من استادِ حرف زدن در سکوتم!
تمامِ زندگی‌ام را در سکوت حرف زده‌ام
و در سکوت، تراژدی‌های زیادی را با خودم زندگی کرده‌ام.

از آن غم‌هایی بود
که اشک هم حریفش نمی‌شد.
غمی که در گلو می‌مانَد،
در سینه می‌پیچد
و بی‌صدا آدم را فرسوده می‌کند…

«مگر
چیزِ دیگری از ما باقی مانده
که مرگ با خود ببرد؟»

نمی‌گذرد عزیزِ من؛
نمی‌گذرد، حتی اگر بسیار گذشته باشد.

مگر می‌شود کسی که
روزی تمام دل و جانت بوده را فراموش کنی؟
مگر می‌شود از خیالت برود؟
نه جانم، این ماجرا پایانی ندارد…
.
.

‏خود را چون گل نیلوفر در مرداب دوست بدار
‏نه برای پاکی ات؛بلکه برای شجاعتت در
‏شکفتن میان تیرگی ها!

تازه فهمیدم بازی‌های کودکی حکمتی داشته...
بازی زووووو...تمرین روزهای نفس‌گیر زندگی بود!

#صبحتون_بی‌غم🖤

همدیگر رو مفت از دست ندیم...