سال تحويل امسال غروب جمعه ست،
یه همچین سکانس غم انگیزی برای پایان این سال غم انگیز لازم بود...

نام اثر : انتخاب درست

من گریسته‌ام؛ آری، مدتی‌ست که با هر ضربهٔ کوچکی،
با هر بهانهٔ اندکی، به گریه می‌افتم.
دوستِ من، دلم زخم دارد. همین.

از کنارِ هم گذشتیم؛
چهره‌ات را فراموش کرده بودم…
تو را،
از زخم‌هایم شناختم.

«با همهٔ خنده‌ها و کتمان‌ها،
پیدا بود در چشم‌هایش ردپایی از رفتگانِ بی‌وداع.»

«بسیارند
بی‌خوابانی چون من؛
هر یک، در کُنجِ خلوتِ خویش…»

تمامِ عمر، به دنبالِ واژه‌ای بودیم
برایِ گفتنِ «من خوبم» و دروغ نگفتن.

«اگر تمامِ چیزی که دادی کافی نبود،
نبودنت را تقدیم کن.»

ما برگشتیم٠٠٠







اما همان نبودیم ک رفته بودیم😔😭

𝘐'𝘮 𝘴𝘮𝘪𝘭𝘪𝘯𝘨 𝘣𝘶𝘵 𝘮𝘺 𝘴𝘰𝘶𝘭 𝘪𝘴 𝘤𝘳𝘺𝘪𝘯𝘨
لبخند میزنم ولی روحم گریه میکنه
🥹•┈๑⋅⋯ ⋯⋅๑┈•🥺

گاهی اوقات رها میکنی، نه اینک نخاستی چون از اذیت شدن خسته شدی...😔✌️

🥹•┈๑⋅⋯ ⋯⋅๑┈•🥺

‏بین من و فروپاشی روانی دیگه هیچ فاصله‌ای نیست، دست تو دست هم دیگه‌ایم.

گفتیم چیزای قشنگ زمان میبره؛ زمان چیزای قشنگ رو برد.

رد این اشک‌ها، با هزاران لبخند هم از گونه‌های ما پاک نمی‌شود.

نمیبخشم چون دلم گناه داشت، روح و روانم گناه داشت.

فکر‌ می کردم دارم خوب میشم ، اما حقیقت این بود که داشتم احساساتم رو از دست می دادم.

دیگر حضورش برایم ارزشی نداشت؛
وقتی در اوجِ رنج و اندوه، دستم از گرمایِ دست‌هایش خالی می‌ماند.

وقتی کسی دوستت دارد،
چیزهای ترسناک، کمتر ترسناک‌اند؛
مثلاً زندگی.

مرز بین عشق و نفرت خیلی باریکه یهو میبینی کسی که نمیذاشتی گرد و غبار روش بشینه ، داری از تماشا کردنش وقتی تو گل گیر کرده لذت میبری...