آدمی عجیب است، آگاهانه برای خود وابستگی به‌وجود می‌آورد و سپس از آنها رنج می‌کشد.

آخرین پروانه‌ات هم مُرد در قلبم؛ تو آزادی.

خونه.

مرگ، بهترین پناهِ دردها، غم‌ها، رنج‌ها و بیدادگری‌های زندگانی‌ست…

اما عزیزِ قلبم،
گرچه عشق برای ما سرانجامی نداشت،
اما از تو ممنونم… بابت روزهایی که عمیقاً حس کردم زنده‌ام.

آغوش.

دردی در قلبم هست که مرا نمی‌کُشد، اما اصلاً شبیه انسان‌های زنده هم نیستم.

جنگی‌ست تمام‌نشدنی،
بین «منِ غمگین» و «منی که تلاش می‌کند غمگین نباشد».

نگاه.

خسته‌ام،
از تمام چیزهایی که ظاهراً پایان یافته‌اند،
اما درونِ من ادامه دارند…

«امیدوار بودم؛
و آن‌هایی که امیدوارند، بیشتر رنج می‌کشند.»

دلم تنگه، پرتقالِ من؛ گلپرِ سبزه‌ی قلبِ زارِ من.
منو ببخش، از برای تو؛ هر چی که بخوای، می‌یارم.
اتل و متل، نازنینِ دل؛ زندگی خوب و مهربونه.
عطر و بوش همین، غم و شادیِ کوچیک و بزرگمونه.
@Duchar

تاسیان.

انگار تمام علاقه‌ام را خرج تو کرده‌ام؛
دیگر برای هیچ‌کسِ دیگری، هیچ احساسی ندارم.

عشق.

من آدمِ کم آوردن نبودم؛
اونی که دوستش داشتم، پشتم رو خالی کرد.

گِرِه.

من برای تمامِ آن‌چه هنوز با تو تجربه نکرده‌ام، دلتنگم…

پناه.

چگونه برگشتی
به روزهای پیش از بوسیده شدن؟
چگونه برگشتی…؟

رفتی لا‌به‌لای ترکای دلم
فکر کردم مثل خونه می‌شه بلاخره دلم
ﮔﻔﺘﻢ ﺑﻠﺎﺧﺮه ﺗﻤﻮم ﻣﻴﺸﻪ ﻏﻤﺎم
ﻧﮕﻮ اوﻣﺪی ﺳﺮی ﺑﺰﻧﻰ ﺑﺮی و ﺗﻤﺎم :)
@Duchar