‍ قربانت بروم، فرقی ندارد چه ساعت از شبانه‌ روز باشد صدایت را که می‌شنوم، خورشید در دلم طلوع می‌کند.

از اون آدم‌هایی شدم که بین کم و هیچی، هیچی رو انتخاب میکنم، دیگه نه‌ توان آدم‌های نصف و‌ نیمه رو دارم، نه رفاقت‌های یکی دو‌ روزه، نه هر نوع رابطه انسانی نصف و‌ نیمه، ترجیحم اینه نداشته باشمشون، نداشتن خیلی از چیزها بهتر از نصف و‌ نیمه داشتنشونه مخصوصا آدم‌ها.

خدایی من هرسری از یکی توقع داشتم تهش کیرشدم

آدمای گذشته‌ام که ممکنه همین الان هم وجود داشته باشن بدون استثنا مضحک‌ان. ترجیحاً
" بدون استثنا "

‏من تو زندگی هیچکس دائمی نیستم، اما بهترین ادم موقتیم که میتونی ببینی.

ناراحت نشدم فقط بهم ثابت شد اونقدر که روت حساب باز کرده بودم نبودی .

همه جوره که دارم فکرشو میکنم ضربه روحی از اونایی خوردی که خیلی بهت اصرار داشتن مواظب خودت باشی تا آسیب نبینی از بقیه .

آرزوی قشنگیه..
امیدوارم قلبتو پیش آدمی جا بذاری که عقلت تا ابد تاییدش می‌کنه .

بخشی از من برای همیشه خاکستری باقی می‌مونه ، درد ، غم ، رنج ، و در آخر مرگ. آیا خاکستری سزاوار اینهاست؟ یا برای عادی بودن زیادی غمگینه ؟ حتی من هم ایده‌ی ذائقه خوش کنی ندارم.

کاش می‌شد کلاً از قشر بشریت فاصله بگیرم و با بی‌‌اهمیتیِ بیشتر به زندگیم ادامه بدم.

یک آن به خودم اومدم و دیدم چقدر دورم خالیه،

ـ