امن.

همه چیز مصرف می‌شود و سپس دور انداخته می‌شود…
بیشتر از همه، انسان!

زل بزن به شاهکارت
به غمی که روبه‌روته
پشت خنده‌هام عزیزم
گریه گریه برهوتِ...
00:15

آرامش.

گاهی می‌رویم؛ نه از سرِ میلِ رفتن، که از سرِ بی‌فایدگیِ ماندن…

کمی قبل‌تر از بوسه.

می‌خواستم به تو بگویم که جز تو از همه ناامید شده‌ام و می‌ترسم…
اما پیش از آن‌که بگویم، تو هم ناامیدم کردی.

یکی شدن.

دردم این است که من بی‌تو، دگر از جهان دورم و بی‌خویشتنم.

تکیه‌گاه.

اگر انسان بتواند در برابر «دوست‌داشتـه‌نشدن» تاب بیاورد،
احتمالاً دیگر هیچ‌چیز نمی‌تواند او را از پا درآورد.

خودم خواستم با تمام وجود
با تویی که نبود عاشقانه بمانم
من این عشق را با همین کوه غم
روی دوش دلم تا ابد می‌کشانم :)
01:10

بوسه‌.

او دوستم نداشت، تنها خلاهای زندگی‌اش را کنارم پُر می‌کرد…
و وقتی زندگی‌اش سامان گرفت، من برایش زیادی بودم.

من یادت را فراموش نکرده‌ام، تنها خودم را واداشته‌ام که دلتنگی‌ات را تاب بیاورم.

نوازش.

به نظر می‌رسد صبورتر شده‌ام، اما چراغی در وجودم خاموش شده که دوست داشتم تا ابد روشن بماند…

خداحافظت :)

پناه‌.

آسوده باشید؛ از این گوه‌تر هم خواهد شد.

اولین نخ سیگار…
همیشه قرار بوده آخرین هم باشد،
برای همه‌ی آن‌هایی که سال‌هاست نخ به نخ دود می‌کنند از همان نخِ اول!
مثل من که از همان حادثه‌ی اولین نگاه…
هر شب دوست داشتنت را تمام می‌کنم در خودم،
ولی هر روز صبح با طلوعِ خورشید آغاز می‌شوی!