ضروری است.


تفاوت‌های بنیادین میان فرونشست تدریجی زمین، فروریزش دفعی ابنیه و فروچاله‌های طبیعی، هر یک بیانگر ماهیت، منشأ و گستره اثرگذاری بحران‌های زمین‌شناسی در ایران‌اند؛ اما اغلب در رسانه‌ها و حتی میان مسئولان و مردم، معنای این واژگان با یکدیگر خلط شده یا به اشتباه، ابعاد و تبعات آن‌ها یکسان فرض می‌شود. شناخت دقیق این مفاهیم، کلید برنامه‌ریزی مؤثر برای پیشگیری و مقابله با آسیب‌های گسترده‌ای است که این سه پدیده می‌توانند برای عرصه‌های شهری، روستایی و حتی زراعی به همراه داشته باشند.

در همین راستا، حمید رحمانی، معاون دفتر توسعه نظام‌های فنی، بهره‌برداری و دیسپاچینگ برقابی شرکت مدیریت منابع آب ایران، در گفت‌وگو با شبکه خبری آب ایران، به تبیین تفاوت‌های اساسی فرونشست، فروریزش و فروچاله پرداخته و ضمن تشریح منشأ، ویژگی‌ها و محدوده‌ اثر هر یک، ضرورت توجه حرفه‌ای و تخصصی به این سه عنوان را یادآور شده است.

رحمانی با تشریح تفاوت میان سه واژه فرونشست، فروریزش و فروچاله گفت: بحث بر سر تفاوت میان این سه واژه است. اگر بخواهیم این سه موضوع را از هم تفکیک کنیم، ریشه تفاوت آن‌ها به منشأ ایجادشان و تفاوت در ابعاد این اتفاق برمی‌گردد.

فرونشست؛ پیامد خاموش افت آب‌های زیرزمینی

وی در توضیح پدیده فرونشست اظهار کرد: فرونشست در اثر افت سطح آب زیرزمینی اتفاق می‌افتد. یعنی سطح آب زیرزمینی به سمت پایین حرکت می‌کند و لایه‌های زمین، اگر جنس‌شان به شکلی باشد که در اثر آبگیری، یعنی وقتی سطح آب پایین می‌رود و آب آن‌ها زهکشی می‌شود، تغییر حجم بدهند و حجم‌شان کاهش پیدا کند، این کاهش حجم به‌تدریج به سطح زمین منتقل می‌شود و باعث افت سطح زمین هم می‌شود؛ یعنی فرونشست زمین ایجاد می‌شود.

رحمانی شاخصه اصلی فرونشست را «تدریجی بودن آن» دانست و افزود: ممکن است مثلاً در بیشترین فرونشستی که ما در ایران داریم، الان در محدوده منطقه ۱۸ تهران، حدود ۳۶ سانتی‌متر در سال یعنی روزی تقریباً یک میلی‌متر فرونشست اتفاق می‌افتد. پس این اتفاق اولاً خیلی گسترده است به لحاظ رویداد و هم این‌که خیلی تدریجی و آرام رخ می‌دهد.

قنات‌های قدیمی، لوله‌های فرسوده و تونل‌ها؛ عوامل پنهان فروریزش

فروریزش پدیده‌ای است که معمولاً در اثر اقداماتی با منشأ انسانی، در یک نقطه خیلی محدود و به صورت دفعی اتفاق می‌افتد. مانند ریزش‌های ساختمانی و موارد مشابهی که شاهد هستیم.

رحمانی با ذکر مثال توضیح داد: مثلاً ممکن است در یک جایی یک قنات قدیمی وجود داشته باشد که یک فضای خالی در زیر زمین ایجاد کرده و به‌صورت ناگهانی لایه‌های بالایی آن ریزش می‌کند و موجب ایجاد یک حفره در آن نقطه شده و لایه‌های بالایی داخل این حفره فرو می‌ریزد.

وی خاطرنشان کرد: این فضای خالی ممکن است در اثر قنات قدیمی باشد، یا حفاری‌هایی که برای تونل‌های مترو انجام شده، یا نشت آب و ترک‌خوردگی لوله‌هایی که از زیر زمین عبور می‌کنند و باعث شسته شدن زیر سطح زمین می‌شود و در نقطه‌ای که آب‌شستگی رخ داده، ناگهان یک ریزش اتفاق می‌افتد.

فروچاله؛ مخاطره‌ای طبیعی با ظاهری شبیه فروریزش

وی در ادامه به پدیده فروچاله اشاره کرد و گفت: فروچاله پدیده‌ای است که شاید به لحاظ ظاهری خیلی با فروریزش متفاوت نباشد، اما عموماً معادل سینک‌هول است. این پدیده در مناطقی اتفاق می‌افتد که در زیر لایه‌های سطحی زمین، یک لایه انحلال‌پذیر وجود داشته باشد؛ مثلاً لایه‌های تبخیری مثل گچ و نمک یا لایه‌های آهکی.

در اثر جریان آب و پایین رفتن سطح آب زیرزمینی، این ناحیه دچار شستگی می‌شود. در این حالت، زیر سطح زمین فرونشست کلی اتفاق نمی‌افتد، اما در یک نقطه خاص ممکن است در اثر انحلال این لایه‌های تبخیری یا لایه‌های کارستی و ایجاد کارست، ناگهان یک کولپس یا ریزش رخ دهد.

رحمانی تصریح کرد: در چنین شرایطی ممکن است دایره‌هایی با اقطار مختلف، مثلاً ۱۰، ۲۰ یا حتی بیشتر، تا ۱۰۰ متر، به‌طور ناگهانی در سطح زمین ریزش کند و زمین داخل این چاله‌هایی که زیر سطح ایجاد شده فرو بریزد. تفاوت اصلی آن با فروریزش این است که منشأ فروچاله عموماً طبیعی است و در اثر انحلال لایه‌های زیرسطحی ایجاد می‌شود.

متن کامل 👇👇

https://www.envnew.ir/?p=3165

تفاوت «فرونشست»، «فروریزش» و «فروچاله»؛ تشریح سه پدیده زمین‌شناختی با منشأهای متفاوت

@ENVNEW

متن گزارش را در لینک زیر بخوانید

https://www.envnew.ir/?p=3165

بودجه ۱۴۰۵ یعنی فشار بر ملت

ترجمه در زیر می‌آید:

https://nikkowsar.substack.com/p/desalination-without-the-fairy-tales

نیک کوثر :
از سال ۲۰۱۶—وقتی برای اولین‌بار در نشست اتحادیه ژئوفیزیک آمریکا (AGU) شرکت کردم—خوش‌شانس بوده‌ام که بتوانم دوباره و دوباره به این کنفرانس‌ها برگردم، از دانشمندان برجسته یاد بگیرم و آن آموخته‌ها را به مخاطبانم منتقل کنم. هفته‌ی گذشته در نشست پاییزی AGU در نیواورلئان، با چند پژوهشگر گفت‌وگو کردم که کارشان از هیاهو عبور می‌کند و مستقیم می‌رود سراغ این‌که «واقعاً چه چیزی کار می‌کند».
به خوانندگان و دوستانم در ایران قول داده بودم درباره آب‌شیرین‌کن سؤال کنم—چون در ایران دارد مثل یک «داروی معجزه‌گر» فروخته می‌شود و سیاست‌زدگیِ اطرافش هم مضحک شده. اگر از آب‌شیرین‌کن انتقاد کنی، یک جناح برچسب «خائن» می‌زند؛ اگر درباره اسمز معکوس سؤال کنی، جناح دیگر تخریب‌ات می‌کند. در همین حال، همان شبکه‌هایی که مدام «منافع ملی» را فریاد می‌زنند، با خیال راحت پروژه‌های عظیم با هزینه‌های سنگین اکولوژیک و انرژی را جلو می‌برند و اسمش را هم «پیشرفت» می‌گذارند.
برای همین دوباره با پروفسور دیوید فِلدمن، مدیر بخش آب در UCI، نشستم. سال گذشته بعد از ارائه‌اش در AGU24 در واشنگتن دی‌سی، با بزرگواری به پرسش‌های من درباره آب‌شیرین‌کن و راه‌های کاهش آسیب‌های محیط‌زیستی‌اش پاسخ داد. امسال فرصت داشتیم گفت‌وگویی کامل‌تر و مفصل‌تر داشته باشیم—گفت‌وگویی فراتر از شعارها و دقیقاً درباره بده‌بستان‌های واقعی: اثرات ساحلی، حیات دریایی، تخلیه شورابه، هزینه‌ها، مصرف انرژی، و این‌که چرا آب‌شیرین‌کنی باید «آخرین گزینه» در مدیریت جدی آب باشد.
نیک‌آهنگ: دیوید، ممنون از وقتی که گذاشتی—و خوشحالم بعد از یک سال دوباره می‌بینمت. دفعه قبل درباره اثرات آب‌شیرین‌کن پرسیدم و این‌که چه کارهایی می‌شود برای کاهش آن‌ها انجام داد. چیزی که هنوز برایم برجسته است این است: با وجود کمبودهای مزمن آب در جاهایی مثل کالیفرنیا، چندین پیشنهاد بزرگ آب‌شیرین‌کن که سال‌ها پیش مطرح شده بود جلو نرفت. با این حال هنوز فشار وجود دارد که وابستگی به منابع مرتبط با حوضه رودخانه کلرادو کم شود. چرا کالیفرنیا سراغ آب‌شیرین‌کن نرفت؟
دیوید فِلدمن: فکر می‌کنم سه دلیل داشت. اول از همه اثرات فوری بر منطقه ساحلی. کالیفرنیا برای ساحلش ارزش زیادی قائل است. ما کمیسیون ساحلی داریم که خیلی جدی از ساحل حفاظت می‌کند و برای هر نوع توسعه—از جمله پروژه‌های عمومی بزرگ مثل آب‌شیرین‌کن‌ها—مجوزدهی را با حساسیت دنبال می‌کند. و این کمیسیون گاهی واقعاً با احداث برخی واحدها مخالفت کرده یا دست‌کم، ارزیابی‌های محیط‌زیستی را الزام‌آور کرده و در آن ارزیابی‌ها نظرخواهی عمومی را وارد کرده؛ روندهایی که معمولاً سرعت پروژه را کم می‌کند و در بعضی موارد، عملاً مانع ساخت واحدهای بزرگ آب‌شیرین‌کن می‌شود. این موضوع مثلاً در هانتینگتون بیچ در جنوب کالیفرنیا کاملاً دیده شد.
دلیل دوم—علاوه بر زیبایی‌شناسی ساحل و اثرات آن بر املاک و موارد مشابه—هزینه‌ی آب‌شیرین‌کن در مقایسه با گزینه‌های دیگر است. ما فرصت بازیافت و استفاده مجدد از فاضلاب را داریم و در کالیفرنیا همین کار را می‌کنیم. در اورنج کانتی، حدود نیمی از کل آب شرب ما از یک سامانه «تغذیه مصنوعی/بازپروری آب زیرزمینی» تأمین می‌شود که هم‌زمان سه کار انجام می‌دهد: فاضلاب را بازیافت می‌کند، دوم این‌که آبخوان را شارژ می‌کند و در نتیجه مانع ورود آب اقیانوس آرام به آبخوان می‌شود—یعنی نفوذ آب شور بسیار کم یا تقریباً هیچ.
@ENVNEW
و سوم این‌که این روش در برابر خشکسالی مقاوم است؛ چون آب زیر زمین است و تبخیر نمی‌شود.
پس در جاهای دیگر کالیفرنیا هم به جای آب‌شیرین‌کن، سراغ بازیافت آب می‌روند—چون می‌توان آب را با «درجه‌های مختلف کیفیت» استفاده کرد و لازم نیست همیشه آن را تا سطح شرب تصفیه کرد. می‌شود در سطوح مختلف برای کاربردهای دیگر استفاده‌اش کرد و این کار هم در حال انجام است.
نیک‌آهنگ: یعنی تبدیلش کنیم به آبی که از «لوله‌های بنفش» رد می‌شود.
دیوید فِلدمن: دقیقاً. دقیقاً برای مزرعه‌ها یا همین‌جا در شهری که من زندگی می‌کنم. در ارواین، ما فاضلاب را جدا از چرخه آب شربِ بازیافتی، تصفیه و استفاده می‌کنیم. آب بازیافتی را تا سطح «تصفیه ثانویه» آماده می‌کنیم و برای فضای سبز استفاده می‌کنیم.
@ENVNEW

نیک‌آهنگ: یک نگرانی که شنیده‌ام—به‌طور مشخص از کارکنان «اداره آب اورنج کانتی»—این است که آب‌شیرین‌کن‌ها معمولاً آب دریا را وارد سامانه‌های مکش می‌کنند و همراه آن موجودات زنده را هم می‌کشند: لارو ماهی، ماهی‌های کوچک، پلانکتون‌ها. خیلی ساده بگویم، برای بخشی از اکوسیستم کشنده است. چه کار می‌شود کرد که این آسیب کمتر شود؟

@ENVNEW

دیوید فِلدمن: چند کار می‌شود کرد، و در واقع صنعت آب‌شیرین‌کن هم دارد کم‌کم به سمت این راهکارها می‌رود. در جنوب کالیفرنیا پیشنهادی هست که حالا تقریباً به مرحله ساخت رسیده تا یک آب‌شیرین‌کن نسبتاً کوچک در شهری به نام «دِینا پوینت» بسازند؛ جنوبِ ارواین. کاری که کرده‌اند اول این است که اندازه تأسیسات را متناسب با نیاز مصرف‌کنندگان احتمالی تنظیم کرده‌اند. پس یک واحد خیلی بزرگ نیست؛ یک واحد نسبتاً کوچک است که البته می‌تواند توسعه پیدا کند، اما در همین مقیاس فعلاً نیاز جامعه‌ای را تأمین می‌کند که نه دسترسی به آب کلرادو دارد و نه آبخوان قابل اتکا.
کار دوم این است که ورودی آب را زیر بستر دریا قرار داده‌اند. یعنی با حفاری زیر بستر دریا، ورود موجودات زنده به سیستم مکش را به حداقل می‌رسانند.
نیک‌آهنگ: وقتی به خلیج فارس نگاه می‌کنیم، مقیاس آب‌شیرین‌کنی و تخلیه شورابه واقعاً ترسناک می‌شود. به من گفته‌اند نزدیک بعضی تأسیسات در قطر، شوری آب در ناحیه تخلیه می‌تواند تا حدود ۵۸ گرم در لیتر برسد و آب هم گرم‌تر باشد. این ترکیب موجودات را می‌کشد و می‌تواند «مناطق مرده» ایجاد کند. خلیج فارس هم ذاتاً脆ف است: کم‌عمق، تبخیر بالا، گردش آب محدود. در چنین آب‌هایی چه کار می‌شود کرد که اکوسیستم و جوامع ساحلی هزینه‌اش را ندهند؟
دیوید فِلدمن: درست است. چند نکته باید در ساخت یا بهره‌برداری از آب‌شیرین‌کن‌ها در نظر گرفته شود. یکی این‌که در بیشتر موارد، آب‌شیرین‌کن‌های دریاییِ اسمز معکوس شورابه را در محیط نزدیک ساحل پخش می‌کنند و همین یکی از عوامل آسیب به موجودات است. کاری که می‌شود کرد—هرچند هزینه آب‌شیرین‌کن را بالا می‌برد—این است که شورابه را دورتر، در محیط عمیق‌تر اقیانوس رهاسازی و پخش کنند.

ادامه :

نیک‌آهنگ: یعنی دورتر چقدر؟
دیوید فِلدمن: شاید صدها مایل دورتر. گران تمام می‌شود. اما از نظر حفاظت اکولوژیک مفید است.
کار دوم این است که درباره محل استقرار این تأسیسات و فاصله‌شان از هم با دقت و مسئولیت بیشتری فکر شود. اگر چند تأسیسات را خیلی نزدیک هم بسازید و همه مقدار زیادی شورابه تولید کنند و آن را—مثلاً در خلیج فارس—پخش کنند، سطح شوری در آن محیط بالا می‌رود. اگر بتوانید آن‌ها را با فاصله مناسب‌تر توزیع کنید بهتر است. بهتر از آن این است که کشورها در سطح فرامرزی همکاری کنند و مثلاً به جای دو یا سه واحد، درباره استقرار یک واحد مشترک تصمیم بگیرند، آن را متناسب با تقاضا مقیاس‌بندی کنند و با تجمیع منابع—چون هزینه را شریک می‌شوند—بتوانند سامانه‌های پخش شورابه را دورتر ببرند. راه‌هایی وجود دارد. هزینه را بالا می‌برد، اما با مشارکت، مقیاس درست، و تعداد مناسب واحدها، می‌شود این آثار را کاهش داد. این آسیب‌های محیط‌زیستی قابل کاهش است.
نیک‌آهنگ: در خلیج فارس، الگوهای گردش آب می‌تواند مشکل را مدت طولانی در حوضه بچرخاند. اما اگر آب‌شیرین‌کنی به دریای عمان منتقل شود—که عمیق‌تر است و مستقیم به اقیانوس هند وصل می‌شود—تخلیه شورابه در آب‌های عمیق‌تر می‌تواند آسیب را کمتر کند. برای کشوری مثل ایران که در دریای عمان خط ساحلی طولانی دارد، این راهبرد عاقلانه‌تری نیست؟
دیوید فِلدمن: موافقم. یعنی باید طوری مکان‌یابی کنید که نیازهای تقاضای آب را به‌خوبی پاسخ دهد، اما آسیب محیط‌زیستی را به حداقل برساند—آسیبی که در بلندمدت برای خودتان هم هزینه دارد: اثر بر شیلات، اثر بر دیگر گونه‌های دریایی، و در نتیجه اثر اقتصادی برای خودتان و همسایه‌ها، به‌خصوص صنعت ماهیگیری.
نیک‌آهنگ: و بعد مسئله انرژی است. کشورهای حاشیه خلیج فارس به سوخت‌های فسیلی متکی‌اند، پس ردپای کربن بالاست. در ایران، فقط آب‌شیرین‌کنی نیست—پمپاژ آن آب به ارتفاعات و شهرهای فلات مرکزی هم هست. شاید آب روی ساحل حدود ۱ تا ۱.۵ دلار به ازای هر مترمکعب هزینه داشته باشد، اما وقتی به شهرهای داخل کشور برسد می‌تواند ۵ تا ۷ دلار تمام شود. از بعضی مقام‌های سابق اسرائیلی هم شنیده‌ام که آب‌شیرین‌کنی باید آخرین گزینه باشد—بعد از مدیریت تقاضا و گزینه‌های دیگر. چرا این را می‌گویند؟
دیوید فِلدمن: دلیلش—و به نظرم بهترین دلیل برای «آخرین گزینه» بودن—این است که آب‌شیرین‌کنی منفی‌ترین اثرات محیط‌زیستی را در میان گزینه‌های تأمین آب دارد.
گران‌ترین گزینه در میان همه گزینه‌های تأمین آبِ موجود است.
و به دلیل مصرف انرژی، بیشترین اثر را بر اقلیم و آلودگی دارد.
و اگر بخواهم چهارمی را هم اضافه کنم: با توجه به همه این‌ها، از همه گران‌تر هم هست. بنابراین یک سیستم عاقلانه «مدیریت یکپارچه آب» باید اول سراغ کاهش تقاضا برود، هرجا ممکن است صرفه‌جویی کند، و از روش‌های هوشمند برای تقویت عرضه استفاده کند. منظورم بازیافت آب، برداشت آب باران، پیدا کردن راه‌های ذخیره‌سازی و استفاده سریع و کارآمد از آب برداشت‌شده، و بازیافت فاضلاب در کیفیت‌های مختلف است تا «آب متناسب با کاربرد» فراهم شود.
و اگر با همه این اقدامات باز هم نیازتان برآورده نشد—که احتمالاً با همین اقدامات بخش بزرگی از نیازها برآورده می‌شود—آن وقت سراغ آب‌شیرین‌کنی بروید، با این آگاهی که گران‌ترین گزینه است و همه این اثرات محیط‌زیستی را دارد. و در آن صورت هم باید آن را در مقیاسی انجام دهید که مناسب‌ترین باشد. یک نکته دیگر هم اضافه کنم: اگر بتوانید مقیاس را تا حد ممکن کوچک نگه دارید، شاید لازم نباشد برای اسمز معکوس به انرژی فسیلی وابسته شوید؛ می‌توانید از انرژی‌های تجدیدپذیر مثل خورشیدی یا بادی استفاده کنید. شدنی است. استرالیا این کار را می‌کند. در بخش‌هایی از اندونزی هم می‌بینید. جزایر کوچک با واحدهای کوچک آب‌شیرین‌کن دارند این کار را انجام می‌دهند.
نیک‌آهنگ: بعضی‌ها می‌گویند «اقیانوس داریم—چرا با آن مشکل کم‌آبی را حل نکنیم؟» قابل‌فهم‌ترین جواب به این حرف چیست؟
دیوید فِلدمن: سؤال خیلی خوبی است و من به دانشجوهای خودم چند پاسخ می‌دهم.
اول این‌که همه اثرات آب‌شیرین‌کنیِ دریایی را که درباره‌اش حرف زدیم مرور می‌کنم—چون فکر می‌کنم خیلی‌ها وارد این بحث‌ها می‌شوند بدون این‌که واقعاً بدانند اثرات منفی وجود دارد. بله، سه‌چهارم سطح زمین اقیانوس است، اما این به معنی «رایگان بودن» اقیانوس‌ها نیست. استفاده از این آب هزینه دارد. باید بهایش را پرداخت کرد. از نظر من این بزرگ‌ترین استدلال است.

استدلال دوم—که به نظرم قانع‌کننده است—این است که وقتی سراغ آب‌شیرین‌کنی می‌روید باید ببینید تقاضا کجا قرار است شکل بگیرد. اگر همه جمعیت دنیا در ساحل زندگی می‌کردند، شاید اتکا به آب‌شیرین‌کنی منطقی‌تر بود، البته با در نظر گرفتن اثرات محیط‌زیستی و راه‌های کاهش آن‌ها. اما هرچه جلوتر می‌رویم جمعیت‌های بزرگ‌تری در مناطق داخلی و دور از ساحل زندگی می‌کنند؛ یعنی علاوه بر انرژی آب‌شیرین‌کنی، باید آب را مسافت‌های طولانی و به سمت ارتفاعات پمپاژ کنید. این یعنی هزینه بیشتر، بار انرژی بیشتر، آلودگی بیشتر، اثرات اقلیمی بیشتر، و قیمت بالاتر.


نیک‌آهنگ: و این می‌تواند توهمِ وفور هم ایجاد کند.
دیوید فِلدمن: که من را می‌رساند به یک نکته آخر که به دانشجوهایم هم می‌گویم. خیلی وقت‌ها به آب‌شیرین‌کنی مثل یک «درمان همه‌چیز» نگاه می‌کنیم، بدون این‌که توجه کنیم هرچه عرضه آب بیشتر شود، تمایل ما به مصرف بی‌محابا هم بیشتر می‌شود. حتی اگر بتوانیم هزینه آب‌شیرین‌کنی را به شکل قابل توجهی پایین بیاوریم، باز هم این به این معنی نیست که تولید انبوه آب «فکر خوبی» است. این کار تقاضای ولنگارانه ایجاد می‌کند که اثرات منفی دیگری روی خشکی و انواع مشکلات محیط‌زیستی—به‌خصوص در کشاورزی—می‌گذارد. وفور آب می‌تواند به آبیاری بیش از حد و مشکلات متعدد منجر شود. بنابراین باید درباره همه منابع—به‌خصوص آب—طوری فکر کنیم که با نهایت صرفه‌جویی،
احتیاط و عقلانیت مصرف شود؛ نه این‌که مثل منبعی بی‌حساب برای مصرف بی‌رویه با آن برخورد کنیم.

به عنوان کسی که سالهای سال کوهنوردی حرفه ای انجام داده و تیم و سرپرست و مدیرفنی برنامه و فدراسیون کوهنوردی و دوره های آموزشی کوهنوردی میداند چیست با قطعیت میگویم این مرگها در پی صعودهای تکنفره به دماوند واقعا ارزش کوهنوردی نیست
این حماقت محض است

📢 مرگ ۱۱ نفر در قله دماوند در سال ۱۴۰۳؛ علت مرگ طاهره حاصلی چه بود؟

🗣 حمید مساعدیان، رییس کمیته امداد و نجات فدراسیون کوهنوردی:

◀️ سال گذشته در قله دماوند ۱۱ نفر کشته شدند. امسال تا اواخر آذرماه، با توجه به مرگ خانم حاصلی، این هشتمین تلفات امسال دماوند بود، در حالی‌که هنوز فصل زمستان هم آغاز نشده است.

◀️ در این ورزش فرد وقتی چند موفقیت به دست می‌آورد، دچار یک غرور و اعتماد به نفس کاذبی می‌شود که تصور می‌کند دماوند از پس من برنمی‌آید و من می‌توانم در سخت‌ترین شرایط قله دماوند را صعود کنم و این سبب می‌شود که فرد خودش را در شرایط بسیار پرخطری قرار دهد که نتیجه‌اش می‌شود بسیاری از کوهنوردانی که متاسفانه جان خودشان را در دماوند از دست دادند.

◀️ ما با ورزشی سروکار داریم که به جان ما بستگی دارد. برای این ورزش با این شرایط، باید لوازم و تجهیزات لازم را داشته باشیم و هزینه کنیم و آموزش‌های لازم را ببینیم. هیچ فدراسیون ورزشی ۳۵ دوره آموزشی ندارد./اعتماد

زهرا یزدانی، کارشناس ارشد برنامه ریزی و مدیریت محیط زیست
آنچه از مجموع این تجربه ها برمی آید، این است که مساله اصلی، فقدان قانون یا نهاد نیست، بلکه ضعف در حکمرانی محیط زیست و نبود سازوکارهای موثر پاسخگویی است.

تا زمانی که عدم اظهارنظر در مهلت مقرر عملا کم هزینه تر از تصمیم گیری شفاف و مسوولانه باشد و تا زمانی که مسوولیت های پیش بینی شده در تبصره ها به طور واقعی اعمال نشود، نمی توان انتظار داشت ارزیابی اثرات زیست محیطی به ابزار بازدارنده و اصلاح گر تبدیل شود.

بازنگری در نحوه اجرای ماده 22، تقویت ظرفیت کارشناسی سازمان حفاظت محیط زیست، شفاف سازی فرآیندها و تعریف مسوولیت های روشن برای تمامی بازیگران، از پیش شرط های ارتقای جایگاه محیط زیست در تصمیم سازی های کلان کشور است. در غیر این صورت، ارزیابی اثرات زیست محیطی همچنان در حد یک الزام صوری باقی خواهد ماند؛ الزامی که نه مانع تخریب می شود و نه تضمینی برای توسعه پایدار فراهم می کند.

فایل صوتی ارایه اقای دکتر ربی اله شیرازی در مورد نیروگاه های خورشیدی شناور، بررسی تاثیر اقتصادی زیست محیطی و پایداری منابع آب
ارایه شده در کمیته جنبه های محیط زیستی کمیته ملی سدهای بزرگ

دی ماه ۱۴۰۴

آلودگی شهرستان دزفول استان خوزستان


سازمان حفاظت محیط زیست به جای همایش و نمایش و سفر توضیح دهد برای شهرهای آلوده چه کرده است؟

📌رشد چشمگیر قطع درختان در تهران در ازای ۳ هزار میلیارد تومان

🔹علی اعطا، عضو سابق شورای شهر، در مصاحبه‌ای با «انتخاب» اعلام کرد که در سه سال نخست شهرداری جدید، حدود ۳۰۰۰ میلیارد تومان عوارض قطع درختان دریافت شده است. این مبلغ بیش از ۱۰ برابر دوره های قبل است.

🔹این افزایش چشمگیر نشان‌دهنده رشد قابل توجه قطع درختان در تهران در این دوره زمانی است و می‌تواند نگرانی‌هایی را در مورد اثرات زیست‌محیطی این موضوع ایجاد کند.

#زاکانی_شهردار_بی_لیاقت

به نظر من کارشناس ارزیابی بعد حدود ۲۰ سال کار در این حوزه باید بگویم هیچ تعهدی نسبت به اجرای قانون در سازمان محیط زیست وجود ندارد

این الزام قانونی پاسخ طی ۲ ماه باید اجرا شود
هزینه سرمایه گذاری طرحها بعد از چندسال اصلا اقتصادی نیست
اگر سازمان جواب قاطع نمی دهد طرح طبق قانون باید مصوب شود