اگه بخاطر اون دیگه کسی به چشمم نیومد چی

من نمیدونم این دیوارایی که بن بست ساخته باعث شده تو به چی فکر کنی نمیدونم کجای قصه‌ت بودم اما این داستانی که نوشتیم برای تو تموم شده اما اون کسی که سطر به سطرشو میخونه و دست بردار نیست منم و بله دلم نمی‌خواد کتاب جدیدی رو شروع به خوندن کنم.

کلی حرفای نانوشته دارم، نتونستم بنویسم یعنی نمیدونستم چجوری بنویسم فقط یجا میشستم و به کارای نکرده و کردم یا هر چیز مسخره ای که میتونه سردرد اور باشه فکر میکنم؛ شاید چیزایی که تو ذهنمه قابل نوشتن نباشه یا حتی توضیح دادنش اسون نباشه ولی اگه یه خودکار بتونه نجاتم بده پس نیازی ندارم دست کسیو بگیرم، بستگی داره کی خودکار تموم شه.

شاید هم خودکار هیچوقت تموم نشه، فقط من خسته بشم از نوشتن یا از واژه‌هایی که قرار بود درمان باشن ولی فقط باعث یادآور شدن دردن هر کلمه‌ای که می‌نویسم یه تکه از خودمه، یه تکه که نمیدونم قراره گم بشه یا نجات پیدا کنه بعضی شبا حس می‌کنم کاغذ داره ازم انتقام می‌گیره چون بیشتر از اون‌که بنویسم، بهش خیره میمونم.

من هم همینطور آقای علوی من هم همینطور :
"منتظر بودم که مرا بخواهد نخواست..."

به مزخرف‌ترین شکل ممکن زده شدم تمسخر شدم و حس کردم هرچیزی که هستم، هر چیزی که ساختم، هرتلاشی که کردم، به‌طرز خنده‌داری کوچیک و بی‌ارزش جلوه داده شد‌ مثل اینکه دنیا یه صحنه‌ی کمدی ساخته باشه و من فقط نقش آدم مضحک رو بازی کنم هرکلمه‌ام تحقیر شد،و حتی سکوتمم به چشم کسی که منتظر افتادنم بود، بازیچه شد.

من تلخ نبودم،‌من آدم بدی نبودم من حتی متناقض هم نبودم من فقط همون‌قدری که بلدم دوست داشتم همون‌قدری که فهمیدم تلاش کردم همون‌قدری که قلبم جا داشت بخشیدم اونیکه اشتباه برداشت کرد، اونیکه نیمه‌کاره دید و قضاوت کرد من نبودم من فقط کسی بودم که وسط همه‌ی آشوب‌هاش راست‌قامت موند کسی که هرچی گفت واقعی بود، هرچی حس کرد خالص بود اونی که فکر کردی بازی درمیاره؟نه.من فقط خسته بودم فقط دلخور بودم، فقط دیگه زورم نمی‌رسید توضیح بدم‌؛ مشکل من نبودم مشکل این بود که هیچ‌وقت فرصت ندادی حرف‌هامو تا آخر بزنم ، هیچ‌وقت نیومدی ببینی کی چی کم داشت ، زود بریدی، زود رفتی.

من تلخ نبودم من فقط تلخیِ نادیده‌ گرفته شدن رو مزه‌ کردم

اینکه من از قبل می‌دونستم نتیجه‌اش چیه ولی بازم امیدوار موندم باورکن این بخشش واقعاً احمقانه‌ست اینکه آدم از قبل بدونه قراره له بشه ولی بازم وایسه تا لحظه‌ی برخورد یکم برای چندبار غیر قابل تحمله.

هیچ‌وقت حاضر نشدی حتی یه لحظه فکرکنی‌ شاید من‌هم ارزش اینو دارم که از چشمای تو دیده بشم

--