بعضی وقتا کل وجودت گریه می‌کنه، جز چشمات.

و گریستم، به یاد تمام روزهایی که قلبم عمیقاً شکسته بود اما سکوت کردم.

من ادم رفتن نیستم اما اگر رفتم و نماندم،
بدان تو بسیار قلبِ مرا آزردی.

من به سندروم بیش از حد فکر کردن به کوچیک ترین مشکلات مبتلام.

روزی می‌رسد که
نه‌تنها دیگر عاشق نمی‌شوی،
بلکه عشقِ دیگران به خودت را هم
باور نمی‌کنی!

در آخرین نامه‌ام برایش نوشتم:
«من سهمِ خود را انجام دادم.
امیدوارم غیبتِ من، آرامشی به تو بدهد
که عشقِ من نتوانست.»

«بله، جنگ را تو بردی عزیزِ من؛
اما مرا باختی.»

«نگفت دوستت دارم،
اما نوشت:
تو بینِ من و مرگ، سال‌ها فاصله انداختی.»

اما عزیز من، بعضی روزها، انسان فقط خسته است؛
نه تنهاست، نه غمگین، و نه عاشق.
فقط خسته است.

عشق آن‌طور که شاعران می‌گویند، لطیف نیست. عشق دندان‌هایی دارد که گاز می‌گیرند و زخم‌هایی که هرگز بسته نمی‌شوند.

سخت‌ترین جنگِ زندگی،
جنگیدن با خودته؛
وقتی خسته و ناامیدی، ولی باز به خودت می‌گی: «قوی باش و از این هم عبور کن…»

می‌پرسید: «ولی آخر این همه رنج برای چیست؟»
و ندا جواب می‌داد:
«دلیلی نیست! برای هیچ!»
و همین.

خسته‌ام و می‌دانم دوام خواهم آورد؛
و همین خسته‌ترم می‌کند.

سرانجام، من آرام خواهم گرفت؛
اما تو دیگر هیچ‌گاه این‌چنین دوست داشته نخواهی شد…

اما…
هیچ انسانی،
به اندازهٔ کسی که از دوست‌داشتنِ آدمِ اشتباه برگشته،
خسته، بی‌پناه و غمگین نیست.

گفت: «در چه چیزی خیلی مهارت داری؟»
گفتم: «در بسیار فراموش‌شدنی بودن…»

یک روز، به خاطر همین عشقِ کنونی‌ات و این همه رنجی که تحمل می‌کنی، از او متنفر خواهی شد.

باد که می‌وزد، درخت خم می‌شود و برمی‌گردد سرِ جایش.
تو گرفتارِ چه طوفانی شدی که
به خودت هم برنگشتی…؟

درود بر قلبی که قبل از خواب درد می‌کشد،
و به وسعتِ دنیا می‌گرید،
و کسی آن را احساس نمی‌کند.

«دو برابرِ مرگم مُرده‌ام
و نصفِ زندگی‌ام زندگی نکرده‌ام.»