خوابیدن خیلی وقته از نقطه روتینم خارج شده، صرفاً یک ابزار برای حجم بسیار زیادی از تخلیه روانیه که شاید هرچندوقت یک بار ازش استفاده کنم.

‍ قربانت بروم، فرقی ندارد چه ساعت از شبانه‌ روز باشد صدایت را که می‌شنوم، خورشید در دلم طلوع می‌کند.

از اون آدم‌هایی شدم که بین کم و هیچی، هیچی رو انتخاب میکنم، دیگه نه‌ توان آدم‌های نصف و‌ نیمه رو دارم، نه رفاقت‌های یکی دو‌ روزه، نه هر نوع رابطه انسانی نصف و‌ نیمه، ترجیحم اینه نداشته باشمشون، نداشتن خیلی از چیزها بهتر از نصف و‌ نیمه داشتنشونه مخصوصا آدم‌ها.

خدایی من هرسری از یکی توقع داشتم تهش کیرشدم

آدمای گذشته‌ام که ممکنه همین الان هم وجود داشته باشن بدون استثنا مضحک‌ان. ترجیحاً
" بدون استثنا "

‏من تو زندگی هیچکس دائمی نیستم، اما بهترین ادم موقتیم که میتونی ببینی.

ناراحت نشدم فقط بهم ثابت شد اونقدر که روت حساب باز کرده بودم نبودی .

همه جوره که دارم فکرشو میکنم ضربه روحی از اونایی خوردی که خیلی بهت اصرار داشتن مواظب خودت باشی تا آسیب نبینی از بقیه .

آرزوی قشنگیه..
امیدوارم قلبتو پیش آدمی جا بذاری که عقلت تا ابد تاییدش می‌کنه .

بخشی از من برای همیشه خاکستری باقی می‌مونه ، درد ، غم ، رنج ، و در آخر مرگ. آیا خاکستری سزاوار اینهاست؟ یا برای عادی بودن زیادی غمگینه ؟ حتی من هم ایده‌ی ذائقه خوش کنی ندارم.

کاش می‌شد کلاً از قشر بشریت فاصله بگیرم و با بی‌‌اهمیتیِ بیشتر به زندگیم ادامه بدم.