🔴 رئیس انجمن هواشناسی ایران: ماهیت سامانه بارشی پیش‌رو کاملاً طبیعی است/ذخیره‌سازی آب در دستور کار باشد/بارورسازی ابرها دروغ است

👤 رئیس انجمن هواشناسی ایران با بیان اینکه منشأ و ماهیت سامانه بارشی پیش‌رو کاملاً سینوپتیکی و طبیعی است، گفت: ادعای تأثیرگذاری عملیات بارورسازی ابرها بر چنین سامانه‌های قدرتمندی، فاقد پشتوانه علمی است.

🔺احد وظیفه با بیان اینکه منشأ و ماهیت سامانه پیش‌رو کاملاً سینوپتیکی و طبیعی است، گفت: سامانه مورد اشاره که طی یکی دو روز گذشته از غرب کشور وارد شده است، حاصل برهم‌کنش دینامیکی و فیزیکی عوامل جوی در مقیاس کلان است. ترکیب چرخند (سیستم کم فشار) مدیترانه‌ای، رطوبت فراوان از منابع اقیانوسی و دریایی، رودخانه‌های جوی، تقابل توده‌هوای سرد و گرم و عملکرد اوروگرافیک یا کوهساری (صعود هوا بر اثر موانع کوهستانی) رشته‌کوه‌های زاگرس و البرز، همگی عوامل شناخته‌شده و طبیعی برای ایجاد بارش‌های سنگین و گسترده هستند.

🔺وظیفه تاکید کرد: مدل‌های پیش‌بینی معتبر جهانی (از جمله مرکز اروپایی و آمریکایی) بارش تجمعی ۱۰۰ تا بیش از ۲۰۰ میلی‌متر را در ارتفاعات، پیش از هرگونه بحث در باره بارورسازی، پیش‌بینی کرده‌اند. این پیش‌بینی‌ها مبتنی بر فیزیک و دینامیک جو و بدون در نظر گرفتن تأثیرات فرضی بارورسازی است.

⛈ https://t.me/MeteoClubIR

وزیر نیرو بارها اعلام کرده است که بارورسازی ابرها انجام میدهند و دروغ میگوید

زیستگاه باارزش حرا
نوشته شهره صدری
مجله رشد زیست شناسی، تابستان ۱۴۰۲

@ENVNEW

https://youtu.be/HVVEWaQXdko?si=ebBoyzJJ3Tq9H9N0


گفتگو با پروفسور امیر آقاکوچک

ورشکستگی آبی در ایران، بحران آب تهران، خشکسالی، کم‌آبی و خطر رسیدن به «روز صفر» محور اصلی این اپیزود است.

@ENVNEW
مهمان این برنامه یکی از برجسته‌ترین پژوهشگران ایرانی در حوزه آب و اقلیم، پروفسور امیر آقاکوچک است؛
استاد عمران، محیط‌زیست و علوم زمین و مدیر مرکز آب‌و‌هواشناسی و سنجش از دور در دانشگاه کالیفرنیا ارواین.
او سال‌هاست درباره وضعیت بحرانی ایران هشدار می‌دهد و در این گفت‌وگو توضیح می‌دهد چرا به اینجا رسیدیم و چه باید کرد.

🔍 در این گفت‌وگو چه می‌شنوید؟
📌 ۱. وضعیت واقعی ورشکستگی آبی در ایران
📌 ۲. ریشه‌های بحران: عوامل انسان‌ساخت، ایدئولوژیک و سیاسی
📌 ۳. آیا تهران به «Day Zero» نزدیک است؟
📌 ۴. پیامدهای اجتماعی، محیط‌زیستی و امنیتی
📌 ۵. درس‌های جهانی
📌 ۶. راه‌حل‌ها، امید و آینده

🔽۱۰هوش مصنوعی برای خلاص شدن از کارای وقت گیر

تهدید سلامت کارگران بازیافت زباله‌های الکترونیکی در غنا


مطالعه دانشگاه میشیگان نشان داده است که مردم غنا و سراسر کشورهای جنوب جهان که زباله‌های الکترونیکی را بازیافت می‌کنند، با یک پارادوکس دشوار روبرو هستند: امرار معاش برای تضمین بقا به قیمت قرار گرفتن شدید و طولانی مدت در معرض سمیت و آلودگی شدید زیست‌محیطی تمام می‌شود.

طبق گزارش سازمان ملل متحد، هر ساله ۶۲ میلیون تن زباله الکترونیکی یا زباله الکترونیکی را در جهان دور ریخته میشود. بازیافت زباله‌های الکترونیکی، مواد معدنی مهمی را برای عرضه جهانی، مانند مس، آلومینیوم و باتری‌های لیتیوم-یونی، بازیابی می‌کند. اما کمتر از یک چهارم این زباله‌های الکترونیکی به طور رسمی یا تحت شرایط تنظیم‌شده جمع‌آوری و بازیافت می‌شوند. اکثر زباله‌های الکترونیکی به صورت غیررسمی، بدون حفاظت، تنظیم یا ثبت در دولت بازیافت می‌شوند. حدود ۱۵ درصد از زباله‌های الکترونیکی جهان به غنا ارسال می‌شود.
@ENVNEW

در آگبوگبلوشی، مردم زباله‌های الکترونیکی را با سوزاندن پلاستیک از سیم‌ها و وسایل الکترونیکی بازیافت می‌کنند یا از اسید برای استخراج مواد معدنی ارزشمند آنها استفاده می‌کنند. ذرات معلق از این گودال‌های روباز در منطقه رسوب می‌کنند، در حالی که سایر آلاینده‌های زباله به خاک و تالاب‌های اطراف نفوذ می‌کنند. کارگران این فلزات استخراج شده را به خریداران محلی می‌فروشند که به نوبه خود مواد معدنی را به زنجیره تأمین جهانی بازمی‌گردانند. این مواد معدنی برای نیازهای روزمره انرژی ما، از جمله برای تلاش‌های جهانی برای کربن‌زدایی، ضروری هستند.

فین می‌گوید مردم به دلایل منطقی به کار غیررسمی در زمینه زباله‌های الکترونیکی روی می‌آورند. بسیاری از آنها مهاجرانی از شمال کشور هستند که با فقر شدید و درگیری روبرو هستند. زباله‌های الکترونیکی از سراسر شمال جهان و بخش‌هایی از آفریقا به غنا می‌رسند، جایی که لوازم الکترونیکی قدیمی و اغلب غیرقابل استفاده به اشتباه به عنوان کمک‌های خیریه یا اقلام الکترونیکی قابل استفاده برچسب‌گذاری می‌شوند.

@ENVNEW
فین گفت: “ما این پیامدهای اجتماعی و زیست‌محیطی خطرناک بلندمدت را داریم، اما تناقض این است که مردم از این به عنوان شاید تنها راه کسب درآمد یا تنها راه برای دستیابی به تحرک اجتماعی-اقتصادی رو به بالا استفاده می‌کنند.” “اگر اقتصادهای چرخشی، همانطور که تحقیقات ما نشان می‌دهد، به استثمار و در معرض آلودگی سمی قرار گرفتن متکی باشند، نمی‌توان آنها را پایدار فرض کرد. ما برای انتقال انرژی به مواد معدنی نیاز داریم، اما یکپارچگی زنجیره‌های تأمین آنها به همان اندازه نتیجه خود انرژی پاک مهم است.”

https://www.envnew.ir/?p=3131

دهه شصت باید مهار جمعیت انجام میشد که الان با ۹۰ میلیون نفر جمعیت این چنین به انتهای منابع نرسیم

🔻برای نخستین بار طی ۶۵ سال گذشته؛ تعداد تولدها در کشور به زیر یک میلیون نفر رسید

🔹قاسمی دبیر مرکز مطالعات راهبردی جمعیت در همایش «ایران جوان» در دانشگاه علوم پزشکی بابل گفت: برای نخستین بار طی ۶۵ سال گذشته، تعداد تولدها در کل کشور در سال ۱۴۰۳ به زیر یک میلیون و به عدد ۹۸۰ هزار نفر رسید.

🔹نرخ رشد جمعیت از ۴ درصد به نیم درصد کاهش یافته و پیش‌بینی می‌شود در سال ۱۴۱۵ به صفر درصد برسد و پس از آن منفی شود.

🔹نرخ باروری کل کشور از ۶.۵ فرزند به ۱.۵ فرزند کاهش یافته و استان‌های گیلان و مازندران رکورددار کم‌ترین نرخ باروری در ایران هستند؛ گیلان با ۰.۹ و مازندران با حدود ۱ فرزند به ازای هر خانم.

🔹 میزان سالمندی کشور از ۱۴ درصد عبور کرده و این دو استان شمالی با بیش از ۱۷ درصد سالمند، سالمندترین مناطق کشور به شمار می‌روند.

| ایرنا

دهه شصت بیشترین نرخ زاداوری در استان های شمالی بود.

حجاب باران؛ «فراموشی چرخه‌ی بحران»

✍ مهتا بذرافکن

باران موهبت الهی این سرزمین تشنه است. وقتی می‌بارد، همه لبریز از ذوق، اشتیاق و شکرگزاری می‌شویم. اما یک روی سکه دیگر هم وجود دارد: وقتی باران می‌بارد، جامعه وارد حالت سرخوشی ناشی از باران (Social Rainfall Trance) می‌شود. این آرامش فریبنده باعث می‌شود بحران ساختاری آب پنهان بماند و هیدروکراسی از این سکوت سود ببرد.

باران تمرکز عمومی را از سوال‌های اصلی می‌گیرد:
چه کسانی تصمیم می‌گیرند؟
چه کسانی سود می‌برند؟
چرا ساختارهای ناعادلانه تغییر نمی‌کنند؟

سرمستی اجتماعی از بارش باران (Social Rainfall Trance) مانند یک «حجاب» روی ساختارهای بحران‌ساز می‌افتد و آنها را پنهان نموده و مطالبه‌گری را موقتاً خنثی می‌کند.

وقتی بارندگی، حافظهٔ اجتماعی بحران را پاک می‌کند؛ گویی اجازه می‌دهد طرحهای مخرب سدسازی و انتقال آب بین حوضه‌ای ، چاه‌های غیرمجاز، کشاورزی پرمصرف و بحران فرونشست و فروپاشی آبخوان‌ها و بیلان منفی آب‌های زیرزمینی در محاق رفته و فراموش شوند.

ما در این سرزمین نیمه خشک همیشه با شوق باران زیسته ایم و باران باشکوه و زیباست، اما رهایی‌بخش نیست. رهایی فقط زمانی آغاز می‌شود که جامعه از این دلخوشی کوتاه عبور کند و مطالبه‌گری پایدار را انتخاب کند.

در این فضای احساسی و رمانتیک، 40 سانت آبگیری دریاچه ارومیه نباید به معنای پایان بحران روایت شود. پر شدن سدها به این معنا نیست که ساختن سدهای بیشتر راه نجات است. یادمان نرود حقابه تالاب‌ها و رودخانه‌های دائمی چگونه در فصل خشک تاراج شد.

اگر این روایت‌ها باور شوند، مسئلهٔ آب ناگهان از سطح «حق عمومی» و «بحران ساختاری» به سطح پناه بردن به «نعمت الهی» و «اتفاق خوب» به عنوان راه حل؛ تقلیل پیدا می‌کند. یعنی جامعه فقط با «احساس باران» تسکین حل شدگی بحران می‌گیرد،اما غافل از این که ساختارهای بحران‌ساز همچنان بدون فشار عمومی برای اصلاح زیرساختی، پابرجا می‌مانند.

این همان وضعیتی است که ساختار بحران آفرین و هیدروکرات‌هایش با خلاص شدن از فشار پاسخگویی نفس راحت می‌کشند؛ زیرا باران زدگی جامعه، مطالبه‌گری را خنثی می نماید.

اما حقیقت این است که کمبود باران مشکل اصلی ایران نیست؛ مشکل اصلی قوانین ناکارآمد، انباشت قدرت، انحصار تصمیم‌گیری، حذف عدالت و تولید روایت‌هایی است که ساختارهای ناعادلانه و مخرب را پنهان می‌کنند. ساختاری که دلیل اصلی بحرانی است که پیامد آن این است که تالاب‌ها و دریاچه‌ها در ماه‌های خشک سال آب ندارند و عدالت زیستی قربانی می‌شود.

باران می بارد، اما آبخوان‌ها همچنان خالی‌ و آسیب دیده اند. فرونشست زمین در کمین ماست، آب‌های زیرزمینی میراث گرانبهامان از دست رفته است.

باران می‌ بارد، اما چاه‌های غیرمجاز و کشاورزی پرمصرف همچنان بخش اعظم آب کشور را می‌بلعد.
باران می‌آید، اما زیرساخت‌های آب و فاضلاب همچنان نشتی‌های چند میلیارد مترمکعبی دارند.
باران می‌ بارد، اما رودخانه‌ها آسیب‌دیده و چرخه تصمیم‌گیری‌های سوداگرانه همچنان ادامه دارد.

و این چرخه فراموشی تصادفی نیست؛ این مکانیسمی اجتماعی– سیاسی است که با تکرار آن، ساختار هیدروکراسی هر سال بدون پاسخ‌گویی، همان سیاست‌های فرسوده را بازتولید می‌کند.

وقتی جامعه درگیر سرخوشی باران می‌شود، روایت‌ها نیز هدایت می‌شوند و میدان سیاست آب از پرسش‌های جدی خالی می‌ماند.

اما زیر باران هم باید با حقیقت روبرو شویم؛ هیچ بارانی نمی‌تواند ساختارهای ناعادلانه را اصلاح کند. بارش فقط طبیعت را موقتاً شاداب و سیراب می‌کند؛ اما برای اینکه شادابی و سیرابی دائمی باشد، مدیریت آب نیازمند شفافیت، اصلاح قوانین، عدالت، پاسخ‌گویی نهادی و مطالبه‌گری پایدار است.

تا وقتی جامعه از این فریبندگی باران عبور نکند و نقش هیدروکراسی در شکل‌دهی بحران به‌صراحت دیده نشود، حتی ترسالی هم نمی‌تواند ایران را از بحران آب نجات دهد.

🔷 @WaterForUs

شعار زاد و ولد هم میدهند

مصباحی، عضو هیات رییسه انجمن داروسازان:

🔹ذخایر دارویی و شیر خشک کمتر از دو ماه است

🔹احتمال کمبود ۸۰۰ قلم دارو در سه ماه آینده

🔹تخصیص ارز دارویی صف چهار، پنج ماهه دارد/دیده‌بان ایران

موزه مانهایم آلمان
ارسالی
بگردید و گوشی های قدیمی تان را پیدا کنید
خودم اریکسون داشتم اولین گوشی ام بود

برای چنین نتیجه گیری هایی حداقل بگذارید دو هفته بگذرد بعد

🔻کاهش ۴۰ درصدی مصرف بنزین بعد از سه‌نرخی شدن

🔹رئیس اتاق بازرگانی: تا پایان سال هیچگونه کمبودی در کالاهای اساسی نخواهیم داشت.

🔹️پس از اجرای طرح سه نرخی شدن بنزین، مصرف سوخت ۴۰ درصد کاهش یافته است.| ایسنا

🔺 فردای شب یلدا را تعطیل کنید/ مردم برای آرامش به این تعطیلی نیاز دارند

🔹خراسان نوشت:تعطیلی فردای شب یلدا را نمی‌توان فقط به‌عنوان یک تصمیم اداری یا امتیازی تقویمی فهم کرد.

🔹 این تعطیلی، پیش از آن‌که یک اقدام اجرایی باشد، یک پیام مهم و پر از همدلی است؛ پیامی که به جامعه می‌گوید: «خستگی‌تان دیده شده و حق دارید گاهی، بدون اضطرابِ فردا، کنار هم بمانید.»

🔹دفاع از تعطیلی فردای یلدا، درنهایت دفاع از این ایده است که تقویم باید زنده و سیال باشد و بازتاب‌دهنده‌ شرایط و نیازهای امروز جامعه.

🔹 تقویمی که نشان دهد سیاست‌گذاری فقط معطوف به مدیریت بحران‌ها نیست، بلکه برای حفظ حال خوب، استراحت روانی و شادی مشروع مردم هم برنامه دارد.

خودکفایی شهرها در تامین نیازهای آبی شان – نگاهی به برنامه آب در بنگلور



هند کشوری با تنش آبی است، که ۱۸ درصد از جمعیت جهان را در خود جای داده اما تنها ۴ درصد از آب شیرین جهان را دارد. تنش آبی به ویژه در برخی از شهرهای بزرگ و پرجمعیت آن به شدت احساس می‌شود.
@ENVNEW

سایت خبری زمین، با سری‌کانتایا ویشوانات، کارشناس حفاظت از آب که به خاطر تلاش‌های پیشگامانه‌اش در یافتن راه‌حل‌هایی برای بحران آب شیرین شناخته شده است، مصاحبه کرده است.


در این مصاحبه، ویشوانات راه‌حل‌هایی را برای امنیت آبی، با تمرکز بر بنگلور، هند به عنوان یک مطالعه موردی، مورد بحث قرار می‌دهد.


🔹️در بنگلور، داشتن سیستم برداشت آب باران  برای هر واحد مسکونی اجباری است. بنابراین، شهر تلاش می‌کند تا با برداشت آب باران، هر خانه را به عنوان بخشی از راه‌حل درگیر کند. در سطح بعدی، شهر به دنبال احیای دریاچه‌ها است. آب بارانی که از خیابان‌ها، پارک‌ها و فضاهای باز جاری می‌شود، به سمت دریاچه‌های شهر هدایت می‌شود و اجازه می‌دهد تا سطح آب افزایش یابد و در نتیجه سفره‌های آب زیرزمینی تغذیه شوند. همچنین برنامه‌ریزی شده است که پارک‌ها و فضاهای باز از طریق سازه‌هایی مانند “سْوِیل” (Swales) و چاه‌های تغذیه، سیستم‌های برداشت آب باران خود را داشته باشند.

@ENVNEW

🔹️ما باید باران را به عنوان یک منبع مولد در نظر بگیریم. ما باید درک کنیم که در حال بتنی کردن سطح هستیم. بنابراین، ما باید فضاهای نفوذ، شکاف‌ها، یا همان «شهرهای اسفنجی» را که در چین نامیده می‌شوند، ایجاد کنیم تا اطمینان حاصل کنیم که این آب، آب زیرزمینی را تغذیه می‌کند.

🔹️ما باید ظرفیت ذخیره‌سازی سفره‌های زیرزمینی برای نگهداری آب را درک کنیم. ما متوجه شده‌ایم که در بسیاری از نقاط بنگلور، ظرفیت ذخیره‌سازی ۲۰ برابر ذخیره‌سازی آب سطحی است. بنابراین، اگر در فصل بارندگی سفره زیرزمینی را “پُر” کنید، می‌توانید در دوره‌های خشکسالی مانند بانک از آن برداشت کنید.


🔹️بنگلور در حال اجرای دومین پروژه بزرگ از نوع خود در جهان است که تنها پس از مکزیکو سیتی قرار دارد، تا روزانه حدود ۲,۰۰۰ میلیون لیتر فاضلاب را تصفیه کرده و برای پر کردن ۵۰۰ دریاچه به کشاورزان عرضه کند و اطمینان حاصل کند که ۶۴,۰۰۰ کشاورز آب تصفیه‌شده را دریافت می‌کنند. حدود ۱.۱ میلیون هکتار زمین زیر کشت می‌رود تا کشاورزان از نظر آب و هوا و آب امنیت داشته باشند و شهر از نظر غذا امنیت پیدا کند. به این ترتیب، فاضلاب بازیافت شده و به کار مولد بازگردانده می‌شود.
@ENVNEW

🔹️من مایلم از تجربه سنگاپور که در مورد چهار شیر آب صحبت می‌کند، استفاده کنم؛ در مورد بنگلور، ما شش شیر آب داریم.

اولین مورد، آب لوله‌کشی از رودخانه کاوری است که حدود ۱۰۰ کیلومتر فاصله دارد. دوم، آب بارانی است که بر شهر ما می‌بارد. سوم، منابع آب سطحی مانند دریاچه‌ها هستند. چهارم، سفره‌های زیرزمینی هستند که آب را در خود نگه می‌دارند. پنجم، فاضلاب تصفیه‌شده است. ششم در واقع کنترل شیر آب است. به آن «مدیریت تقاضا» می‌گویند. این امر مستلزم قیمت‌گذاری مناسب آب برای اطمینان از استفاده محافظه‌کارانه مردم از آب است. این امر مستلزم اجباری کردن استفاده از تجهیزات کم‌مصرف آب در شیرها، فلاش تانک‌ها و دوش‌ها است. به عنوان مثال، بنگلور نصب محدودکننده‌های جریان یا هواگیرها را برای شیرها در تمام خانه‌ها و اماکن تجاری اجباری کرده است. همچنین کاهش نشت در لوله‌های آب را ایجاب می‌کند.
با استفاده هوشمندانه از این شش شیر آب، می‌توانیم تلاش کنیم تا تقاضای آب را درک کنیم و اطمینان حاصل کنیم که این تقاضا توسط عرضه متعادل می‌شود. مدیریت تقاضا در هسته نحوه مدیریت آب شهرها در آینده قرار دارد.

متن کامل مصاحبه را در لینک زیر بخوانید👇👇


https://www.envnew.ir/?p=3139

گوشت خَر به خورد ملت داده اند به اسم گوشت گوساله

فردا گوشت سگ هم میدهند

📚برنامه ی نشست‌های علمی مسئله محور هفته اول دیماه شبکه علمی تغییر اقلیم کشور با تمرکز بر موضوع *تغییر اقلیم و توسعه اجتماعی* در تعامل پژوهشگاه هواشناسی و علوم جو و پژوهشکده محیط زیست و توسعه پایدار :

📗یکشنبه ۳۰ آذر ۱۴۰۴ *تغییر اقلیم و عدالت اقلیمی*

📗دوشنبه ۱ دیماه ۱۴۰۴ *تغییر اقلیم زنان کودکان و توسعه اجتماعی*

📗سه شنبه ۲ دیماه ۱۴۰۳ *تغییر اقلیم و امنیت اقلیمی*

📗 چهارشنبه ۳ دیماه ۱۴۰۴ *تغییر اقلیم، سیاستگذاری سلامت*


🌱 لینک ورود به نشست:

https://www.skyroom.online/ch/rcesd.ac.ir/climatechange

📚 این نشست‌ها در تعامل شبکه علمی تغییر اقلیم کشور، کمیته توسعه اجتماعی و تغییر اقلیم همایش مخاطرات محیطی و امنیت جمهوری اسلامی ایران توسط پژوهشگاه هواشناسی و علوم جو برگزار خواهد شد

🔷 @WaterForUs

شرکت برای عموم آزاد است.
کمیته تخصصی جنبه های محیط زیستی کمیته ملی سدهای بزرگ برگزار می کند:


موضوع وبینار : "نیروگاه های خورشیدی شناور: بررسی تاثیر اقتصادی، زیست محیطی و پایداری منابع آب"

ارائه دهنده: دکتر محمدعلی اله ربی شیرازی

زمان: چهارشنبه ۳ دی ماه ساعت ۱۹

https://www.skyroom.online/ch/wrm/ircold

روایت، کنش است؛ وقتی زنان قصه آب را پس می‌گیرند

💧در میانه بحران آب و حکمرانی مردانه، گروهی از زنان با روایت‌سازی، کنشگری و یادآوری حافظه تاریخی، تلاش می‌کنند نقش فراموش‌شده زنان در مدیریت و پایداری آب را دوباره به متن جامعه برگردانند.
وایت، کنش است، «ما به کمک داستان به تجربه‌هایمان معنا می‌دهیم و هویتمان را تعریف می‌کنیم، افراد حول روایت‌ها کنار هم قرار می‌گیرند و این امکان عمل مشترک را برایشان معنادار می‌کند.»
در سالن نگارخانه فرهنگسرای ملل، بیشتر صندلی‌ها را زنان پر کرده‌اند و به این جمله‌ها گوش می‌دهند. زن‌هایی در سن‌های مختلف که می‌خواهند روایت خودشان را از آب بشنوند. بخشی از روایتی که پشت قصه‌ها پنهان است. در اولین نشستی که گروه «زنان آبیار محله» برگزار کرده‌اند قرار است نقش تاریخی زنان در مدیریت و توزیع آب یادآوری شود. اما زنان آبیار محله هنوز قصه خود‌شان را نگفته‌اند.
چند ماه پیش در تابستان داغی که خبرها از بحران آب پیش‌روی تهران می‌گفتند و بازار خرید تانکرهای خانگی و پمپ آب رونق داشت، بروشوری در شبکه‌های اجتماعی دست به دست شد که اولین جمله‌اش این بود: «بی‌آبی پشت در خانه‌هایمان کمین کرده است.»
«زنان آبیار محله» که نامشان پایین این متن نوشته شده بود در ادامه راهکارهایی برای کاهش مصرف آب پیشنهاد کرده و نوشته بودند: «یک خانواده چهار نفره با رعایت اکثر این موارد می‌تواند به اندازه یک تانکر ۱۰ هزار گالنی آب صرفه‌جویی کند.» نامی از کسی نبود و حالا هم تاکید دارند یک «گروه» هستند که برای هم‌اندیشی درباره حفاظت از محیط‌زیست، ترویج سواد آب و کاهش هدررفت آب تشکیل شده است. در صفحه‌های اجتماعی‌ گروه هم آمده: «ما جمع کوچکی از زنان هستیم که چشمان نگرانمان در کوچه‌های باریک محله‌مان ما را به یکدیگر پیوند داد تا شاید بتوانیم با همفکری و همکاری جمعی تاثیری هر چند اندک در جلوگیری از بحران آب پیش روی شهرمان داشته باشیم.»
آن‌ها می‌خواهند با دادن اطلاعات و پیشنهاد راهکارها مردم را تشویق به کنشگری در این وضعیت کنند. شاید چون به گفته معصومه اشتیاقی، پژوهشگر و رئیس کمیته زنان انجمن دیپلماسی آب ایران، ما در حکمرانی آب در وضعیت مناسبی نیستیم. اشتیاقی در این برنامه می‌خواهد از کنشگری زنان در آب بگوید و توضیح دهد چطور زنان به پایداری سرزمین کمک کرده‌اند. چون روایت و داستان‌گویی در هر زمانه‌ای مهم است و می‌تواند ابزاری برای حل مسئله باشد.

ادامه گزارش را با کلیک بر لینک زیر بخوانید