دیدار.

نمی‌دانم آیا مادرش هم او را به‌اندازه‌ی من دوست داشت؟ آیا کسی می‌توانست بفهمد که دوست داشتن او چه لذّتی دارد؟ چه‌قدر آدم را به ابدیت نزدیک می‌کند؟ آدم را پُر می‌کند، آن‌قدر که نخواهد به چیز دیگری فکر کند، دلش برای هیچ‌کس دیگری نلرزد، و هرگز دچار تردید نشود.

من با این خون گریه کردم :)
@Duchar

ماندن.

شریف‌ترین لحظه‌ی زیستن، زمانی‌ست که زمین و زمان کمر به نابودی و فروپاشیِ تو بسته‌اند، و تو همچنان دوام می‌آوری و ایستاده‌ای.

ما همانند شیشه بودیم؛ اگر پاک‌مان می‌کردند، می‌درخشیدیم؛
اما آن‌ها شکستند و ما هم بریدیم…

بوسه.

شاید تنها کاری که از دست ما برمی‌آید، این است که امیدوار باشیم دست‌آخر حسرت‌های درستی نصیب‌مان شود.

چیکار کردی بام؟! :)
@Duchar

لمس.

نبودنت می‌ماند، میان زخم‌هایی که هرگز درمان نمی‌شوند.

«و ناگهان، به یاد آنچه با تو گذرانده بودم، گریستم.»

بوسه‌گاه.

در انتظار تو نیستم؛ در انتظارِ منم، که با تو رفت…

چه شبایی که با این گریه کردم :)
@Duchar

نگاه.

به‌خاطر من آمده‌ای؟ یا آن‌که گم شده‌ای و جز نشانیِ من نمی‌دانی؟

دست‌ها.

به مردم چیزی بیش از این نگویید:
او به اندازه‌ی کافی در زندگی رنج کشیده بود.

حالا من موندم و یه کُنجِ خلوت :)
@Duchar

بوسه.