هر كس می‌خواهد، مردی از اهل بهشت را ببیند، به این مرد، نگاه كند.

«ابوهریره رَضِیَ اَللهُ عَن‍‍‍‍ْهُ روایت می‌كند كه: مردی بادیه نشین نزد رسول الله ﷺ آمد و گفت: عملی به من معرفی كن كه اگر آنرا انجام دهم، وارد بهشت شوم. رسول الله ﷺ فرمود: «خدا را عبادت كن و چیزی را با او شریک نگردان، نمازهای فرض را بخوان، زكات مالت را بده و ماه رمضان را روزه بگیر». آن مرد بادیه نشین، گفت: سوگند به ذاتی كه جانم در دست اوست، اضافه بر اینها (كه فرمودی)، هیچ كاری انجام نخواهم داد. هنگامی كه آن مرد رفت، رسول الله ﷺ فرمود: «هر كس می‌خواهد، مردی از اهل بهشت را ببیند، به این مرد، نگاه كند»».
(صحیح البخارى: 1397)

-
زنجیر است، زنجیر!
روز محشر به پیامبر چه بگوییم!؟❤️‍🩹💔

آن‌ها جهاد کردند و ما سر جای خود نشستیم!
و [همواره] خود را این‌گونه تسلّی می‌دادیم که ما همان «تیراندازان روی کوه» هستیم که از پشت سر آن‌ها محافظت می‌کنیم؛ پس ما را چه شده که امروز می‌خواهیم جایگاه‌های خود را رها کنیم!
احساسات بسیاری از مردم قابل درک است، و گاهی گلایه و سرزنش به اندازۀ میزان محبت است!
اما آیا تا به حال از خود پرسیدیم که چه کسی عرصه را بر آن‌ها چنان تنگ کرد که مجبور شدند به چیزی تن دهند که ما آن را نمی‌پذیریم؟!
به خدا سوگند، حکایت ما و آن‌ها جز مانند سخن «حلاج» نیست که می‌گوید:
«او را دست‌بسته در دریا افکند و به او گفت: مراقب باش، مبادا که به آب خیس شوی!».
شما اولین کسانی بودید که یاری کردید، پس اولین کسانی نباشید که دست می‌کشید!
آن‌ها برادران شما هستند، کسانی که در اجرای فرایض الهی به جای شما ایستاده‌اند. معصوم نیستند؛ اما از بهترین بندگان خدا در زمینش هستند!
آن‌ها وعدۀ پروردگارتان هستند که اعلام کرد حتماً آنان را برمی‌انگیزد، و بشارت پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم هستند که تا آمدن فرمان خدا، همچنان ثابت‌قدم و پابرجا باقی می‌مانند!
اگر به آن‌ها نصیحت و خیرخواهی می‌کنید، پس با ملایمت و مهربانی برخورد نمایید!
و اگر سرزنش می‌کنید، این سخن حطیئه را به یاد داشته باشید که گفت:
«ای بی‌ریشه‌ها، سرزنش بر آنان را کم کنید، یا [اگر خود را مرد می‌دانید] آن خلأ و جایگاهی را پر کنید که آنان پر کرده‌اند!».

✍️ د. ادهم شرقاوی 

📝 خلیل الرحمن خباب

یک تبر می‌خواهم!

در کتاب «غذاء الأرواح بالمحادثة والمزاح» از مقدسی رحمه‌الله آمده است:
«مردی تصمیم گرفت که پیش از فرارسیدن فصل انجیر، برای حجاج بن یوسف ثقفی مقداری انجیر هدیه ببرد تا از او جایزه‌ای بگیرد. چون به در قصر رسید، گزمه‌ای را دید که گروهی از راهزنان و دزدان را می‌برد. یکی از دزدان گریخته بود، پس گزمه آن مرد انجیر دار را به جای او دستگیر کرد!
چون آنان را نزد حجاج آوردند، دستور داد گردن همه‌شان را بزنند!
انجیر دار فریاد برآورد: «من از اینان نیستم!».
حجاج پرسید: «پس ماجرا چیست؟».
مرد ماجرا را تعریف کرد.
حجاج گفت: «لا حول ولا قوة إلا بالله»، نزدیک بود که این ملعون ظالمانه کشته شود!».
سپس رو به مرد کرد و گفت: «چه جایزه‌ای می‌خواهی؟»
مرد پاسخ داد: «ای امیر، فقط یک تبر می‌خواهم!».
حجاج پرسید: «با آن چه می‌کنی؟».
گفت: «می‌خواهم آن درخت انجیری را که مرا با تو آشنا کرد، از ریشه قطع کنم!».
حجاج خندید و فرمان داد تا به او مالی ببخشند!».
به خدا سوگند، همۀ ما در پی تبری هستیم که با آن، همان درختی را از پا درآوریم که سبب آشنایی ما با برخی آدم‌ها شد!
همۀ ما زخم عمیقی بر تن داریم؛ یادگار کسی که امینش پنداشتیم و او در امانت خیانت کرد. پیمان شکست و رفت، و این زخم هنوز چنان تازه است که با انگشتان درد و ناامیدی لمسش می‌کنیم!
همۀ ما سخن تلخی را به خاطر داریم که از چاقو تیزتر بود؛ چنان از گوشت گذشت که به استخوان رسید، یا شاید در عمق جان نشست؛ روزها و شب‌ها از پی هم گذشتند، اما آن سخن همچنان باقی است و از درون نیش‌مان می‌زند!
همۀ ما روزی از جایی که احساس امنیت می‌کردیم ضربه خوردیم؛ در لحظه‌ای از روی اعتماد، لباس‌های احتیاط را از تن درآوردیم، و چون بی‌دفاع گشتیم، ضربه به ما وارد شد و خواری و خذلان به ما رسید؛ تا جایی که ضعف و پریشانی‌مان عریان شد، و اگر تمام برگ‌های زمین را به هم بدوزیم، باز هم نمی‌توانیم این رنج آشکار را بپوشانیم!
اما غمی نیست؛ سخت‌دلان ما را نیرومندتر کردند. اکنون اگر دیگری از راه برسد، با اولین ضربه از پا نمی‌افتیم و از اولین بی‌وفایی غافلگیر و شگفت‌زده نمی‌شویم!
آسیب‌زنندگان مانند واکسن‌ها هستند؛ درد خفیفی را به ما تزریق می‌کنند و می‌چشانند تا مصونیت کسب کنیم، و این‌گونه، اگر بیماری واقعی از راه برسد، ما در بالاترین حد آمادگی برای رویارویی قرار داریم!
ای خیانت‌کاران، هر کجا که هستید، بخت با شما یار مباد؛ اما بدانید که ما امروز از همیشه قوی‌تریم!

✍️ د. ادهم شرقاوی
📝 خلیل الرحمن خباب

در ولسوالی انجیل ولایت هرات، یک موترسکیل که افراد مسلح سوار آن بودند؛ بالای افراد ملکی تیراندازی نمودند که در نتیجه ۱۱ تن شهید و ۲۵ تن دیگر زخمی شده اند.

چگونه دل‌های پیدا می‌شود که این‌گونه بالای مسلمانان بی‌رحمی می‌کنند!

به گناهان مردم طوری نگاه نکنید که گویا ارباب‌شان باشید؛ بلکه به گناهان خودتان چنان بنگرید که بندۀ خطاکاری هستید.
مردم یا گرفتارند یا در نعمت و سلامت؛ پس با گرفتاران مهربانی کنید و خدا را برای عافیت شکرگزار باشید.

✍️ د. سلمان العوده
📝 خلیل الرحمن خباب


#ترجمه_ها

ظلم تاریکیِ قیامت

از عبدالله بن عمر رضی‌الله‌عنهما روایت است که پیامبر ﷺ فرمودند:
«الظُّلْمُ ظُلُمَاتٌ يَوْمَ القِيَامَةِ»
منبع: صحیح بخاری ۲۴۴۷ ، صحیح مسلم ۲۵۷۹
ترجمه
ظلم و ستم، در روز قیامت به صورت تاریکی‌های شدید ظاهر می‌شود
و انسان را در سختی و عذاب قرار می‌دهد.

الله متعال می‌فرماید:
وَلَا تَحْسَبَنَّ اللَّهَ غَافِلًا عَمَّا يَعْمَلُ الظَّالِمُونَ ۚ إِنَّمَا يُؤَخِّرُهُمْ لِيَوْمٍ تَشْخَصُ فِيهِ الْأَبْصَارُ. سوره ابراهیم، آیه ۴۲
ترجمه
گمان مکن که الله از کارهای ظالمان غافل است،
بلکه آنان را تا روزی مهلت می‌دهد که چشم‌ها از شدت ترس خیره می‌شود.

ظلم شاید در دنیا ساده و بی‌پاسخ به نظر برسد،
اما هیچ ظلمی در نزد الله گم نمی‌شود.
دل شکستن، حق‌خوری، بی‌عدالتی…
همه روزی حساب دارد.
در روزی که هیچ سایه‌ای جز عدالت خدا نیست،
ظلم به شکل تاریکی‌هایی ظاهر می‌شود که راه نجات را می‌بندد.
پس اگر قدرتی دارید، عادل باشید…
و اگر حقی از کسی ضایع کردید، امروز جبران کنید
قبل از روزی که جبران دیگر ممکن نیست.

آنچه سهم شما باشد، به شما خواهد رسید؛ و آنچه نزد خداست، جز با طاعت و خشنودی او به دست نمی‌آید!

✍️ د. ادهم شرقاوی
📝 خلیل الرحمن خباب 

🔸 پیج اینستاگرام
🔹 کانال تلگــــــرام
🔸 کانال واتســـاپ

#پیام_صبح

هرگاه کسی را دوست داری آگاهش کن زیرا این آگهی، دوستی تان را محکم و ثابت می نماید.

یا الهی می‌شکنم، عهد و پیمان‌های خویش
با همین حال پریشان، باز هم گویم ربم تویی

گر هزاران بار دیگر، راه را کج رفته‌ام
خسته از تکرار خویشم، باز هم گویم ربم تویی

روسیاهم پیش تو، اما امیدم قطع نیست
در میان گریه‌هایم، باز هم گویم ربم تویی

بنده‌ی بد را نران، از درگهت ای مهربان
با تمام جرم و تقصیر، باز هم گویم ربم تویی

کیست جز تو در دو عالم، تکیه‌گاهم ای خدا
تا نفس دارم به سینه، باز هم گویم ربم تویی

است لبِ طفلان غزه خشک و بی‌جان
کجا شد غیرت مردانی اسلام

یتیمی نان ندارد، جگرش چاک
تنش لرزان و رخسارش پُر از خاک

غریبی در میانی شعله تنهاست
نگر ای مرد مؤمن محشر این‌جاست

اگر پولت به راهی حق پاشد
ستونی خانه‌ای ایمان نوازد

بیا دستی بر آر از آستینت
نشان ده قدرتی رب‌الجلیلت

یک مادر از غزه پیام داد و گفت برادر کمکم کنید، گفتم از توانم نیست، گفت برادر گرسنه هستم.

برادر گرسنه هستم

این را بدانیم که مسؤل هستیم.
روز قیامت از ما پرسیده می‌شود.

عزیزانم و ای مسلمانان بیایید از توان خود برای بار سوم به غزه کمک روان کنیم. خیر است که مشکلات داریم، با ۵۰۰ افغانی نه قرض ما تمام می‌شود و نه مشکلات ما را برطرف می‌سازد.

اما یک‌بار که یک گرسنه و جنگ زده را می‌توانیم سیر نماییم.

دلم خیلی می‌خواهد سخن‌های پر درد بنويسم، اما فکر نکنم از این کلمه دردناک‌تر نوشته بتوانم که آن مادر گفت، برادر گرسنه هستم.

راهی ارتباط و کمک به غزه:
0778404457
0785386289

#گرفته

امروزه خیلی بر روافض انتقاد کردیم اما یک انتقاد هم منطقی نبود...
مثلا هیچکس نگفت که اگر ایران واقعا برای اهل غزه دل میسوخت چرا در این سه سال جنگ نگفت که اگر آتش بس نکنید ما تنگهء هرمز را میبندیم؟
ایران می‌توانست با بستن تنگهء هرمز جنگ غزه را کاملا متوقف کند ولی نکرد!

این سوال را هیچ رافضیی نمی‌تواند جواب بدهد...

ولی هیچ سُنیی هم این سوال را نکرد!
چرا؟

چون حرف ها از عقیده سرچشمه نمی‌گرفت بلکه فقط عقده بود!!


الله متعال ظالمین را نابود بفرماید...

و من بارها گفتم که مسجد الاقصی را سیدنا عمر فتح کرده و کسیکه به سیدنا عمر دشنام میدهد هیچوقت نمی‌تواند فاتح قدس باشد!

عبدالله محمدی

از راه‌های گوناگونی تلاش کردند تا امنیت افغانستان را برهم بزنند و بار دیگر همانند گذشته، افغان‌ها را به جان هم بیندازند؛ اما موفق نشدند.
گویا این‌بار می‌خواهند با نام‌هایی چون اوزبیک، پشتون، تاجیک و هزاره، دوباره این ملت را دچار تفرقه کنند.
بر ماست که فریب این نیرنگ را نخوریم و نسبت به برادران‌مان بدگمان نشویم؛ وگرنه بار دیگر همان برادرکشی‌های خانمان‌سوز تکرار خواهد شد و سال‌های متمادی دیگر، طعم تلخ اشغال را دوباره خواهیم چشید!

✍ خلیل الرحمن خباب

#نبشته_ها

«ابوهریره رَضِیَ اَللهُ عَن‍‍‍‍ْهُ روایت می‌كند كه رسول الله ﷺ فرمود: « خداوند فقط از مال حلال، صدقه قبول می‌كند. و هركس، باندازه یک دانه خرما، از مال حلال، صدقه دهد، خداوند آن را در دست راست خود میگیرد و برای صاحبش چنان پرورش می‌دهد (بزرگ می‌كند) كه شما كره اسب خود را پرورش می‌دهید تا اینكه آن دانه خرما، باندازه یک كوه شود».
(صحیح البخارى: 1410)