تاسیان.

«اما عزیزِ من، آن‌که تو را دوست بدارد، به تماشای رنجَت نخواهد نشست…»

من می‌روم و قطعاً دیگر برنخواهم گشت؛
ولیکن بدان که در راهِ رفتن،
بارها و بارها و بارها به پشتِ سر نگاه خواهم کرد.

همه‌چیز را پذیرفته‌ام عزیزِ من.
اما برای بعضی نشدن‌ها، تا ابد غمگین می‌مانم.

بهم گفتی «دوستت دارم»، ولی حسی نداشتی.
@Duchar

پناه.

پوشکین می‌گوید: «آن‌چه گذشت، بازگشت ندارد»،
ولی از من باور کنید، هیچ‌چیز نمی‌گذرد و هیچ‌چیز فراموش نمی‌شود.

از زندگی‌ام رفتی عزیزِ من،
اما در یادم ساکنی؛
و یاد، وطنی‌ست که کسی از آن نمی‌رود.

بوسه.

و ناگهان،
به یاد آنچه از سر گذرانده بودم، گریستم.
می‌دانی؟
گاهی تلاش برای داشتن چیزی که متعلق به تو نیست، روحت را فرسوده می‌کند.

دیگر چیزی برای صحبت کردن وجود نداشت؛
تنها چیزی که مانده بود،
رفتن بود.
@Duchar

نور.

ما برای به دوش کشیدن این‌همه رنج، به‌اندازه‌ی کافی گناهکار نبودیم.

مرا به روزگارِ پیش از خودت بازگردان؛
آنگاه برو!

باشد که رها شویم
از رنجی که، به قولِ شاملو، از آنِ ما نیست!

سلام بچه‌ها
یه گروه زدیم بیاین آهنگاتونو شیر کنید🩵
t.me/+Uj9WF1hoQ1E3MDU8

شب و جاده و این ریمیکس.
@Duchar

اطمینان.