من تلخ نبودم،‌من آدم بدی نبودم من حتی متناقض هم نبودم من فقط همون‌قدری که بلدم دوست داشتم همون‌قدری که فهمیدم تلاش کردم همون‌قدری که قلبم جا داشت بخشیدم اونیکه اشتباه برداشت کرد، اونیکه نیمه‌کاره دید و قضاوت کرد من نبودم من فقط کسی بودم که وسط همه‌ی آشوب‌هاش راست‌قامت موند کسی که هرچی گفت واقعی بود، هرچی حس کرد خالص بود اونی که فکر کردی بازی درمیاره؟نه.من فقط خسته بودم فقط دلخور بودم، فقط دیگه زورم نمی‌رسید توضیح بدم‌؛ مشکل من نبودم مشکل این بود که هیچ‌وقت فرصت ندادی حرف‌هامو تا آخر بزنم ، هیچ‌وقت نیومدی ببینی کی چی کم داشت ، زود بریدی، زود رفتی.

من تلخ نبودم من فقط تلخیِ نادیده‌ گرفته شدن رو مزه‌ کردم

اینکه من از قبل می‌دونستم نتیجه‌اش چیه ولی بازم امیدوار موندم باورکن این بخشش واقعاً احمقانه‌ست اینکه آدم از قبل بدونه قراره له بشه ولی بازم وایسه تا لحظه‌ی برخورد یکم برای چندبار غیر قابل تحمله.

هیچ‌وقت حاضر نشدی حتی یه لحظه فکرکنی‌ شاید من‌هم ارزش اینو دارم که از چشمای تو دیده بشم

--

می‌گویند هرکس شبیه به جایی می‌شود که به آن تعلق دارد ، پس من شبیه وطنم شده‌ام ؛ غمناک ، خسته ، رنجیده ، زخمی و درعمق ناامیدی امیدوار .

...

‏هیچوقت فکر نمی‌کردم ظرفیت روانیم تحمل این همه خشم و غم رو داشته باشه.