چیزی که من از نسل فعلی ایران فهمیدم, یه نفرت کاملا مشخصی نسبت به همه چیز دارن, حالت عادی که یه احساس عجیب برتری نسبت بهم دیگه دارن قشر های مختلف و دنبال بهونن تا خودشون رو بکوبن( ایرانی اینطوریه ایرانی اونطوریه)
ذره ای درک ندارن از هم نوع انسان خودشون و مدام در حال محاکمه هم دیگه هستن, هم طرف مخالفشون رو میکوبن هم شخصی که بی طرفه, در صورتی که برای داشتن یه جامعه ثابت برای راهی شدن به سمت نتیجه مطلوب بتونید حداقل به قدری آگاه باشید که توانایی زندگی کردن در کنار مخالف هاتون رو داشته باشید
درک این که شما صرفا "دیدگاهتون" نقطه مقابل یک دیگره نه اعمالتون, توی عمل همه توی یه کشتی هستیم که سوراخ شده و وظیفمون یک چیزه, تخلیه آب و ترمیم کردن حفره ای که ایجاد شده.
اگر این نفرت از بین نره و ملت توان درک همو نداشته باشن,
چه ماندن این حکومت و چه آمدن آن حکومت قراره سیاه بختمون کنه, من قبل از مقصر دیدن هرشخصی اول خودمون رو مقصر میدونم و در عین حال که نقص های زیادی میبینم, بازم امید میبینم, باز هم دوستشون دارم و نمیتونم لایق عذاب ببینمشون.