نزدیک.

اما…
هیچ انسانی،
به اندازهٔ کسی که از دوست‌داشتنِ آدمِ اشتباه برگشته،
خسته، بی‌پناه و غمگین نیست.

من با دستانِ خودم زندگیم را ویران کردم؛
و حالا روی خرابه‌هایش نشسته‌ام
و گریه می‌کنم.

تمامِ عمرت به دنبال شاهدی گشتی که رنجت را تأیید کند؛ مگر خودت آن‌جا نبودی؟

بگذر ز من ای آشنا، چون از تو من دیگر گذشتم؛
دیگر تو هم بیگانه شو، چون دیگران با سرگذشتم!
@Duchar

بوسه.

او کسی بود که پس از او، علاقه‌ام را به دیگران از دست دادم.

لمس.

اما عزیز من،
یک زن می‌تواند هر اشتباهی را ببخشد، اگر آن اشتباه زنی دیگر نباشد.

و…
می‌دانی؟
دروغ چرا،
دلم برایت تنگ شده است…

برای امشب.
@Duchar

آرامش.

من عیب‌های زیادی دارم عزیزِ من؛
اما بسیار وفادارم،
و تو را از وفای خود خسته خواهم کرد…

چشم‌ها.

دستانت را اندکی به من امانت بده؛
می‌خواهم با آن‌ها گره از بافته‌های اندوهم بگشایم.

اطمینان.

امّا عزیزِ من،
هیچ دوست‌داشتنی اگر واقعی باشد،
تو را پژمرده نمی‌کند.

می‌دانستم… خیلی خوب هم می‌دانستم که باید مدت‌ها پیش آن‌جا را ترک می‌کردم.
آری؛ باید می‌رفتم، نه فقط برای آن‌که رفته باشم،
بلکه برای نجاتِ خودم!

از روزِ اولی که با تو سفر کردم، سوراخِ قایقت را دیدم؛
با این حال با تو دل به دریا زدم،
با این امید که عشق معجزه می‌سازد…
نساخت!

شب و این ریمیکس.
@Duchar

تکیه‌گاه.