خدایی تا یک ماه دیگه که نتایج بیاد با زندگی‌م چیکار کنم

اگه کی‌دراماهایِ معمایی و جنایی دوست دارید، mousetrap ببینید
از قسمتِ سه به بعد واقعاً جالوب می‌شه
آلسو یکـــــم ته مایه‌یِ mouse داره

اه کاش یکی از این افرادی که آئوراهایِ بقیه رو می‌تونن ببینن منو می‌دید می‌گفت آئورام چه رنگیه

هرچی توییت و پست و اینا می‌خونم یه جوریه انگار تنها کسی که از ناموفق بودنِ تمامِ سوئساید اتمپت‌هاش ناراحته، فقط منم
همه خوشحالن/خوشحال شدن اون لحظه

انگار فقط منم که هرروز به خودم میگم اگه فقط یکم بیشتر الکل می‌خوردی اون‌بار باهاش یا اگه دفعه قبلش فقط چند خشاب بیشتر داشتی، الآن مجبور به تحملِ همه‌ی این جزئیاتِ زندگی هم نبودی
و هرروزِ عمرم از لحظه‌ای که چشمامو باز می‌کردم، خودم رو سرزنش کردم که چرا بهتر انجامش ندادم

واقعاً هرکی مهاجرت کرده از قبل کرده

متوجه یه سری جزئیات که بشم دیگه تاابد یادم نمیره
و روحم داره تکه‌تکه می‌شه با یک‌سری چیزها

ایرانیا نمی‌تونن مقاله به مجلاتِ علمی بفرستن 😍
اصلاً باورم نمی‌شه این کثافتی که داریم توش فرو میریم رو

از وجود داشتن و دیدنِ انسان‌هایِ کمر باریک خسته شدم دیگه

واقعاً سریاله هر قسمت محشرتر می‌شه
عاشقِ پیچشِ ذهنی‌ام

چرا همیشه یک‌جای زندگی گندیده است، و کاری هم نمی‌شود کرد؟

ــــــــ فریدون سه پسر داشت

شاید همه چیز با نان آغاز شد. ما فرزندان انقلاب نبودیم، ما نان بودیم. نانِ داغی که لقمه‌ی چپِ سران حکومت شدیم. تکه‌پاره‌مان کردند و خوردند و پاشیدند. نه. چه می‌گویم؟ انگار که در این خلقت اضافه بودیم. ما را مصرفِ جامعه‌مان نکردند، ما را اسراف کردند. پخش‌مان کردند که بر سر سفره‌ی خودمان ننشسته باشیم، که هیچ کداممان در ساختن آن مملکت نقش نداشته باشیم. شخصیت و هویت‌مان را به لجن کشیدند که حتی در اروپای مترقی هم نتوانیم مثل بقیه‌ی مردم زندگی کنیم. دلم می‌خواست موهام سیاه نبود، آرواره‌های بزرگ می‌داشتم، با موهای بور، از یک نژاد برتر که احساس غریبی نکنم، خارجی نباشم، و فکر کنم که اینجا هم سرزمین من است.

ــــــــ فریدون سه پسر داشت

جی‌جیاش چقدر کوچکه وای عاشقِ جی‌جیایِ کوچکِ نقطه‌ایم😭

چقدر غمگین و آزرده و عصبانی‌ام
عجالتاً ۶ روز کسی سمتم نیاد تا این رحمِ ما بریزه بیاد پایین ببینیم حالمون خوب می‌شه یا نه

شبیه آدمی هستم که نه به اندازه کافی مهربونه نه به اندازه کافی خود خواه و خود محور

الله‌وکیلی فکر کردم من توهم زدم این موضوع رو
ولی جدی اگه در حضورِ کسی باشم انقدر کارهام رو سریع‌تر انجام میدم گویی هرگز نورودایورجنت نبوده‌ام :))
یکی از دلایلی که به کتابخونه یا محیط‌هایِ شلوغ علاقه دارم برایِ درس خوندن یا انجام دادنِ کارام هم همینه
چون حداقل لیترالی انجامشون میدم

I love talking to myself that bitch gets it

I don’t care who judges me because they’ll never understand what I’ve had to survive to be here.

بنده در اِرایِ «مهربان کدوم سگ‌پدریه؟! من مهربان بودم»امم هستم

شبیه مامانم شدم که ازم در بچگی می‌پرسید «اونا مگه برات کادو چی آوردن»

قبلِ انجام دادنِ کاری برایِ کسی همه‌اش اینطوریم که «کسی مگه برات پلو درست کرد؟!»

دنیایِ خوبی برایِ بی‌چشم و داشت مهربون بودن نیست
کاری به برگشتش ندارما
کار به این دارم که برنگردوندش نشانه‌ای از دوست نداشتنته
حداقل من اینطوری به چشمم اومده
یعنی اونموقع در دنیایِ یونیکورنیِ خودم بودم و می‌گفتم نهههههه بابا حالا اون شاید نتونست اون اینطوریه اون اخلاقش اینطوریه این شخصیتش آن‌طوریه و فلان فلان
هی خودمو قانع می‌کردم هی خودمو توجیه می‌کردم بعد آخرش که می‌دیدم عه طرف جداً دوستم نداشت، هی این ساین‌هایی که نادیده شون می‌گرفتم برمی‌گردن سمتم و هانتم می‌کنن

اگه از همون اول نگاه کنی ببینی طرف برات پلو درست نمی‌کنه، تهش هم سوپرایز نمی‌شی که طرف دوستت نداشته
چه آب و آتیش‌هایی که خودمو برایِ همه نکشیدم پسر! :))
خاک بر سرت