اگر می‌دانستی. اگر می‌دانستی در این قلب کوچکِ وا مانده ی من چه مقدار عشق و محبت انتظارت را می‌کشد، اگر می دانستی چقدر این منِ تنها می تواند دوست داشتنت را مشق کند، بی شک احساس غرور می‌کردی. اما حیف
حیف که دوست داشتن و عشق بی انتها هر آدمیزادی را فراری می‌دهد.

بدم میاد، بدم میاد از اینایی که تا سرشون گرم میشه آدم رو فراموش میکنن، از آدمایی که موقع مود بدشون و تو تنهایی‌هاشون و بیکاری‌هاشون یادت میوفتن و تا چهارتا آدم میبینن جوگیر میشن و همچیز یادشون میره و ولت میکنن و میرن دنبال مسخره بازی‌های خودشون.

با وجود اونهمه تلاشی که برای "دوست خوب" بودن میکنم بازم کاری میکنید که احساس کنم ناکافی‌ام‌

اگه به حرف و نصیحت‌های خودم گوش می‌کردم تا الان کلی موفقیت کسب کرده بودم ولی متاسفانه خودم با خودم زیاد رابطه‌ی خوبی ندارم

تیپیکال سجتریس :

وارد رابطه نمیشم چون از وابسته شدن میترسم.

نه توانایی متوقف کردن افکارم رو دارم، نه توانایی حرف زدن دربارشون رو.
فقط تو سرم می‌چرخن و حتی نمی‌تونم اشک بریزم‌‌. انگار فکرکردن و زجر کشیدن تنها کاریه که می‌تونم انجام بدم.

و اما اگر مرگم فرارسید و یکدیگر را ندیدیم؛ بدان من تورا بسیار آرزو کردم.

هیچی نمیتونه منو عصبی کنه جز:

خدایا نمی‌دونم چه حسابی رومن باز کردی،
اما من دیگه زورم‌ نمی‌رسه.

گاهی وقتا دلم میخواد از شدت ناراحتی‌ای که یسری حرفابهم میدن جمجمم رو تو دیوار خورد کنم تا درد اون حرفاکمتر بشه