صدایم کن در این باران، صدا را دوست میدارم
تو باشی عاشقی در این هوا را دوست میدارم

چه حالی میدهد با تو شراب و شعر و موسیقی
نمی دانی چه بیحد این فضا را دوست میدارم

سرآمد در بلا هستی، بکش رویِ سرم دستی
بلا بالایِ من! با تو، بلا را دوست میدارم

طبیعی هست اگر چون بید، مجنونت شوم لیلا!
منم دیوانه و دیوانه ها را دوست میدارم

به فرهنگِ لغت، دلداده خیلی ساده یعنی من
منِ عاشق از این رو دهخدا را دوست میدارم

دلم را قرصِ ماهِ نسخه یِ خوش خط و خالت کن
که با هر بوسه قانونِ شفا را دوست میدارم

اگرچه بی نیاز از نازِ هر نقش و نگاری تو
به دستانِ تو گلبرگِ حنا را دوست میدارم

خزر چشمِ قزل آلا لبِ جنگل پریشانم!
شمالی! با تو این جغرافیا را دوست میدارم

دل آرایی و زیبایی و رعنایی و غوغایی
به توصیفِ تو رقصِ واژه ها را دوست میدارم

عوض شد قصه و این بار "داش آکُل" دمِ رفتن
به "مرجان" گفت با بغضش: شما را دوست میدارم

خدا را حافظت کردم که سرشار از غزل باشی
از آن روزی که نقشت زد خدا را دوست میدارم

مرا سخت دوست بدار پُر بوسه ، بغل دار بگذار عشق به پایِ هم بَندمان کند:

😥⚘

بعد ِ مرگم، اشک ِ تمساحانه میخواهم چکار
سینه‌های ظاهراً ویرانه میخواهم چکار؟

از همان روز ِ نخستین بود قلبم واژگون!!!
بعد ِ مرگم ، خاطر ِ جانانه میخواهم چکار؟

خانه‌ام از پای بستش، خانه‌ای ویرانه بود
بعد از این آبادی ِ کاشانه میخواهم چکار؟

پر کنید از خاک ِ حسرت ، گور ِ ویران ِ مرا
تا بدانند این و آن،،، پیمانه میخواهم چکار....

ضجه‌هاتان پشت ِ تابوتم عذابم می‌دهد
هیس!! دیگر لرزه‌های شانه میخواهم چکار؟

جای اشک و ناله با شادی مرا راهی کنید!!
نه نمیخواهم دگر،، غمخانه میخواهم چکار؟

بعد از این احساس ِ دلجویانه، زجرم می‌دهد
دیگر اینجا عاشقِ دیوانه میخواهم چکار؟

بر سر ِ سنگ ِ مزارم با گل و گلدان نیا
سوره‌ای قرآن بخوان، گلخانه میخواهم چکار؟

نوش دارو را زمان ِ زنده بودن خواستم
جسم و روحم مُرد، داروخانه میخواهم چکار؟

آخرین حرفم بماند یادگاری پیشِ‌تان....
بعد ِ مرگم نام ِ نامیرانه ،میخواهم چکار؟

چطور تحمل کنم این جدایی رو؟
هر وقت که بهم نگاه میکنی
طوفانو تو من بیدار میکنی ..

من از تو جدا می‌شوم، اما همیشه تو را با خودم می‌برم. هیچ‌چیز نمی‌تواند آنچه را که بینِ ما بود، از بین ببرد؛ حتی اگر فاصله‌ها بینِ ما زیاد شوند. حتی اگر زمان بگذرد، همیشه تو در جایی از من خواهی بود؛ شاید در یادم، شاید در قلبم.

غمت بیشتر از خودت موند.

ما آدمها
خیلی عجیبیم
از محبت های یکی فرار می کنیم
خودمونو پرت می‌کنیم زیر غرور یکی دیگه...


🖤🔥

تو دارے
خيلے دير ميكنے
منم دارمـ
نابود ميشمـ
🖤🔥

🫠😓😥دلتنگی٠٠٠🚶

اگر دلش تنگ بشه، زنگ می‌ زنه!
اگر بخواد ببیندت، میاد!
اگر تورو بخواد، برات میجنگه!
اگر براش مهم باشی، رهات نمیکنه!
اگر بخش از زندگیش باشی، برات وقت داره!
اگر ازش ناراحت باشی، بیخیال نمیگذره!
و اگر دوستت داشته باشه نشون میده و میگه! پس الکی خودتونو گول نزنید.
باشه؟!

دلتنگ یکی شدن،
ربطی به آخرین زمانی که همو دیدین نداره؛
هر وقت کاریو انجام دادی و آرزو کردی کاش اون آدم باهات بود و همراهت بود،
یعنی دلتنگشی ..

‏خودت رو برای نگه داشتن هیچ فردی تو زندگیت عوض نکن؛
باید اینو بپذیری
کسی که دلش به رفتن باشه
اگر پاهاشو هم قطع کنی با دستاش میره!
تو خودت باش اونکه دلش به موندن باشه؛ میمونه ..

«تو شجاع بودی؛
در جنگ‌هایی که دیگران هرگز ندیدند.»

«در منی و این‌همه ز من جدا...»

سخته دلت هنوز برای کسی تنگ بشه که حتی

یه لحظه هم دلش برای تو تنگ نشد. 🥀
🔥💔

برگرد…
با تنهایی‌ات کجا می‌گریزی؟
من آبادیِ توام!

گاهی آدم‌ها از روی کینه، شما را در آغوش می‌گیرند تا مطمئن شوند قلبتان هنوز برای آسیب دیدن می‌تپد…

«و سیگار، پناهگاهِ جان‌های محزون است.»

من در فروپاشی‌هایم اشکی نریختم و حالا برای گیر کردنِ لباسم به دستگیرهٔ در، زار می‌زنم؛ طوری که انگار هیچ راهی برای بیرون آمدن نیست.
این، حاصلِ نادیده گرفتنِ رنجی است که باید در آغوش می‌گرفتمش.

غمگینت خواهند کرد؛
بسیار غمگین.
آن‌وقت حتماً مرا به یاد خواهی آورد.

من عمرم را با نگاه کردن در چشمِ مردم گذرانده‌ام؛ چشم، تنها جایِ بدن است که شاید هنوز روحی در آن باقی مانده باشد…!