«در حالی که به وطن خیانت می‌کنی، روز مرگت خاکی پیدا نمی‌کنی که تو را بخواهد؛ حتی وقتی که مرده باشی، احساس سرما می‌کنی.»

آغوش.

تا جایی که بتوان رنج را قسمت کرد،
رنجِ وطن، رنجِ من هم هست…

می‌گی برو…
چطوری برم؟
پس امیدهام چی می‌شن؟ :)
@Duchar

بوسه‌.

«رفیق بود. با او می‌توانستم بعد از گریه‌های بلند، از چیزهای کوچک بخندم.»

باورم نمی‌شه شدی این همه غریبه :)
@Duchar

دست‌ها.

معلوم است که دوستت دارم، وگرنه در وطن غمگین و جنگ‌زده، چه می‌توانستم بکنم؟

از عشق، آنچه که هرگز انتظارش را نداشتم، نصیبم شد.

عشق.

من از جنگ نمی‌ترسم عزیزم؛
چرا که ما در این سرزمین بسیار مُرده‌ایم…
من از فردا‌ی بی تو،
روزی که بی تو آغاز شود هراس دارم.

تنیده.

پناه.

«دلبسته‌ی کسی شو که غمگین شدن تو بزرگ‌ترین دل‌نگرانی‌اش باشد.»

اطمینان.

«و عشق‌های واقعی، زخم‌های عمیق‌تری بر جای می‌گذارند.»

صبح.

یک روز، از یکی می‌گذری،
و بعد از اون، توانایی گذشتن از هر چیزی رو داری.

تو آمدی، قلبم را تکان دادی و رفتی…
انگار فقط آمده بودی بگویی هنوز می‌شود درد کشید.

دلم با ماندن بود؛ راه، اما راهِ رفتن…
و تو ندانستی چه رنجی‌ست،
کشاندنِ تنِ خسته‌ای که خواهانِ ماندن بود.
@Duchar