مکثی کرد و نوشت: «ممنون که در دلم ریشه دواندی.»
گفتم: «خاکت خوب بود؛ من گیاهی نیمه‌جان بودم، خسته از زیستن و از ماندن؛ هوای تو سبزم کرد…»

آدم باید کسی را داشته باشد که اندوهش را بند بیاورد.

بوسه.

اندوه من از بین نرفت،
بلکه جایی میان قلبم آرام گرفت…

وقتی به تو خیانت می‌کنند، انگار بازوهایت را قطع کرده‌اند.
می‌توانی آن‌ها را ببخشی، اما نمی‌توانی در آغوششان بگیری.

ای دریغا از جوانی؛ سوخت و دود هوا شد. پیش رویم، زندگانی.
03:08

نگاه.

تنهایی، احساس عجیبی‌ست،
زیباست، چون دیگر به کسی تعلق نداری؛
و غمگین است، چون تمام حرف‌هایت در دلت خاک می‌خورند…

گاهی زود می‌رسم، مثل وقتی که به دنیا آمدم.
گاهی اما خیلی دیر، مثل حالا که عاشق تو شدم.

زندگی.

به لطف توست
که من بدون عاشق شدن از دنیا نخواهم رفت،
هرچند عشقم ناشاد و اندوهگین است.

دیگر چیزی مرا آزار نمی‌دهد، من خودِ دردم…

چی اومد، سر من که قول داده بودم دیگه برنگردم؟
که امشب دوباره به یاد چشات گریه کردم :)
01:12

خونه.

من درست از جایی فرو ریختم که تو را باور کرده بودم.

در سینهٔ من، خاطره‌ای راه می‌رود،
اندوهی جولان می‌دهد،
و شادی‌ای گم شده است…

بله عزیزم،
عشق ما به جایی نرسید، ولی برای همه اون خاطره‌ها ازت ممنونم.

آغوش.

خیال می‌کنی از پا در می‌آیم؟
چه باک!
ببین آرامم،
آرام‌تر از نبضِ یک مُرده.

وقتی انسان آموخت که چگونه با رنج‌هایش تنها بماند
و چگونه بر اشتیاقش به گریختن چیره شود،
آن‌وقت چیز زیادی نمانده که یاد نگرفته باشد.

کاشکی نداشتم تو رو، از اولشم نبودی تو :)
00:20