صبح تا شب به هرنحوی می‌گذشت
اما وقتی که شب می‌آمد
همهٔ غصه‌ها و رنج‌ها می‌آمدند.

استکانی چای دارم و هزارو یک اندوه.

- و اما زن تجسمی است از نور ، تلفیقی است از هنر و موسیقی ، رنگی است به زیبایی آسمان و درخششی است به روشنایی خورشید .

و زن را باید بوسید ، چنان که انگار لب‌هایش آخرین پناهِ بهارند ، و جهان زمستانی طولانی‌ست.

صورتت را به چه تشبیه کنم در شعرم؟
ماه بیجا بکند مثل تو زیبا بشود ؛

کلی کتاب نخونده، کلی فیلم ندیده، کلی مسافرت نرفته، کلی چای نخورده و کلی زندگی نکرده دارم ...

خیلی ها میشنون، ولی کم پیدا میشن که بفهمن.

روزهای جالبی نیست، اما صبر میکنم.

و تا ابد با داستان های ناگفته در درونم پنهان و غمگین قدم خواهم زد.

غرق شوی میمیری، چه در دریا چه در رویا.

و در نهایت، هر چیزی تا یه حد ارزش جنگیدن دارد.