بله عزیزم،
عشق ما به جایی نرسید، ولی برای همه اون خاطره‌ها ازت ممنونم.

آغوش.

خیال می‌کنی از پا در می‌آیم؟
چه باک!
ببین آرامم،
آرام‌تر از نبضِ یک مُرده.

وقتی انسان آموخت که چگونه با رنج‌هایش تنها بماند
و چگونه بر اشتیاقش به گریختن چیره شود،
آن‌وقت چیز زیادی نمانده که یاد نگرفته باشد.

کاشکی نداشتم تو رو، از اولشم نبودی تو :)
00:20

تکیه‌گاه.

من شما را بی‌آنکه امیدی داشته باشم، دوست می‌دارم.

شهامت می‌خواهد دوست داشتن کسی که
هیچ‌وقت
هیچ‌زمان
سهم تو نخواهد بود.

اولین نخ سیگار…
همیشه قرار بوده آخرین هم باشد،
برای همه‌ی آن‌هایی که سال‌هاست نخ به نخ دود می‌کنند از همان نخِ اول!
مثل من که از همان حادثه‌ی اولین نگاه…
هر شب دوست داشتنت را تمام می‌کنم در خودم،
ولی هر روز صبح با طلوعِ خورشید آغاز می‌شوی!

بوسه.

من زیر آوار کسی جون دادم که فکر می‌کردم خونه‌مه.

اسم تو برای من مقدّسه
تا نفس تو سینه، پرپر می‌زنه
باورم کن که فقط باورِ تو
می‌تونه قفلِ قفس رو بشکنه…
02:44

بوسه.

حق با ونگوگ بود؛ غم، برای همیشه باقی می‌ماند.

عشق منتظر آدم‌ها نمی‌ماند،
و خط بطلان می‌کشد روی آن‌ها که حسابگر، ترسو، و جاه‌طلب‌اند!

در نامه‌ای که پس از مرگ بر بالینش یافتند، نوشته بود:
«نتوانستم اندوه را به پایان برسانم، خودم را به پایان رساندم!»

حس شگفت‌انگیز و عجیبی است که به کسی که رهایت کرده، دیگر نه نیازی داشته باشی و نه احساسی…

رگ خواب این دل، تو دست تو بوده
ترک‌های قلبم، شکست تو بوده :)
01:10

خونه.

و چقدر غم‌انگیز است
اینکه آدم بخواهد تمام‌وقت مراقب خود باشد،
تا آنچه را احساس می‌کند، به زبان نیاورد…

پرسید: «حضورش به چه مانَد؟»
گفتم: «به شنیدن صدای آدمی که در غربت به زبان مادریت سخن بگوید.»