دست‌ها.

به مردم چیزی بیش از این نگویید:
او به اندازه‌ی کافی در زندگی رنج کشیده بود.

حالا من موندم و یه کُنجِ خلوت :)
@Duchar

بوسه.

هر انسانی غم‌های پنهانی دارد
که دنیا از آن‌ها بی‌خبر است؛
و ما اغلب کسی را بی‌احساس می‌نامیم،
در حالی‌که او فقط غمگین است.

شدیدترین شکل تنهایی، زمانی‌ست که انسان فروپاشی دنیایش را تماشا می‌کند و جز خیره ماندن، هیچ کاری از دستش برنمی‌آید.

بوسه.

درد، وقتی پذیرفته شود و با جان‌مان یکی شود، آرام می‌گیرد.
مقاومت در برابر هر دردی، آن را شدیدتر می‌کند.

به چشمانش نگاه کردم، هیچ حسی در من جان نگرفت؛ حتی رنج…

من از تمام دنیا، شبی بریدم… تو را که دیدم :)
@Duchar

حریم دست‌ها.

نداشتنت غم‌انگیزه،
اما داشتنت هم دیگه شادی نمی‌آره!

روزهای جالبی نیست، اما صبر می‌کنم.

توجه.

چه شب قشنگی!
نمی‌دانم چای بنوشم یا خودم را دار بزنم.

«بی‌شک، اگر دوستت داشت، این‌گونه آشفته‌حال نبودی. بخواب، آدمِ ساده.»
@Duchar

نزدیک.

مسئله اعتماد نیست، من دیگه جایی برای زخم تازه ندارم.

حس می‌کنم یه گوشه از وجودم همیشه بوی غروب جمعه می‌ده؛ همون‌قدر دلتنگ، همون‌قدر بی‌دلیل…

وصل.

تو برای من مقدر شده بودی؛ شاید حتی به‌عنوان یک مجازات…