برای خورشید پس از شبای طولانی…
@Duchar

دست‌ها.

تنم، چون وطنم، زخم‌هایی دارد؛ جبران‌ناشدنی.

آرامش.

من تو را دوست داشتم، در روزهایی که مسئله‌ی ما زنده ماندن بود، نه عاشق بودن…

دست‌ها.

و دیدم که آغوش، فقط میان تن‌ها نیست…
گاهی میان چشم‌ها اتفاق می‌افتد.

داستانِ دست‌ها.

«در حالی که به وطن خیانت می‌کنی، روز مرگت خاکی پیدا نمی‌کنی که تو را بخواهد؛ حتی وقتی که مرده باشی، احساس سرما می‌کنی.»

آغوش.

تا جایی که بتوان رنج را قسمت کرد،
رنجِ وطن، رنجِ من هم هست…

می‌گی برو…
چطوری برم؟
پس امیدهام چی می‌شن؟ :)
@Duchar

بوسه‌.

«رفیق بود. با او می‌توانستم بعد از گریه‌های بلند، از چیزهای کوچک بخندم.»

باورم نمی‌شه شدی این همه غریبه :)
@Duchar

دست‌ها.

معلوم است که دوستت دارم، وگرنه در وطن غمگین و جنگ‌زده، چه می‌توانستم بکنم؟

از عشق، آنچه که هرگز انتظارش را نداشتم، نصیبم شد.

عشق.

من از جنگ نمی‌ترسم عزیزم؛
چرا که ما در این سرزمین بسیار مُرده‌ایم…
من از فردا‌ی بی تو،
روزی که بی تو آغاز شود هراس دارم.

تنیده.