نبودنت می‌ماند، میان زخم‌هایی که هرگز درمان نمی‌شوند.

«و ناگهان، به یاد آنچه با تو گذرانده بودم، گریستم.»

بوسه‌گاه.

در انتظار تو نیستم؛ در انتظارِ منم، که با تو رفت…

چه شبایی که با این گریه کردم :)
@Duchar

نگاه.

به‌خاطر من آمده‌ای؟ یا آن‌که گم شده‌ای و جز نشانیِ من نمی‌دانی؟

دست‌ها.

به مردم چیزی بیش از این نگویید:
او به اندازه‌ی کافی در زندگی رنج کشیده بود.

حالا من موندم و یه کُنجِ خلوت :)
@Duchar

بوسه.

هر انسانی غم‌های پنهانی دارد
که دنیا از آن‌ها بی‌خبر است؛
و ما اغلب کسی را بی‌احساس می‌نامیم،
در حالی‌که او فقط غمگین است.

شدیدترین شکل تنهایی، زمانی‌ست که انسان فروپاشی دنیایش را تماشا می‌کند و جز خیره ماندن، هیچ کاری از دستش برنمی‌آید.

بوسه.

درد، وقتی پذیرفته شود و با جان‌مان یکی شود، آرام می‌گیرد.
مقاومت در برابر هر دردی، آن را شدیدتر می‌کند.

به چشمانش نگاه کردم، هیچ حسی در من جان نگرفت؛ حتی رنج…

من از تمام دنیا، شبی بریدم… تو را که دیدم :)
@Duchar

حریم دست‌ها.

نداشتنت غم‌انگیزه،
اما داشتنت هم دیگه شادی نمی‌آره!

روزهای جالبی نیست، اما صبر می‌کنم.

توجه.