خبرنامهٔ امیرکبیر

📰

شورای صنفی شریف: دانشجویان و شهروندان زیر فشار معیشت، سرکوب و ناامنی در حال له شدن‌اند

شورای صنفی دانشجویان دانشگاه صنعتی شریف در یادداشتی به مناسبت ۱۶ آذر، وضعیت دانشگاه‌ها و فضای دانشجویی در یک دهه گذشته را بررسی کرده است.

در این یادداشت، وضعیت فعلی دانشگاه‌ها و دانشجویان «فاقد سهم، صدا و امکان» توصیف شده و تأکید شده است که تبریک روز دانشجو در شرایطی که فشار اقتصادی و تبعیض آموزشی افزایش یافته، بی‌معناست.

به‌گفته شورای صنفی دانشگاه شریف، طی سال‌های گذشته هزینه خوابگاه‌ها و شهریه‌ها سنگین‌تر شده، خدمات رفاهی کاهش یافته و کیفیت آموزشی افت کرده است؛ روندی که به‌گفته نویسندگان، «حق تحصیل» را به امتیازی خاص تبدیل کرده و دانشگاه را تحت فشار قرار داده است.

در بخشی از این یادداشت با اشاره به وضعیت عمومی کشور آمده است:

«بیرون از این دیوارها هم چیزی برای جشن گرفتن نمانده:
مملکت نه آب دارد، نه انرژی، نه ثبات اقتصادی. دلار از مرزهای عقلانیت عبور کرده و اجاره‌خانه، هزینه خوراک و رفت‌وآمد هر روز بالاتر می‌رود. چیزی شبیه زندگی عادی باقی نمانده و هوایی برای نفس کشیدن وجود ندارد. همان اندک راه نجات — اپلای، کار پژوهشی، مهاجرت تحصیلی — هم یا به‌دلیل سیاست داخلی بسته شده یا به قرعۀ شانس و بختِ ویزا گره خورده است. دیگر حتی «امید به نجات فردی» نیز از دانشجو گرفته شده است.

در چنین وضعی طبیعی است که وعده‌ها و شعارهای دل‌گرم‌کننده جای خود را به ریشخند بدهند. هر سال در این روزها، مسببان وضع موجود با لحنی موعظه‌وار از “ساختن آینده” و “ماندن برای تغییر” سخن می‌گویند؛ گویی فراموش کرده‌اند که عدالت، آزادی و امکانات حداقلی پیش‌نیاز ساختن‌اند. وقتی درهای ساختار قدرت و تصمیم‌گیری بر روی دانشجو بسته باشد، چنین شعارهایی بی‌اساس است.

انتظار “ساختن جامعه” در کشوری که رئیس‌جمهورش از عمل به ساده‌ترین وعده‌های خود عاجز است، شوخی تلخی بیش نیست. در جامعه‌ای که شهروندانش زیر فشار معیشت، سرکوب و ناامنی له می‌شوند، هیچ چیز با “موعظۀ ماندن” ساخته نخواهد شد. سخن از «باقی ماندن» نیست؛ از «باقی گذاشتن» است و تلاشی برای اینکه دست‌کم چیزی برای یادآوری بماند.»

دانشجویان همچنین تأکید کرده‌اند که در چنین شرایطی گفت‌وگو با مسئولان بی‌معناست:

«در چنین وضعیتی، صحبت با دولتمردانی که خود سرچشمه این بحران‌اند و دعوت به “گفت‌وگو” تهی از معناست. چگونه می‌توان در کشوری که روشنایی‌اش فروخته شده، نفسش گرو است و آینده‌اش پشت درهای تحریم و سفارت‌خانه‌ها قفل شده، با آرامش گفت‌وگو کرد؟»

در پایان این یادداشت، فهرستی از دانشجویان بازداشت‌شده، محروم از تحصیل یا دارای احکام قضایی منتشر شده است:

«به یادشان می‌نویسیم تا فراموش نشود:
احسان فریدی (دانشجوی دانشگاه تبریز / محکوم به اعدام)
علی یونسی (دانشجوی دانشگاه شریف / از فروردین ۹۹ در زندان)
امیرحسین مرادی (دانشجوی دانشگاه شریف / از فروردین ۹۹ در زندان)
فهیمه سلطانی (دانشجوی دانشگاه اصفهان، محروم از تحصیل / محکوم به یک سال حبس تعزیری و دو سال حبس تعلیقی / از خرداد ۱۴۰۴ در زندان)
میلان خواجه‌ای (دانشجوی تعلیقی دانشگاه زاهدان / محکوم به پنج ماه حبس / بازداشت دوباره و بی‌خبری از اواسط آبان ۱۴۰۴)
مطهره گونه‌ای (محروم از تحصیل / زیر حکم مجموعاً ۲۱ ماه حبس، ۱۵ ماه اجرایی)
فرزاد سامانی (دانشجوی کارشناسی ارشد جامعه‌شناسی دانشگاه خوارزمی / پنج سال حبس تعلیقی)
پوریا نصیری (دانشجوی حقوق دانشگاه آزاد مهاباد / سه ماه حبس تعلیقی)
امید کرمی (دانشجوی دانشگاه همدان / آزادی با وثیقه)
علیرضا قربی (دانشجوی دانشگاه همدان / آزادی با وثیقه)
مهرداد سیفی (دانشجوی دانشگاه همدان / آزادی با وثیقه)
پگاه پاپی (آزادی موقت با وثیقه ۵۰۰ میلیون تومانی)
تینا درویشی (آزادی موقت با وثیقه ۵۰۰ میلیون تومانی)
و دیگر دانشجویان محروم، محکوم یا بازداشتی که نامشان اعلام نشده است.»

📰

www.AutNews.org

🤳