فردا تولد 18 سالگیمه :) و ایده و برنامه ای براش ندارم :)

اصلا یادم نیست تولد 18 سالگیم چیکار کردم.
همیشه از تولد متنفر بودم.

چرا؟ روز تولد مهم ترین روزه

هیچ وقت نمی‌فهمم دقیقا چ مرگمه ولی خیلی احساس تنهایی و بیچارگی میکنم تو اون روز.
با این ک شاید اطرافیان در کنارم باشن ولی ب نظرم اون روز خیلی غمگینه.

چیدمان کردن میز مورد علاقمه‌.

این خیلی عجیبه
وقتی عصبی یا ناراحت هستی
سنسور های عصبیت مثل چسب عمل میکنن و هر چیز آزاردهنده یا ناخوشایند رو ب خودشون میچسبونن.
انگار دنبال موارد بیش تری برای موندن تو حالت عصبانیت یا ناراحتی میگردن.

و در پایان ب خودت میای و میبینی ی عالمه ناراحتی بهت چسبیده شده ک اصلا ربطی ب مورد اصلی ندارن.

چسب نباش.

https://t.me/DoNotAddPopulation/5788
من رو به سنسور های عصبیم :

آفرین.🤡👍

اگه بخوای نزدیک ترین آدمای زندگیتو نام ببری کیا رو توی این دایره قراره میدی؟

پدر و مادرم و پارتنر آیندم.

ب نظرم ارزش آدما خیلی مهم تر از تعداد آدماس.
شاید با پدر و مادرم احساس نزدیکی نداشته باشم ولی یک سنی ب بعد رو رد کنین میفهمین ک شما ب جز اونا کسی رو ندارین و اونا هم ب جز شما کسیو ندارن. هر چقدرم تاکسیک و ردفلگ باشن و کلی تروما بهتون داده باشن بازم انگار هیچ کس جز اونا صادقانه براتون کاری رو انجام نمیدن و هواتون رو ندارن.

پارتنرم هم ک یقینا باید نزدیک ترین فرد بهم باشه، حتی از خودم ب خودم نزدیک تر وگرنه با کسی وارد رابطه نمیشم. برای روابط احساسی خیلی ارزش زیادی قائلم و هر شخصی رو لایق جایگاه پارتنر نمیدونم.

البته این راجب همه خانواده ها صدق نمیکنه...

به نظرت میتونیم یه دوست رو تو دایره ی امنی که مامان بابا هستن بذاریم؟
تو این کارو میکنی؟