عشق.

من از جنگ نمی‌ترسم عزیزم؛
چرا که ما در این سرزمین بسیار مُرده‌ایم…
من از فردا‌ی بی تو،
روزی که بی تو آغاز شود هراس دارم.

تنیده.

پناه.

«دلبسته‌ی کسی شو که غمگین شدن تو بزرگ‌ترین دل‌نگرانی‌اش باشد.»

اطمینان.

«و عشق‌های واقعی، زخم‌های عمیق‌تری بر جای می‌گذارند.»

صبح.

یک روز، از یکی می‌گذری،
و بعد از اون، توانایی گذشتن از هر چیزی رو داری.

تو آمدی، قلبم را تکان دادی و رفتی…
انگار فقط آمده بودی بگویی هنوز می‌شود درد کشید.

دلم با ماندن بود؛ راه، اما راهِ رفتن…
و تو ندانستی چه رنجی‌ست،
کشاندنِ تنِ خسته‌ای که خواهانِ ماندن بود.
@Duchar

خونه.

می‌دانم که در نهایت، من و تنهایی با هم خواهیم ماند؛
او سیگارش را خاموش خواهد کرد،
و من برای همیشه خواهم خوابید.

امن.

در عمق آدم خوش‌قلبی بود.
من هم خوش‌قلب بودم؛
امّا زندگی مسئله‌اش قلب نیست.

دل هیشکی مثل من غم نداره
آسمونِ بی‌کسیم ته نداره :)
@Duchar

کمی قبل‌تر از بوسه.

عمیق‌ترین رنج انسان، معاشقه‌ی انتظار و ناامیدی‌ست.

برخی وقت‌ها، ما آدم‌هایی را دوست داریم که دوستمان نمی‌دارند؛
همان‌گونه که آدم‌هایی نیز یافت می‌شوند که دوستمان دارند، اما ما دوستشان نداریم.
به آنانی که دوستشان نداریم، اتفاقی در خیابان برمی‌خوریم و همواره برمی‌خوریم؛
اما آنانی را که دوست می‌داریم، همواره گم می‌کنیم
و هرگز اتفاقی در خیابان به آنان برنمی‌خوریم…

دلمم واست تنگه، اندازه تهران :)
@Duchar

پناه.