من نمی‌توانم تو را فراموش کنم؛ نه چون حافظه‌ای قوی دارم، بلکه چون قلبی دارم که هرگز کسانی را که روزی در آن ساکن شده‌اند، انکار نمی‌کند.

پناه.

«حُلْوٌ بِكَ الآهُ»
باور کن، دردهایم با تو شیرین می‌شوند…

بوسه‌گاه.

همه‌ی ما، یک روز، یک‌جا، با یک اتفاق…
تمام وجودمان را از دست داده‌ایم.

من به تنهایی معتاد شده بودم.
اگر تنهایی را از من می‌گرفتند، مثل آدمی می‌شدم که آب و خوراکش را از او گرفته‌اند.
اگر هر روز کمی با خودم خلوت نمی‌کردم، احساس می‌کردم ضعیف‌تر شده‌ام.
چیزی نبود که بشود به آن افتخار کرد، اما بدجوری به آن وابسته شده بودم.
تاریکیِ اتاق برایم مثل نور آفتاب بود.

امن.

همه چیز مصرف می‌شود و سپس دور انداخته می‌شود…
بیشتر از همه، انسان!

زل بزن به شاهکارت
به غمی که روبه‌روته
پشت خنده‌هام عزیزم
گریه گریه برهوتِ...
00:15

آرامش.

گاهی می‌رویم؛ نه از سرِ میلِ رفتن، که از سرِ بی‌فایدگیِ ماندن…

کمی قبل‌تر از بوسه.

می‌خواستم به تو بگویم که جز تو از همه ناامید شده‌ام و می‌ترسم…
اما پیش از آن‌که بگویم، تو هم ناامیدم کردی.

یکی شدن.

دردم این است که من بی‌تو، دگر از جهان دورم و بی‌خویشتنم.

تکیه‌گاه.

اگر انسان بتواند در برابر «دوست‌داشتـه‌نشدن» تاب بیاورد،
احتمالاً دیگر هیچ‌چیز نمی‌تواند او را از پا درآورد.

خودم خواستم با تمام وجود
با تویی که نبود عاشقانه بمانم
من این عشق را با همین کوه غم
روی دوش دلم تا ابد می‌کشانم :)
01:10

بوسه‌.

او دوستم نداشت، تنها خلاهای زندگی‌اش را کنارم پُر می‌کرد…
و وقتی زندگی‌اش سامان گرفت، من برایش زیادی بودم.

من یادت را فراموش نکرده‌ام، تنها خودم را واداشته‌ام که دلتنگی‌ات را تاب بیاورم.