من خیلی متناقضم
دوست دارم خوشحال باشم اما تمام مدت به چیزای غمگین فکرمیکنم
من واقعا از خودم خوشم نمیاد ولی شخصی رو که بهش تبدیل شدم رو دوست دارم
میگم برام مهم نیست ولی همزمان تا عمق استخوان‌هام زیادی اهمیت میدم
توجه رو دوست دارم اما در عین حال هرچیزی که سرراهم قرار میگیره رو رد میکنم
مردم رو التیام میدم ولی قلب خودمو می‌شکنم تا به اونا کمک کنم
دوست دارم به بقیه گوش بدم ولی هیچوقت به بقیه نمیگم درونم چی میگذره
یک تناقض زنده..

‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌
آه کلمات !
امان و درد از این چندین حرف در کنار هم قرار گرفته ، چه چیزی در وجود خود دارند که چنین درد زهرناکی به دل ها هدیه می‌دهد و دنیاهای رنگی را سیاه و سفید می‌سازد ؟
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌

‌ ‌ ‌اما لانایِ عزیزم من وقتی گریه میکنم خیلی زشت میشم ‌ ‌ ‌

هر وقت اومدی یه کاری واسه کسی بکنی از خودت بپرس اگه جامون عوض می‌شد اون هم این لطف رو در حق من می‌کرد؟ عموما جوابش نه می‌شه.

بهم پیام بده و باهام حرف بزن، به اندازه تمام آدمایی که حوصلشونو ندارم، حوصله‌ی تورو دارم.

دیگر خبری از "می‌گذرد" نبود؛ هر غمی آمد کماکان ماند.

دلتنگم خواهی شد؛
وقتی در پیدا کردن شخصی مثل من شکست می‌خوری.

نوشته بود: مثل يه موسيقى زيبا توی تاكسی بودى.
نصفه گوش دادم، كمى از اون تو خاطرم موند و تا ابد پيدات نكردم.

لطفا تا یه مدتِ طولانی از من نپرسید چطورم، من حالم خوب نیست و معلوم نیست کِی خوب می‌شم ولی حتما اگه خوب شدم و به یه حال معلوم رسیدم خودم خبرتون می‌کنم.

احساس میکنم در دنیای بعد از نسترن زندگی میکنم چون هیچی ازم نمونده باقی.