نفس به نفس.

کسی که تو را رنجانده، خواهد رنجید، در حین شادی، در حین امید…

بابت غیراجتماعی بودنم احساس گناه نمی‌کنم، هرچند گاهی حسرت می‌خورم، چون تنهایی‌ام دردناک است. اما هر بار که پا به دنیای بیرون می‌گذارم، برایم مثل یک سقوط اخلاقی‌ست-انگار برای یافتن عشق، به فاحشه‌خانه رفته باشم.

بوسه.

خاطراتی که آدم‌هایش رفته‌اند، دردناک‌اند؛
ولی خاطراتی که آدم‌هایش حضور دارند،
اما شبیه گذشته نیستند، به‌مراتب دردناک‌ترند!

ای بی‌خبر از حال بیمارم،
رفتی و خود را به که بسپارم؟
باور نکردی حرف قلبم را،
آرام جانم، دوستت دارم :)
@Duchar

تکیه‌گاه.

نامِ دیگرِ مرگ، زیستن در میانِ کسانی‌ست که رنجِ تو را کوچک می‌شمارند.

جایی نمان که غمت بی‌ارزش باشد؛
آدم‌ها اگر دوستت داشته باشند، نمی‌توانند غمگینی‌ات را نادیده بگیرند.

تنیده.

از یه جایی به بعد، حالت نه خوبه، نه بد.
از خودت می‌پرسی: «می‌تونی ادامه بدی؟»
جواب می‌دی: «نه…»
ولی ادامه می‌دی…!

از دست من میری، از دست تو میرم
تو زنده میمونی، منم که میمیرم :)
00:24

وصل.

تو را از خاطرم پاک می‌کنم
و خوشحالم.

درخشش ابدی یک ذهن پاک.

بوسه.

من هیچ‌وقت گوشی طرفم رو چک نمی‌کنم، چون معتقدم کسی که بخواد خیانت کنه، می‌تونه به صد روش انجامش بده!
من توقع ندارم طرفم دائم بهم زنگ بزنه و پیام بده، چون معتقدم توجه باید از ته دل و با اشتیاق باشه.
من نمی‌خوام تو همه‌ی لحظه‌ها طرفم منو توی اولویت بذاره، چون معتقدم رابطه‌ی عاشقانه فقط یکی از جنبه‌های زندگی هر آدمیه.
من هیچ‌وقت کسی رو مجبور نمی‌کنم که بهم وفادار باشه، توجه کنه یا دوستم داشته باشه، چون باور دارم هیچ‌کس با کنترل و اجبار ساخته نمی‌شه.
ولی اگه بفهمم کسی نمی‌خواد درست و سالم کنارم بمونه، نبودنشو انتخاب می‌کنم.

لمس.

همیشه روزهایی هست که انسان در آن، کسانی را که دوست می‌داشته است، بیگانه می‌یابد.

امن.

درسته ما پایان قشنگی نداشتیم، اما داستان قشنگی داشتیم؛ و همین برای ادامه دادنت توی قلبم کافیه.

و چقدر غم‌انگیز است، این‌که آدم بخواهد تمام‌وقت مراقبِ خود باشد، تا آنچه را که از سر گذرانده، به یاد نیاورد.